در اين گزارش ادعا شده رکن ایدئولوژیک انقلاب اسلامی از بین رفته است

در این گزارش ادعا شده است که رکن ایدئولوژیک انقلاب اسلامی از بین رفته و حکومت ایران تنها بر دو پایه استقلال ملی و توسعه تکنولوژيکی استوار است.

تلیه استدلال می کند که حکومت ایران با آگاهی از اینکه می تواند با اتکا به این دو پایه همچنان پابرجا و استوار بماند، آب و رنگ اسلامی را از خود زدوده و به سوی ملی گرایی و پیشرفت فنی پیش می رود.

در اين گزارش آمده است که اختلافات درون حکومت ایران دیگر بین اصلاح طلبان و محافظه کاران نبوده بلکه در درون اردوگاه محافظه کاران است.

به نوشته تلیه محافظه کاران قدیمی همچنان از نظام اسلامی برای تامین منافع خود دفاع می کنند اما "نومحافظه کاران" و یا عملگرایان کسانی هستند که با ستایش از الگوی چینی از توسعه اقتصادی، سرمایه گذاری خارجی، آزادی های اجتماعی و فرهنگی حمایت کرده و در مقابل بدنبال اعمال محدودیت های سیاسی هستند.

مردم ایران با حکومت خود کنار آمده اند و این کنار آمدن به قیمت از دست دادن دموکراسی تمام شده اما در مقابل آن مفاهیمی نظیر عظمت، توسعه و استقلال اهمیت پیدا کرده اند. فردریک تلیه

وی معتقد است بر خلاف اصلاح طلبان که به لحاظ عقيدتی مخالف نظام سرمایه داری و آمریکا بودند، محافظه کاران عملگرا علاقه مند هستند که خود را به عنوان افراد معتدلی که توانایی مذاکره با غرب و بخصوص با آمریکا را دارند معرفی کنند.

تلیه ادعا می کند که سپاه پاسداران ایران که رهبران آینده این کشور را تربیت می کند به تدریج به یک قدرت مستقل تبدیل شده بطوریکه حتی برای رهبری ایران نیز نگران کننده است.

به نوشته وی سپاه بیش از آنکه وفادار به شخص آیت الله خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی ایران باشد متعهد به اصل ولایت فقیه است.

وی که از سال 1999 تا 2001 بعنوان وابسته فرهنگی سفارت فرانسه در تهران فعالیت کرده می نویسد محافظه کاران ایران آماده هر نوع تغییری هستند اما تا زمانیکه این تغییر منجر به تضعیف آنها نشود.

تلیه سپس به دشواری های آمریکا در عراق اشاره کرده و می نویسد تجربه عراق به مردم ایران آموخت که نمی توانند به سیاست های واشنگتن اطمینان کنند.

وی می افزاید جوانان ایرانی آمریکا را تنها کشوری می دانند که می تواند حکومت از نظر آنان "ناخواسته" را سرنگون کند اما با این وجود آنها در مقابل سلطه آمریکا و از دست دادن قرنها فرهنگ و سنت خود می ایستند.

تلیه به مقام های آمریکایی توصیه می کند که دست از سیاست "تغییر رژیم" خود بردارند زیرا این عبارت برای ایرانی ها به معنای تکرار کودتای 28 مرداد 1332 و براندازی حکومت مصدق است.

وی در خاتمه می نویسد: مردم ایران با حکومت خود کنار آمده اند و این کنار آمدن به قیمت از دست دادن دموکراسی تمام شده اما در مقابل آن مفاهیمی نظیر عظمت، توسعه و استقلال اهمیت پیدا کرده اند.