1951: دولت ايران شرکت نفت انگليس- ايران را ملی کرد و به اين ترتيب، جرقه مناقشه ميان دو کشور زده شد.

1953: دولت محمد مصدق، نخست وزير وقت ايران در کودتايی که تحت حمايت بريتانيا و آمريکا قرار داشت، سرنگون شد.

1979: در پی وقوع انقلاب اسلامی ايران، بريتانيا سفارت خود در تهران را تعطيل کرد و ديپلمات هايش را به دفتر حفاظت منافع بريتانيا در سفارت سوئد منتقل کرد.

1988: سفارت بريتانيا در تهران مجددا باز شد.

فوريه 1989: آيت الله خمينی، رهبر فقيد ايران، فتوای قتل سلمان رشدی، نويسنده بريتانيايی را به اتهام ارتداد عليه اسلام صادر کرد. اين موضوع به قطع روابط ديپلماتيک ايران و بريتانيا منجر شد.

سپتامبر 1990: روابط دو کشور مجددا برقرار شد اما در سطح کاردار محدود ماند.

مه 1997: محمد خاتمی، سیاستمداری اصلاح طلب، رئیس جمهور ایران شد و روی کار آمدن او به تلاش هایی برای عادی سازی روابط میان دو کشور منجر شد.

سپتامبر 1998: روابط با بریتانیا به سطح سفیر برگشت. این پس از آن بود که دولت خاتمی موافقت کرد از ترغیب مسلمانان برای اجرای فتوای قتل سلمان رشدی خودداری کند.

ژانویه 2000: کمال خرازی، وزیر خارجه ایران، از لندن دیدار کرد.

سپتامبر 2001: جک استرا نخستین وزیر خارجه بریتانیا بود که از سال 1979 به ایران سفر کرد. آن سفر به عنوان بخشی از تلاش ها برای ایجاد ائتلافی علیه طالبان در افغانستان انجام شد.

فوریه 2002: روابط رو به بهبود بریتانیا با ایران پس از آنکه تهران دیوید ردووی را به عنوان سفیر جدید بریتانیا رد کرده و او را جاسوس خواند، متحمل ضربه ای عمده شد.

ژوئن 2003: در خلال نگرانی های فزاینده بین المللی در اين مورد که ايران ممکن است در صدد توليد سلاح های هسته ای باشد، بریتانیا ایران را ترغیب کرد درهای مراکز هسته ای خود را به روی بازرسی های دقيق تر بگشاید.

21 اوت 2003: مقام های بریتانیایی هادی سلیمان پور دیپلمات ایرانی را که از سوی آرژانتین در ارتباط با اتهامات تروریستی تحت تعقیب است، بازداشت کردند. ایران خواستار آزادی فوری آقای سلیمان پور و عذرخواهی دولت بریتانیا شد.

27اوت 2003: علی آهنی، معاون وزارت خارجه ایران، برای ملاقات با جک استرا به بریتانیا سفر کرد. آقای استرا گفته بود نمی تواند در مسائل قضائی دخالت کند. ایران گفت امیدوار است کار به فراخوانی سفرا از پایتخت های متقابل نکشد، اما افزود که همه گزینه های قانونی و دیپلماتیک مد نظر است.

سپتامبر 2003: ایران سفیر خود را "برای رایزنی" از لندن فراخواند و در تهران گلوله هایی به سوی سفارت بریتانیا شلیک می شود.

نوامبر 2003: ایران پس از میانجیگری وزيران امور خارجه بریتانیا، آلمان و فرانسه گفت برنامه غنی سازی اورانیوم را به حال تعليق درمی آورد و اجازه بازرسی های سرزده از تاسیسات اتمی اش را به سازمان ملل می دهد.

مه 2004: یک رشته تظاهرات پی در پی بیرون سفارت بریتانیا در تهران انجام می شود، که طی آن تظاهرکنندگان از نیروهای آمریکایی و بریتانیایی به خاطر نبرد در نزدیکی شهرهای مقدس شیعه در عراق انتقاد می کنند.

18 ژوئن 2004: بریتانیا، آلمان و فرانسه پیش نویس قطعنامه ای را در آژانس بین المللی انرژی اتمی تنظیم می کنند که ایران را به خاطر فقدان همکاری با بازرسی های آژانس "مذمت" می کند.

21 ژوئن 2004: هشت ملوان بریتانیایی پس از آنکه ظاهرا قایق آنها در نزدیکی مرز عراق در آب های ایران سرگردان می شود توسط نیروی دریایی ایران بازداشت شدند. آنها سه روز بعد در پی مذاکره دیپلمات های بریتانیایی با مقام های ایرانی آزاد شدند.

28 سپتامبر 2005: دانشجویان در ایران در اعتراض به نحوه عملکرد بین المللی نسبت به برنامه اتمی ایران، به سوی سفارت بریتانیا در تهران سنگ و کوکتل مولوتف پرت کردند.

15 اکتبر 2005: انفجارهایی در شهر اهواز در جنوب غربی ایران باعث مرگ چهار نفر شد. ايران عوامل اطلاعاتی بریتانیا را در اين مورد متهم کرد. بریتانیا این اتهام را رد کرد.

25ژانویه 2006: ایران گفت بمبگذارانی که هشت نفر را در بمبگذاری های ديگر در اهواز کشتد، با سازمان های اطلاعاتی بریتانیا ارتباط داشتند.

13 نوامبر 2006: تونی بلر، نخست وزیر بریتانیا در یک سخنرانی تاکید کرد که نگرش بریتانیا نسبت به ایران ملایم تر نشده است.

23 دسامبر 2006: شورای امنیت سازمان ملل با تصویب یک قطعنامه، تحریم هایی را به خاطر برنامه اتمی ایران بر آن کشور تحمیل می کند. بریتانیا از نویسندگان پیش نویس این قطعنامه بود.

23 مارس 2007: به گفته وزارت دفاع بریتانیا، پانزده تن از پرسنل نیروی دریایی بریتانیا توسط نیروهای ایرانی در آب های خلیج فارس در نزدیکی سواحل عراق دستگیر شدند.