در سال های اخیر نسبت پذیرفته شدگان دختر در کنکور بیشتر از پسران پذیرفته شده بوده است

عبدالرسول پورعباس، رئیس سازمان سنجش آموزش کشور، به خبرگزاری مهر گفته است: "در سال آینده حداقل ورود (به دانشگاهها) ۳۰ درصد دختر و ۳۰ درصد پسر است و بقیه داوطلبان به صورت رقابتی پذیرش می شوند."

سازمان سنجش آموزش کشور یکی از سازمان های وابسته به وزارت علوم، تحقیقات و فناوری و مسئول برگزاری امتحان کنکور برای ورود به دانشگاه های ایران است.

به گفته آقای پورعباس، این نوع پذیرش در دانشگاهها، تبعیض علیه دختران نیست زیرا تفاوت بین نمره دختران و پسران ناچیز و در حد یک یا دو سوال است و امکان ندارد دختر و پسری یکی با نمره بسیار پائین تر از دیگری تنها به دلیل جنسیت پذیرش شوند.

در سال های اخیر دختران علاقمند به تحصیل دانشگاهی در ایران از تعداد پسران بیشتر شده و دختران سهم بیشتری از صندلی های دانشگاهی را در اختیار گرفته اند و روند رو به افزایش ورود دختران به دانشگاه ها همچنان ادامه دارد.

افزایش سهم دختران در دانشگاه ها نگرانی هایی را به دنبال داشته و به گفته کارشناسان، دولت برای مقابله با روند روبه افزایش دختران برنامه سهمیه بندی پذیرش در دانشگاهها را به اجرا گذاشته است.

بحث در باره سهمیه بندی پذیرش دانشجو بر اساس جنسیت در چند سال اخیر همواره مطرح بوده اما تاکنون از سوی مقامات تائید نشده بود.

مخالفان

سهمیه بندی پذیرش دانشجو در کنکور بر اساس جنسیت، مخالفان زیادی دارد که معتقدند این کار تبعیض آمیز است و محدودیت ایجاد می کند در حالی که هر کس باید فارغ از جنسیت و بر اساس شایستگی نتیجه تلاش خود را به دست آورد.

به عقیده این گروه، اگر تعداد پسران علاقمند به تحصیل دانشگاهی کم شده و سهم آنها در دانشگاه ها کاهش یافته، باید علت کاهش انگیزه پسران برای ادامه تحصیل بررسی و با آن مقابله شود، نه این که با سهمیه بندی جلو حضور بیشتر دختران گرفته شود.

از نظر منتقدان، پسران و دختران در انتخاب رشته های تحصیلی و شغلی آزادند و بر اساس استعدادها و امکاناتشان عمل می کنند و دولت نمی تواند به جای آنها تصمیم بگیرد.

مخالفان این طرح می گویند اگر تعداد پسران علاقمند به تحصیل دانشگاهی کم شده و سهم آنها در دانشگاه ها کاهش یافته، باید علت کاهش انگیزه پسران برای ادامه تحصیل بررسی و با آن مقابله شود، نه این که با سهمیه بندی جلو حضور بیشتر دختران گرفته شود.

آقای پورعباس در پاسخ به منتقدان گفته است قانونی که ما اعمال می کنیم ورود هر جنسیت را در برخی رشته های پزشکی و مهندسی و علوم انسانی تضمین می کند و این موضوع در بخشی از رشته ها به نفع دختران و در بعضی دیگر به نفع پسران است.

به گفته رئیس سازمان سنجش، با اعمال پذیرش جنسیتی در رشته های ریاضی و فنی که نمره دختران به طور میانگین پائین تر از نمره پسران است به نفع دختران و در رشته های علوم تجربی به دلیل بالاتر بودن نمره دختران به نفع پسران است.

افزایش زنان تحصیلکرده

اعلام رسمی سهمیه بندی جنسیتی در دانشگاه ها بعد از آن اعلام شده است که مرکز پژوهشهای مجلس ایران با تهیه گزارشی افزایش تعداد دختران در دانشگاه ها را نگران کننده ارزیابی کرده بود.

در این گزارش تاکید شده بود که نسبت دختران شرکت کننده به کل شرکت کنندگان کنکور سراسری و نیز نسبت تعداد پذیرفته شدگان دختر از سال ۱۳۶۲ تاکنون افزایش چشمگیری یافته است. به طوری که تعداد شرکت کنندگان زن در کنکور از ۴۲ درصد به ۶۵ درصد و میزان پذیرفته شدگان نیز از ۳۲ درصد به ۶۵ درصد افزایش یافته است.

مرکز پژوهشهای مجلس ایران علت نگرانی ها را مسائلی نظیر تامین خوابگاه و حفاظت دختران در برابر آسیب های اجتماعی از حیث اجرایی و مسائلی مانند بلا استفاده ماندن بخشی از هزینه های صرف شده برای تربیت نیروی کار متخصص و تغییر جنسیتی بازار کار عنوان کرده بود.

در آزمون سراسری سال ۱۳۶۲، در مجموع ۳۱۲ هزار و ۶۵۸ نفر شرکت داشتند که ۱۳۱ هزار و ۴۲۷ نفر (42 درصد) دختر و ۱۸۱ هزار و ۲۵۸ نفر (58 درصد) پسر بودند. بررسی ها نشان می دهد که تنها ۳۲ درصد پذیرفته شدگان در دانشگاه ها، دختر و 68 درصد آنها پسر بودند.

از سال ۱۳۶۲ تا سال ۱۳۶۸ در تعدادی از رشته های تحصیلی محدودیت هایی برای پذیرش برای دختران وجود داشت، اما در سال های بعد این محدودیت ها کمتر و در بسیاری از موارد محدودیت های مبتنی بر جنسیت حذف شد.

بعد از آن در دهه هفتاد تعداد شرکت کنندگان دختر در دانشگاهها رو به افزایش گذاشت و در آغاز دهه هشتاد خورشیدی در تمام گروه ها به استثنای گروه ریاضی و فنی تعداد دختران پذیرفته شده در دانشگاه ها از تعداد پسران بیشتربوده است.

به نظر می رسد روند رو به افزایش ورود زنان به دانشگاه منجر به افزایش نگرانی ها در میان سیاستمداران ایرانی شده و برخی آن را تهدید ارزیابی می کنند.

در مقابل برخی نیز بر این باورند که پیشی گرفتن دختران در ورود به دانشگاه نه تنها نگران کننده نیست بلکه عاملی برای افزایش توسعه و جبران تبعیض جنسیتی است که به برابری فرصت ها و عدالت منجر می شود.

به عقیده این گروه، دولت به جای ایجاد محدودیت برای دختران، باید ضمن شناسایی دلایل بی میلی پسران برای ادامه تحصیل، در رفع آنها بکوشد.