در اين ميزگرد که روز چهارشنبه نوزدهم آوريل (سی ام فروردين) برگزار شد، استيون تويگ، رئيس مرکز سياست خارجی و هيو بارنز، رئيس بخش دموکراسی و بحران اين مرکز همراه با مارک فيتزپاتريک عضو ارشد هيئت علمی مؤسسه بين المللی مطالعات راهبردی (IISS) در لندن و سايمون تيسدال معاون سردبير روزنامه بريتانيايی گاردين به بحث و گفتگو درباره ايران پرداختند.

مرکز سياست خارجی خود را يکی از بانکهای اصلی انديشه و مؤسسات پژوهشی عمده اروپايی معرفی می کند که با حمايت تونی بلر نخست وزير بريتانيا تأسيس شده و از جمله اهدافش يافتن راه حلهايی برای معضلات جهانی است که بر اساس تنوع و تکثر فرهنگها بنا نهاده شده باشند.

در شرايطی که ايران و فعاليت اتمی آن صدر نشين اخبار جهان شده و گمانه زنيهای مختلفی درباره آينده رويارويی ايران و غرب مطرح می شود، مرکز سياست خارجی کوشيده است با انتشار جزوه "درک ايران" تکثر و تنوع را در ساختار قدرت در ايران به ترسيم کشد، به تحليل شخصيت شماری از افراد با اهميت در اين کشور بپردازد و زمينه های شکلگيری جامعه مدنی در ايران را بررسی کند.

مؤلفان

جزوه درک ايران را هيو بارنز و آلکس بيگهام تدوين کرده اند.

هيو بارنز که اکنون مديريت بخش دموکراسی و بحران را در مرکز سياست خارجی به عهده دارد، دارای سابقه بيست سال خبرنگاری در زمينه اخبار جهانی است؛ جنگ کوزوو را برای روزنامه فايننشال تايمز، هفته نامه يکشنبه های اينديپندنت و نشريه نيو استيتسمن گزارش کرده و گزارشگر حمله آمريکا به افغانستان برای هفته نامه ساندی تايمز بوده است.

او همچنين سه سال خبرنگار ارشد خبرگزاری فرانسه در مسکو بوده و مقالات متعددی نيز در مورد روسيه، آسيای ميانه، خاورميانه و آفريقا نوشته است.

آلکس بيگهام، ديگر مؤلف جزوه "درک ايران" در زمينه ايران در مرکز سياست خارجی تحقيق می کند.

ترکيب جمعيتی

جزوه "درک ايران" پس از مقدمه ای درباره وضع کنونی ايران ابتدا به جغرافيای ايران و شرحی درباره ترکيب جمعيتی، قومی و مذهبی ايران پرداخته که طی آن وضع اين گروههای جمعيتی چندان خوشايند توصيف نشده است.

سپس ساختار قدرت در ايران تشريح گرديده و تلاش شده تا در مورد اينکه چرا اجزای مختلف حکومت، همچون دولت، مجلس و قوه قضائيه گاه رو در روی يکديگر و گاه در کنار يکديگر قرار می گيرند توضيح داده شود و مسئله تعدد مراکز تصميم گيری در ايران تبيين گردد.

دموکراسی

در بخش بعدی که به دموکراسی در ايران اختصاص دارد نوشته شده که ايرانيها کشور خود را جولانگاه رقابت غرب و شرق می دانند و معتقدند که غرب و شرق هر دو به ايران خيانت کرده و مانع از برقراری دموکراسی در کشورشان و پيشرفت آن گرديده اند.

به نظر نويسندگان جزوه، چنين انديشه ای در ايران باعث شده است که ايرانيها 'جهان سوم گرا' شوند و در جستجوی راهی مستقل برآيند.

علاقه ايران به نزديکی به چين و روسيه در آرايش کنونی قدرتهای جهان نيز از نظر نويسندگان، برگرفته از چنين طرز فکری است.

اقتصاد

جزوه "درک ايران" سپس به اقتصاد ايران پرداخته و آن را دچار عدم کارآيی، سوء مديريت، حيف و ميل و فساد بی رويه توصيف کرده است.

آن گونه که در اين بخش از جزوه آمده، ايران حتی اگر نرخ رشدی معادل شش تا هفت درصد داشته باشد، ميزان بيکاری در همان حد کنونی ثابت خواهد ماند.

تورم و همچنين بنيادهای بزرگ اقتصادی از جمله موانع توسعه ايران شمرده شده اند و تأکيد شده که مشکلات اقتصادی اين کشور آن چنان عميق است که "دريای نفتی که روحانيون ايران در آن شنا می کنند" نمی توانند چاره درد آن باشد.

وابستگی ايران به نفت و سلطه دولت بر اقتصاد دو مشکل اساسی اقتصاد ايران شمرده شده است.

نويسندگان جزوه اذعان کرده اند که ايران قابليت تبديل به کشوری ثروتمند را دارد و ابراز عقيده کرده اند که آنچه که مانع از تبديل اين کشور به کشوری ثروتمند می شود اين است که حاکمان محافظه کار اين کشور نمی خواهند اجازه سرمايه گذاری خارجی را در کشورشان بدهند چراکه چنين چيزی به نفع اصلاح طلبان تبديل می شود و پايه های قدرتشان را سست می سازد.

بحران هسته ای ايران نيز در اين جزوه عامل ديگری در کند شدن آهنگ رشد اقتصادی ايران ارزيابی شده است.

جامعه مدنی

نويسندگان جزوه سپس به جامعه مدنی و حقوق بشر در ايران می پردازند و ضمن اينکه پيروزی محمود احمدی نژاد را در انتخابات اخير رياست جمهوری ايران، شکستی برای فعالان جامعه مدنی ارزيابی می کنند به افت و خيزهايی که جامعه مدنی طی سالهای پس از انقلاب طی کرده و دلائل عدم توسعه و شکلگيری آن اشاره می کنند.

توصيه ها

جزوه "درک ايران" در ادامه با اختصاص دادن فصلهايی به رسانه ها، مخالفان حکومت، تغييرات سياسی، سياست خارجی و برنامه اتمی ايران در پايان به بررسی احتمال حمله نظامی به ايران می پردازد.

در اين بخش پس از آنکه پيامدهای ناگوار حمله به ايران گوشزد می شود، پيشنهاد می گردد که در قبال ايران راه تحريم در پيش گرفته شود و برای جلب موافقت چين و روسيه با تحريم ايران امتيازاتی به آنها داده شود.

همچنين توصيه می گردد که مبادلات فرهنگی، اقتصادی، آموزشی و اجتماعی با بدنه جامعه ايرانی گسترش يابد تا حکومت تحت فشار داخلی مجبور به کاستن از محدوديتها شود.

تماس با حلقه های اصلی قدرت در ايران برای دستيابی به توافقی با آنان نيز از جمله ديگر توصيه های نويسندگان جزوه است.