کاوه اميدوار

عکس تزئينی

محمد ۱۵ ساله، دانش آموز دوم دبيرستان است. او در سمنان زندگی می کند و علاوه بر درس، زبان انگليسی می خواند، سه تار می زند و گاهی اوقات بيليارد بازی باز می کند.

بخشی از اوقات فراغتش را با کامپيوتر می گذراند. استاد بازی های کامپيوتری است ولی اين روزها ديگر مثل گذشته اين بازی ها برايش جذاب نيستند. می گويد يک دوره ای برايم سرگرم کننده بودند اما حالا نه.

پدر و مادرش قبلا از اين که وقتش را با کامپيوتر می گذراند و ساعت ها مشغول بازی بود، شاکی بودند ولی خودش می گويد:" تجربه بازی های کامپيوتری منحصر به فرد است. کارهايی را در آنجا می توان انجام داد که در زندگی عادی يا امکانش وجود ندارد يا با هزينه های زيادی همراه است."

محمد اضافه می کند که اکثر بازی های که می کرده استراتژيک بوده و باعث شده تا گنجينه لغات انگليسی اش زياد شود و حالا در کلاس آموزش زبان مشکل کمتری دارد چون در شرايط عادی احتمالا خيلی از اين لغت ها را نمی توانست به اين سادگی ياد بگيرد.

تا دو سه سال پيش محمد دوست داشت تا هر چه سريعتر زير و بم کامپيوتر و اينترنت را ياد بگيرد و بتواند سايت های ديگران را هک کند اما حالا نظرش عوض شده و اين کار را مردم آزاری می داند و می گويد: "کلی نرم افزار هک دارم اما از آنها استفاده نمی کنم. حالا می خواهم برنامه نوسی ياد بگيريم و روش استفاده از نرم افزارهايی نظير فلش را بدانم. اينمشين خيلی جذاب است اگر بشود حتما ياد می گيرم."

بيشتر از يک سال است که سه تار می زند و سازهای کوبه ای نظير دف و تنبک را هم دوست دارد اما می گويد: "اين سازها پر سرو صدا هستند و امکان تمرين در خانه وجود ندارد."

برخی از جوانان ايرانی البته راه های ديگری را برای تمرين برخی سازهای پر سر وصدا پيدا کرده اند يکی از آنها می گويد: "با ويلونم می روم در کمد و در را می بندم و تمرين می کنم تا هم خانواده وهم همسايه ها از سر و صدايی نخراشيده ويولونم در امان باشند."

اما، محمد می گويد کمدمان جايی ندارد که بتوانم در آن تمرين کنم بنابر اين فعلا همين سه تار غنميت است.

او دوست دارد در دانشگاه رشته الکترونيک بخواند چون از نظر او در دوره ای که زندگی می کنيم که تکنولوژی به سرعت در حال پيشرفت است و الکترونيک يکی از رشته هايی است که نقش اساسی در اين پيشرفت دارد.

محمد می گويد به فيزيک و مکانيک هم علاقه دارد و اگر امکانش باشد می خواهد روزی روبات های خودش را هم بسازد.

در کنار همه اين آروزها، اين نوجوان ايرانی از مدرسه و نوع درس دادن معلمان راضی نيست : "مطالب کتاب های درسی چيز زيادی ندارند و ما می توانيم خودمان هم اين کتابها را بخوانيم. معلمان بايد به ما چيزهای بيشتری غير از کتاب ياد بدهند."

او که تا يک سال پيش در تهران درس می خواند و اکنون به دليل شرايط کاری پدرش به سمنان رفته از وضع آموزش دبيرستانی که سال گذشته در آن درس می خواند رضايت بيشتری دارد و می گويد: "فرق تهران با شهرستان همين است که آنجا اضافه بر کتاب کلی چيز تازه هم ياد می دهند. به عنوان نمونه دبيرستان قبلی ام در تهران يک سايت کامپيوتری داشت با کلی کامپيوتر و ما می توانستيم در کنار درس، از دانش معلم کامپيوتر هم استفاده کنيم."

فوتبال ورزش مورد علاقه اش است و می گويد استعداد فوتباليست شدن را دارد و اين را از ضربه های محکمی که می زند کشف کرده است. چون ديگر همکلاسی هايش نمی توانند مثل او ضربه بزنند. با اين حال از نظر او فعلا اولويت با درس است و آينده درس هم از نظر شغلی و هم مالی تضمين شده تر است.

رابطه اش را با پدر و مادر دوستانه می داند اما می گويد به دليل حساسيت و نگرانی آنها گاهی وقت ها سعی می کند مشکلاتش را خودش حل کند: "دوست دارم ماهيگيری ياد بگيرم نه اين که به من ماهی بدهند."