پرویز کامیاب دفتر بخش فارسی بی بی سی در واشنگتن

	برخی از کارشناسان به اين پيش فرض که با بمباران ايران مردم در حمايت از آمريکا به پا می خيزند، با ديده ترديد می نگرند

سيمور هرش روزنامه نگار مشهور نشريه نيويورکر در شماره اخير اين هفته نامه به نقل از يک منبع نزديک به دولت جورج بوش نوشت که رئيس جمهور آمريکا با متوقف کردن برنامه های اتمی ايران در صدد اين است که نام نيکی از خود در تاريخ باقی گذارد.

آقای هرش به نقل از يک مقام سابق وزارت دفاع آمريکا که به گفته او از اطلاعات محرمانه دولت بوش با خبر است نوشت که آمريکا با بمباران پياپی و وسيع تاسيسات نظامی و دولتی در ايران همچنين اميدوار است که مردم ايران برای تغيير حکومت خود به پا خيزند.

مقاله نشريه نيويورکر جنجال زيادی در محافل سياسی آمريکا به پا کرده است.

سيمور هرش نويسنده اين مقاله روز يکشنبه در شبکه تلويزيونی سی ان ان ظاهر شد و گفت که هدف اصلی او از انتشار اين مقاله آگاه نمودن مردم آمريکا از برنامه های کاخ سفيد است.

بسياری از کارشناسان در واشنگتن معتقدند که حمله نظاميی که نه حمايت مردم ايران از آمريکا را در پی داشته باشد و نه محدود و تحت کنترل باقی بماند گزينه چندان محتملی حداقل در کوتاه مدت به نظر نمی رسد

سيمور هرش روزنامه نگار برجسته ای است که با گزارش های افشاگرانه خود از جنگ ويتنام جايزه معروف پوليتزر را در سال ۱۹۷۰ از آن خود کرد.

او اولين کسی بود که ماجرای زندان ابوغريب و شکنجه زندانيان عراقی توسط سربازان آمريکايی را در سال ۲۰۰۴ افشا کرد.

اما آقای هرش گزارش های نادرستی نيز در گذشته منتشر کرده است.

به گفته کارشناسان منابع بی نام و نشان او گاهی اطلاعات ناقص و يا نادرستی نيز به وی می دهند.

بسياری نيز معتقدند که دولت آمريکا برای وادار کردن ايران به پذيرش خواست های جامعه جهانی تلاش می کند که تهديد حمله نظامی را جدی و قريب الوقوع جلوه دهد.

برخی از کارشناسان به اين پيش فرض که با بمباران ايران مردم اين کشور در حمايت از آمريکا به پا می خيزند با ديده ترديد می نگرند.

مردم ایران از ماجرای مصدق آگاهند. همه آنها ماجرای ماموريت هايزر در ايران در سال ۱۹۷۹ را می دانند. اين حمله تاثير بسيار بدی خواهد داشت و مردم را پشت دولت ايران متحد می کند کن پالاک، کارشناس موسسه بروکینگز

کن پالاک تحليلگر سابق سازمان سيا و کارشناس امور ايران در موسسه ميانه روی بروکينگز در واشنگتن نسبت به تبعات حمله پيشدستانه هوايی به ايران هشدار می دهد.

وی که در سال ۲۰۰۲ و در حمايت از حمله آمريکا به عراق کتابی تحت عنوان "طوفان تهديد کننده" منتشر نمود، بمباران ايران را راه مناسبی برای برخورد با اين کشور نمی داند:

"من فکر می کنم که اگر ما دست به اين حمله بزنيم؛ بخصوص که برای نابودی مجتمع های تونلی تاسيسات اتمی ايران نياز به يک حمله بسيار وسيع است، من شک دارم که مردم ايران بگويند که ايران اشتباه کرد که به اين مسير قدم گذارد. شايد آنها طی پنج يا ده سال آينده به اين نتيجه برسند اما اگر ما اکنون به آنها حمله کنيم، با مردمی بسيار خشمگين روبرو خواهيم شد. بخصوص با توجه به سابقه ای که آمريکا در ايران دارد."

وی افزود: "بله، بسياری از مردم ايران نگاه بسيار مثبتی به آمريکا دارند. اما آنها هنوز تاريخ خود را به ياد دارند. در واقع آنها اين تاريخ را بهتر از ما به ياد دارند و درباره نقشی که ما در آن داشتيم اغراق هم می کنند. همه آنها ماجرای مصدق را می دانند. همه آنها ماجرای ماموريت هايزر در ايران در سال ۱۹۷۹ را می دانند. اين حمله تاثير بسيار بدی خواهد داشت و مردم را پشت دولت ايران متحد می کند."

در گذشته حکومت روحانيون ايران به ارعاب پاسخ مناسبی داده است به اين معنا که عقب نشينی کرده است. اما نمی توانيد هميشه چنين فرضی داشته باشيد. بايد اين احتمال را بدهيد که اگر تاسيسات اتمی آنها را نابود کرديد آنها نيز سعی خواهند کرد که به شما صدمه بزنند رائول گرکت، کارشناس موسسه آمریکن انترپرایز

علاوه بر اين يک حمله نظامی محدود لزوما محدود باقی نخواهد ماند.

رائول گرکت کارشناس امور خاورميانه در موسسه راستگرای "آمريکن انترپرايز" که از حمله به تاسيسات نظامی ايران برای توقف برنامه های اتمی اين کشور حمايت می کند، می پذيرد که بمباران ايران می تواند به يک جنگ تمام عيار تبديل شود.

اما او می گويد که در هر حال آمريکا بايد با قدرت کامل به واکنش های احتمالی ايران پاسخ دهد و آمادگی اين را داشته باشد که با جمهوری اسلامی وارد جنگ شود:

"در گذشته حکومت روحانيون ايران به ارعاب پاسخ مناسبی داده است به اين معنا که عقب نشينی کرده است. اما نمی توانيد هميشه چنين فرضی داشته باشيد. بايد اين احتمال را بدهيد که اگر تاسيسات اتمی آنها را نابود کرديد آنها نيز سعی خواهند کرد که به شما صدمه بزنند."

به اين ترتيب بسياری از کارشناسان در واشنگتن معتقدند که حمله نظامی ای که نه حمايت مردم ايران از آمريکا را در پی داشته باشد و نه محدود و تحت کنترل باقی بماند، گزينه چندان محتملی حداقل در کوتاه مدت به نظر نمی رسد.