صادق صبا تحليلگر مسائل ايران در بی بی سی

	اظهارات ظاهرا متناقض آقای احمدی نژاد در باره اينکه ما با آمريکا مذاکره می کنيم ولی هيچ اعتمادی به آنها نداريم به خوبی نشان می دهد که نوشيدن اين داروی تلخ برای رهبران ايران تا چه حد دشوار است

آقای احمدی نژاد گفت ايران به صورت مشروط با آمريکا درباره عراق مذاکره می کند هرچند که اساسا اعتمادی به آمريکايی ها ندارد.

از اظهارات رييس جمهوری ايران چنين پيداست که گويا پذيرفتن اصل مذاکره با آمريکا برای دولتمردان جمهوری اسلامی همچنان دشوار است و آنها تلاش گسترده ای را آغاز کرده اند تا ضرورت آن را برای نيروهای وفادار به نظام توجيه کنند.

اين دشواری در اظهارات آقای احمدی نژاد نمود بارزی دارد. زيرا او از يک طرف می گويد که به آمريکايی ها اعتمادی ندارد ولی از سوی ديگر می افزايد با در نظر گرفتن منافع عراقی ها و دنيای اسلام حاضر است در باره مسائل عراق با واشنگتن به گفتگو بنشيند.

در ايران در سال های اخير هر کسی مطلبی درباره ضرورت گفتگو با آمريکا مطرح کرد بلافاصله به تسليم طلبی متهم شد. آيت الله خامنه ای هميشه شخصا با هر گونه گفتگو با آمريکا بر سر هر مساله ای مخالفت کرده بود

از زمانی که علی لاريجانی، دبير شورای عالی امنيت ملی، هفته گذشته به ناگهان اعلام کرد که جمهوری اسلامی حاضر است برای اولين بار بعد از انقلاب اسلامی ايران در بيست و هفت سال پيش با آمريکا بر سر مسائل عراق به مذاکره بپردازد اين موضوع در بين نيروهای حزب اللهی سوالات و شبهات زيادی ايجاد کرد.

به طوريکه آيت الله علی خامنه ای، رهبر ايران، چند روز پيش شخصا اين مذاکرات را با شروطی تاييد کرد ولی آقای احمدی نژاد سکوت کرده بود. حال او هم اصل اين گفتگو ها را پذيرفته است.

اگر در ايران توجيه مذاکرات با به اصطلاح شيطان بزرگ کار ساده ای نيست، به نظر می رسد در آمريکا نيز در باره اصل گفتگو کردن با جمهوری اسلامی در وضعيت کنونی اختلافاتی وجود دارد.

اظهارات تند زلمی خليل زاد ، سفير آمريکا در عراق و سرپرست مذاکرات احتمالی دو کشور، که مقامات ايران را به دورويی در قضيه عراق متهم کرده بود حاکی از آن است که با توجه به سياست خصمانه کنونی واشنگتن عليه جمهوری اسلامی برای آنها نيز دشوار است که با ايران به مذاکره بنشينند.

اگر آقای خليل زاد واقعا می خواست که اين مذاکرات به پيش رود و اگر واقعا در دولت آمريکا در اين باره اختلافی وجود نمی داشت شايد او بايد از بيان چنين مطالب تندی پرهيز می کرد.

شايد برای خنثی کردن اثرات نامطلوب اظهارات سفير آمريکا در عراق بود که کوندوليزا رايس، وزير امور خارجه آمريکا، ديروز صريحا اعلام کرد که مذاکرات دو کشور در باره مسائل عراق حتما برگزار خواهد شد.

اصولا درباره آمادگی آمريکا برای گفتگو با جمهوری اسلامی در وضعيتی که آن کشور سعی دارد ايران را به دليل برنامه ها ی هسته ای کشور شديدا تحت فشا رقرار دهد پرسش هايی مطرح است.

آمريکا جمهوری اسلامی را خطر اول برای امنيت جهان می داند و دولت ايران را متهم می کند که با برنامه های هسته ای اش در جهان بی ثباتی ايجاد کرده است. ولی همين آمريکا می گويد که می خواهد برای ايجاد ثبات در عراق از جمهوری اسلامی کمک بخواهد. به نظر می رسد که در اين دو سياست تناقض وجود دارد.

کسانی در دولت بوش که مايل اند با استفاده از قضيه هسته ای دولت جمهوری اسلامی را تحت فشار قرار دهند قاعدتا نبايد از گفتگو با آن کشور در باره عراق حمايت کنند.

در ايران نيز در سال های اخير هر کسی مطلبی در باره ضرورت گفتگو با آمريکا مطرح کرد بلافاصله به تسليم طلبی متهم شد. آيت الله خامنه ای هميشه شخصا با هر گونه گفتگو با آمريکا بر سر هر مساله ای مخالفت کرده بود.

طبيعی است حال که بنا بر مصالحی او اين مذاکرات را در وضعيت فعلی به نفع حکومت اسلامی می داند برای هواداران او پذيرش اين مساله کار ساده ای نيست.

اظهارات ظاهرا متناقض آقای احمدی نژاد در باره اينکه ما با آمريکا مذاکره می کنيم ولی هيچ اعتمادی به آنها نداريم به خوبی نشان می دهد که نوشيدن اين داروی تلخ برای رهبران ايران تا چه حد دشوار است.