احمد زیدآبادی تحليلگر مسايل ايران و خاورميانه

	هنوز مشخص نیست که آیا منظور آقای احمدی نژاد و غلامرضا آقازاده از ورود ایران به مرحله صنعتی تولید اورانیوم غنی شده، نصب سانتریفیوزهای تازه است یا چیزی غیر از آن؟

ظاهرا منظور آقای احمدی نژاد و معاون وی از ورود به مرحله صنعتی غنی سازی اورانیوم، تولید انبوه سوخت هسته ای برای مصرف در راکتورهای اتمی است.

طبق گزارش آژانس بین المللی انرژی اتمی، ایران هم اکنون دو آبشار کوچک مرکب از 164 سانتریفیوژ را در تاسیسات اتمی نطنز به کار انداخته است، که این دو آبشار قادرند میزان اندکی از سوخت هسته ای را در حد آزمایشگاهی تولید کنند.

گفته می شود ایران برای تولید اورانیوم غنی شده در حد صنعتی، نیازمند نصب هزاران دستگاه سانتریفیوژ است، اما نکته جالب در سخنان آقای احمدی نژاد و غلامرضا آقازاده این بود که آنها ضمن تاکید بر ورود ایران به مرحله صنعتی سوخت هسته ای، هیچکدام اشاره ای به نصب سانتریفیوژهای جدید در تاسیسات هسته ای نطنز نکردند.

سر و صدای ناشی از خبر اعلام ورود ایران به مرحله تازه ای از فناوری هسته ای، می تواند در جامعه بین المللی پیامدهای منفی برای دولت ایران در پی داشته باشد و نیروهای خواهان برخورد شدیدتر با جمهوری اسلامی را در موضع مستحکمتری قرار دهد

آقای آقازاده برای نشان دادن پیشرفت ایران در زمینه تکنولوژی هسته ای، تنها به تولید 270 تن گاز UF6 و تولید انبوه ماشین های سانتریفیوژ بدون اشاره به احتمال نصب آنها اشاره کرد و آقای احمدی نژاد نیز بیشتر سخنان پیشین خود را تکرار کرد.

پیش از این، آژانس بین المللی انرژی اتمی از تصمیم ایران برای نصب حدود سه هزار دستگاه سانتریفیوژ در تاسیسات هسته ای نطنز خبر داد بود و طبق گزارش رسانه های داخلی ایران، انتظار می رفت که محمود احمدی نژاد در مراسم «روز ملی فناوری هسته ای» نصب سانتریفیوژهای جدید را به طور رسمی اعلام کند.

هنوز مشخص نیست که آیا منظور آقای احمدی نژاد و غلامرضا آقازاده از ورود ایران به مرحله صنعتی تولید اورانیوم غنی شده، نصب سانتریفیوزهای تازه است یا چیزی غیر از آن؟

اما اگر منظور آنها نصب سانتریفیوژهای تازه باشد، این سوال پیش می آید که آنان چرا به صراحت این موضوع را اعلام نکردند؟

تردیدی نیست که اگر ایران به نصب گسترده دستگاههای سانتریفیوژ در تاسیسات هسته نطنز و فعال سازی آنها اقدام کند، این عمل، واکنش شدید جامعه بین المللی را در پی خواهد داشت و حتی احتمال حمله نظامی به تاسیسات هسته ای ایران را افزایش خواهد داد.

احتمالا با توجه به همین حساسیت بین المللی است که مقام های ایرانی به رغم موضع گیری های تند لفظی خود در ماههای اخیر، ترجیح دادند که به جای اعلام نصب سانتریفیوژهای تازه در مقیاس وسیع، از موفقیت های کلی خود در پیشبرد برنامه اتمی، بدون ارائه جزئیات آن، سخن بگویند.

اگر ایران در حال حاضر واقعا قصد نصب سانتریفیوژهای جدید را نداشته باشد، مراسم برگزار شده در نطنز را می توان صرفا کوششی در جهت برانگیختن افکار عمومی داخلی و یا اقدامی برای رضایت خاطر نیروهایی دانست که حکومت ایران آنها را به ادامه قاطع برنامه اتمی خود امیدوار ساخته است.

به عبارت دیگر، اعلام ورود ایران به مرحله صنعتی غنی سازی اورانیوم، ممکن است تنها به منظور مصرف داخلی صورت گرفته باشد و حاوی هیچ تحول چشمگیری در برنامه هسته ای ایران نباشد.

با این همه، سر و صدای ناشی از خبر اعلام ورود ایران به مرحله تازه ای از فناوری هسته ای، می تواند در جامعه بین المللی پیامدهای منفی برای دولت ایران در پی داشته باشد و نیروهای خواهان برخورد شدیدتر با جمهوری اسلامی را در موضع مستحکمتری قرار دهد.

اگر واقعا، خبر ورود ایران به مرحله صنعتی غنی سازی اورانیوم، تنها برای مصرف داخلی اعلام شده باشد، این نکته نشانگر آن خواهد بود که زمامداران ایران هنوز پی نبرده اند که در عصر رسانه های ارتباطی، مسائل حساس داخلی در حصار مرزهای ملی محبوس نمی شوند.