جاناتان مارکوس تحليلگر بی بی سی در امور ديپلماتيک

ولی آيت الله خامنه ای براين نکته تاکيد کرده که آمريکاييان نخواهند توانست به ايران زور بگويند و اين کشور را تهديد کنند.

چند ماهی است که آمريکا نقش مهم ايران در ارتباط با مسائل عراق را پذيرفته است. اين آمريکا بود که سال گذشته ميلادی برای اولين بار به مذاکرات احتمالی با ايران اشاره کرد اگرچه تلاش ها در اين زمينه به نتيجه ای نرسيد.

ولی در پشت صحنه فعاليت ها ادامه داشت و اکنون چنين به نظر می رسد که دو کشور آماده شروع نوعی گفتگو هستند.

اين واقعيت که اين تحول هنگامی اتفاق می افتد که مناقشه برسر برنامه هسته ای ايران به شورای امنيت سازمان ملل متحد کشيده شده است، بدون شک به اين گفتگوها اهميت بالقوه بيشتری می دهد.

شايد اگر ايران و آمريکا بتوانند منافع مشترکی در عراق بيابند امکان کاهش تنش در روابط دو کشوربوجود آيد و مقدمات برقراری يک جو اعتماد برای انجام گفتگوها در مقياس وسيع تر و از جمله درباره برنامه هسته ای ايران، فراهم شود.

ولی نبايد فراموش کرد که اين تنها يک احتمال است.

تمايل کنونی ايران و آمريکا برای گفتگو، صرفا بخاطر وخامت اوضاع داخلی عراق است و وجود نفع مشترک برای جلوگيری از بی ثباتی درعراق، لزوما به معنی اينکه دو کشور در مورد مسائل هسته ای نيز دارای منافع مشترک هستند، نيست.

ولی به هرحال اکنون وضعيت در حال تغيير است و آمريکا و متحدين اروپايی اش به تدريج متوجه اين واقعيت می شوند که فراهم آوردن امکانات برای تحت فشار قرار دادن ايران در شورای امنيت، تا چه حد مشکل خواهد بود.

آمريکا و بريتانيا اکنون سياست تازه ای را شروع کرده اند که سعی در برقراری تماس مستقيم با "ملت ايران" است، سياستی که برخی آن را نوعی تغيير آرام و نامحسوس رژيم نام نهاده اند.

ولی علاوه بر اين، در محافل ديپلماتيک صحبت از ايجاد نهاد يا مجمعی است که در چهار چوب آن ايران و آمريکا بتوانند مسائل مهم امنيتی را که به بلند پروازی های هسته ای ايران مربوط می شود حل و فصل کنند. اگرچه، هم از نظر ايران و هم آمريکا برداشتن يک چنين گامی بسيار زود خواهد بود.