احمد زیدآبادی تحلیلگر مسایل ایران

آقای کوشنر در گفتگو با کانال یک رادیو اروپا به نکته مهم تری نیز اشاره کرده و از خود پرسیده که "آیا تحریم راه حل درستی – برای بحران هسته‌ای ایران - است؟" و پاسخ داده که "تحریم بخشی از راه حل است."

وی دوباره از خود پرسیده که "آیا ممکن است ما روزی از این – تحریم - نیز فراتر رویم" و پاسخ داده "ممکن است."

آقای کوشنر توضیح بیشتری در باره فراتر رفتن از تحریم نداده است، اما منظور او تا اندازه زیادی روشن به نظر می ‌رسد.

وزیر خارجه فرانسه، پیش از این نیز با طرح این نکته که "جهان باید خود را برای بدترین گزینه در برابر برنامه هسته‌ای ایران آماده کند و بدترین گزینه نیز جنگ است" واکنش بسیاری در سطح بین المللی برانگیخت.

رسانه‌های بین‌المللی اظهارات آقای کوشنر را نوعی تهدید به استفاده از زور علیه ایران تفسیر کردند، تفسیری که آقای کوشنر آن را با مقصود خود منطبق ندانست و تلاش کرد تا آن را تصحیح کند.

رسانه‌های دولتی ایران نیز در پی دیدار آقای کوشنر با منوچهر متکی وزیر خارجه ایران در نیویورک، به نقل از وزیر خارجه فرانسه گزارش دادند که وی به سبب سوء برداشت رسانه‌ ها از اظهاراتش، از همتای ایرانی خود عذرخواهی کرده است.

سخنان تازه آقای کوشنر نشان می ‌دهد که وی همچنان بر موضع سابق خود مبنی بر "احتمال" توسل به زور علیه برنامه هسته ‌ای ایران اصرار دارد، اما او این "احتمال" را نه برای تهدید کردن ایران بلکه به منظور هشدار به جامعه بین‌المللی مطرح می ‌کند

سخنان تازه آقای کوشنر اما نشان می ‌دهد که وی همچنان بر موضع سابق خود مبنی بر "احتمال" توسل به زور علیه برنامه هسته ‌ای ایران اصرار دارد، اما او این "احتمال" را نه برای تهدید کردن ایران بلکه به منظور هشدار به جامعه بین‌المللی مطرح می ‌کند.

چنین به نظر می‌ رسد که رسانه ‌های بین ‌المللی، هم از سخنان قبلی آقای کوشنر و هم از توضیحاتی که او برای بیان دقیقتر مقصودش ارائه کرد، برداشت نادرست کردند، چرا که وزیر خارجه فرانسه نه در سخنان اولیه خود تهدید به حمله نظامی به ایران کرد و نه در توضیحات بعدی اش، از موضع خود عقب نشست.

در واقع، آقای کوشنر تلاش می ‌کند با زبانی ظریف و دیپلماتیک به قدرت‌های بزرگ جهانی تفهیم کند که حل بحران هسته‌ای ایران از راه دیپلماسی و گفتگو، مشروط به تشدید فشار علیه جمهوری اسلامی بویژه اعمال تحریم‌ های شدید اقتصادی است و اگر جز این باشد، دیپلماسی با شکست روبرو می‌ شود و شکست دیپلماسی نیز ناخواسته جنگ در پی دارد.

بر همین اساس، وقتی که از آقای کوشنر پرسیده می ‌شود که آیا وی راه حل نظامی را برای بحران هسته‌ای ایران تجویز می ‌کند، پاسخ او قاعدتا منفی است، زیرا به واقع نیز وزیر خارجه فرانسه خواهان جنگ با ایران و کنار گذاشتن روند دیپلماتیک نیست، اما پاسخ منفی او بدین معنا هم نیست که در صورت شکست دیپلماسی، احتمال خطر جنگ نیز منتفی است.

آقای کوشنر سیاست ملایمت در برابر ایران را نه فقط برای به نتیجه رسیدن گفتگو و مذاکره با جمهوری اسلامی مناسب نمی ‌داند، بلکه آن را عاملی در جهت شکست آن و در نتیجه بالا رفتن احتمال جنگ ارزیابی می ‌کند

ظاهرا برداشت آقای کوشنر از سخنان خودش این است که وی با هدف اجتناب از جنگ، احتمال بروز آن را مطرح می ‌کند و از همین رو، او خود را بیش از همتایان اروپایی اش مشتاق حل بحران هسته ‌ای ایران از طریق دیپلماتیک می ‌داند.

در این میان چیزی که روشن است این است که آقای کوشنر سیاست ملایمت در برابر ایران را نه فقط برای به نتیجه رسیدن گفتگو و مذاکره با جمهوری اسلامی مناسب نمی ‌داند، بلکه آن را عاملی در جهت شکست آن و در نتیجه بالا رفتن احتمال جنگ ارزیابی می ‌کند.

بر این اساس، به زعم آقای کوشنر آن دسته از کشورهایی که به اعمال تحریم‌های اقتصادی سنگین علیه ایران روی خوش نشان نمی ‌دهند، در عمل شرایط را برای جنگ مهیا می ‌کنند و در عوض فرانسه که خواهان تشدید تحریم علیه ایران است، در جهت به موفقیت رسیدن راه حل دیپلماتیک تلاش بیشتری به خرج می ‌دهد.

مسلما اصرار آقای کوشنر بر تشدید تحریم اقتصادی ایران به عنوان راهی برای پیشبرد دیپلماسی و اجتناب از جنگ، مورد قبول برخی از کشورها نیست، اما وزیر خارجه فرانسه با تحرکی خاصی که از خود نشان می ‌دهد، می ‌کوشد تا سایر کشورها را نیز نسبت به پذیرش گزینه مورد نظر خود متقاعد کند، گو اینکه سخنان او در مورد ایران تا کنون خالی از ایجاد سوء تفاهم نبوده است.