احمد زیدآبادی کارشناس مسايل سياسی ايران

	ظاهرا سازندگان این برنامه تلویزیونی سعی در نشان دادن تهدید انقلاب های مخلمین برای ایران داشته اند

مردمی که آشنایی چندانی با مسائل سیاسی و بین ‌المللی ندارند، از پخش برنامه "به اسم دموکراسی" چیزی دستگیرشان نشده و اغلب می‌ پرسند که معنی فیلم چه بوده است؟

در واقع، اگر هدف از تولید و پخش فیلم به نام دمکراسی تاثیرگذاری بر توده مردم برای نگران کردن آنها از برنامه ‌های آمریکا برای دامن زدن به انقلاب مخملی در ایران بوده است، از اظهار نظر مردم کوچه و خیابان می ‌توان دریافت، که آنها 'پیام فیلم' را نگرفته اند و نسبت به نمایش آن بی ‌تفاوت به نظر می ‌رسند.

در بین نخبگان اما بحث‌ هایی درباره هدف اصلی نمایش فیلم در گرفته است. بسیاری از این افراد، آنچه را که خانم اسفندیاری و آقای تاجبخش در جریان فیلم گفتند، حاوی هیچ فعل مجرمانه ‌ای نمی ‌دانند و اقدام‌های آنان را در عرف بین‌ کشورها، عادی و طبیعی تلقی می‌ کنند.

در این میان حتی سایت بازتاب که گفته می‌شود وابسته به محسن رضایی دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام است، به صراحت به انتقاد از پخش "به اسم دموکراسی" برخاسته و آن را به معنای ضعیف نشان دادن جمهوری اسلامی دربرابر برنامه های نرم‌افزاری کشورهای دیگر برشمرده است.

پیام فیلم برای برخی از فعالان ایرانی این بود که آمریکا می‌ تواند با اعزام چهره های دانشگاهی به کشورهای مخالف خود و جلب رضایت برخی دانشجویان، دولت‌ های حاکم را با شعار دموکراسی و حقوق بشر، فرو بپاشد و دولت‌های دوست خود را به قدرت برساند

در مقابل، برخی نشریات و چهره‌های تندرو جمهوری اسلامی پخش فیلم را ستوده‌ اند و آن را به عنوان خنثی سازی برنامه آمریکا برای انجام انقلاب مخملی در ایران مورد حمایت قرار داده ‌اند. با این حال، برای بسیاری از فعالان سیاسی در ایران، پخش این برنامه تلویزیونی، تحلیل نهادهای امنیتی از شرایط امروز ایران را روشن کرده است.

در واقع، این برنامه با نمایش صحنه ‌هایی از وقوع انقلاب ‌های رنگی در صربستان، گرجستان، اوکراین و قرقیزستان، در صدد القای این نکته به مخاطبان ایرانی بود که تکرار چنین سناریویی در ایران، در دستور کار آمریکا قرار دارد.

آنچه اما در فیلم نظر فعالان سیاسی در ایران را جلب کرد، این است که "به اسم دموکراسی"، ظاهرا وقوع انقلاب رنگی در کشورهای مذکور را به فعالیت فرهنگی چند چهره غربی به کمک تعداد اندکی دانشجو و انتشار چند نشریه در بحبوحه انتخابات نسبت می دهد.

به سخن دیگر، پیام حقیقی فیلم برای برخی از فعالان ایرانی این بود که جورج بوش، رئیس جمهور آمریکا، می‌ تواند با اعزام چهره های دانشگاهی به کشورهای مخالف خود و جلب رضایت برخی دانشجویان، دولت‌ های حاکم را با شعار دموکراسی و حقوق بشر، فرو بپاشد و دولت‌های دوست خود را به قدرت برساند.

احساس خطر جمهوری اسلامی در ماه های منتهی به انتخابات، می تواند فشار حکومت بر مجموعه فعالان سیاسی و اجتماعی و مطبوعات را بیشتر کرده و برخورد با اعتراض های مسالمت‌ آمیز را تحت عنوان مقابله با انقلاب مخملی در پی داشته باشد

نمایش برنامه "به اسم دموکراسی" شاید به چرایی بسیاری از اقداماتی که اخیرا علیه فعالان دانشجویی، کارگری، زنان و مطبوعات صورت گرفته است، پاسخ بدهد و تحلیل دستگاه های حاکم را از شرایط امروز ایران شفاف ‌تر ‌کند.

طی روزها و هفته های گذشته، تعدادی از فعالان دانشجویی در دفتر تحکیم وحدت و سازمان دانش آموختگان ایران اسلامی با روش ‌های بی‌سابقه ‌ای دستگیر شدند و فشار دولت بر مطبوعات نیز افزایش یافته است.

از آنجا که در آستانه هر انتخاباتی در جمهوری اسلامی، فضای سیاسی اندکی تلطیف می‌ شود، برای برخی ناظران این پرسش ایجاد شده که چرا با آغاز تمهیدات برگزاری انتخابات مجلس هشتم در ایران، برخورد با دانشجویان و سختگیری علیه روزنامه ‌ها نیز افزایش یافته است.

با نگاه به برنامه تلویزیونی 'به اسم دموکراسی' شاید بتوان اینگونه برداشت کرد که دستگاه حاکم در ایران فعالیت و تجمع مسالمت ‌آمیز شمار اندکی از دانشجویان را نیز تهدید محسوب می کند که می ‌تواند آغازگر انقلاب مخملی در این کشور باشد.

اگر این برداشت به واقعیت نزدیک باشد، قاعدتا هر چه فصل برگزاری انتخابات مجلس هشتم در ایران نزدیکتر شود، احساس خطر از انقلاب مخملی در میان سران جمهوری اسلامی نیز افزایش خواهد یافت.

	شماری از دانشجویان هفته گذشته در پی برپایی یک تجمع مسالمت آمیز بازداشت شدند

این احساس خطر در ماه های منتهی به انتخابات، می تواند فشار حکومت بر مجموعه فعالان سیاسی و اجتماعی و مطبوعات را بیشتر کرده و برخورد با اعتراض های مسالمت‌ آمیز را تحت عنوان مقابله با انقلاب مخملی در پی داشته باشد.

استفاده از شیوه‌ های امنیتی و خشن در برخورد با اعتراض های مسالمت‌ آمیز، ضمن آنکه تصویری مضطرب از جمهوری اسلامی نسبت به موقعیت داخلی‌اش در صحنه جهانی ترسیم می‌کند، بسیاری از اقشاری را نیز که روز به روز سخت‌گیری بر آنها افزایش می ‌یابد، به خشم و واکنش می ‌اندازد.

گسترش دامنه اعتراض ‌ها قاعدتا زمینه آنچه را که مقام‌های ایرانی انقلاب مخملی می ‌نامند، بهتر فراهم می ‌کند، یعنی همانچه که دستگاه حاکم از آن نگران است و طرفداران انقلاب مخملی در خارج از مرزهای ایران در پی آنند.