جمشيد برزگر

	آقای احمدی نژاد که برای دفاع از سه وزير پيشنهادی خود به پارلمان رفته بود، توهين به رئيس جمهوری را "جرم محرز" دانست

آقای احمدی نژاد، هفته گذشته در جريان دفاع از سه وزير پيشنهادی خود، حجم تبليغات منفی عليه دولت جديد در آغاز کارش را عظيم و بی سابقه خوانده بود.

همزمان، برخی رسانه های خبری نيز به نقل از نزديکان رييس جمهوری خبر از آن دادند که کميته ای مخفی جهت تخريب دولت فعال شده و به زودی اطلاعاتی در همين زمينه افشا خواهد شد.

گزارش راديويی همراه با اظهارنظرهايی از فاطمه آجرلو، محمد علی ابطحی، هوشنگ جيرانی

اگرچه، هنوز به طور رسمی سخنی درباره کميته تخريب دولت منتشر نشده است، اما اظهار نظرهای مخالف و موافق در اين باره، حکايت از آن دارد که پس از کميته ضد اصلاحات در دولت محمد خاتمی، رييس جمهوری قبلی، اکنون اصطلاحی جديد برای توصيف موانع پيش روی دولت تازه وضع شده است.

ترديدی نيست که هر دولت و دولتمردی با منتقدان و مخالفانی روبه روست که می کوشند به شيوه های مختلف عملکرد دولت را مورد انتقاد قرار دهند، اما در سال های اخير، اغلب کسانی که قدرت را در اختيار داشته اند، در پی آن بوده اند که مخالفان خود را عامل اصلی ناکامی های خويش جلوه دهند.

برخی ناظران، چنين تحليلی را برآمده از باوری ريشه دار می دانند که از آن به عنوان توهم توطئه ياد می کنند.

اما اگر چنين کميته ای وجود خارجی داشته باشد، چه کسانی اعضای آن را تشکيل می دهند؟

هواداران محمود احمدی نژاد، به طور تلويحی يا صريح، جناح اصلاح طلب درون حاکميت را در مظان اتهام قرار می دهند.

اگرچه در اين زمينه، کمتر به صراحت از فرد يا جريانی نام برده می شود، اما اشارات آشکار به اينکه روند تخريب آقای احمدی نژاد از دوران رقابت های انتخابات رياست جمهوری شروع شده بود، انگشت اتهام را به طور مشخص به سوی رقبای او نشانه می گيرد.

با وجود اين، اصلاح طلبان نه تنها چنين اتهاماتی را رد می کنند، بلکه اساسا طرح وجود چنين کميته ای را نوعی فرافکنی از سوی دولت جديد می دانند که به گفته آنان برای سرپوش گذاشتن بر ناکامی ها و ناتوانی های دولت ابراز شده است.

در اين ميان و در حالی که اصلاح طلبان درون حاکميت می گويند سياست سکوت را در پيش گرفته اند، در ماه های اخير در مواردی نظير رای اعتماد به وزيران پيشنهادی محمود احمدی نژاد و انتصابات تازه در نهادهای دولتی، اين محافظه کاران بوده اند که در صف اول انتقاد از رييس جمهوری جای گرفته اند.

در عين حال، در شرايطی که رسانه ها و روزنامه های نزديک به جناح اصلاح طلب با احتياط بيشتری عمل کرده اند، رسانه های خبری نزديک به جناح محافظه کار، منبع اصلی انتشار اخباری درباره مسايل مختلف از سوابق اعضای دولت گرفته تا رشد فاميل گرايی در دوران رياست جمهوری آقای احمدی نژاد بوده اند.

هرچند، اصولگرايان کوشيده اند مباحثی از اين دست را نقدهای درون گروهی و سازنده تلقی کنند و با متفاوت قلمداد کردن اين نقدها از تخريب دولت، بر وحدت و همسويی خويش صحه بگذارند.

در واقع، بحث وجود کميته ای به نام کميته تخريب پس از آن مطرح شد که محمود احمدی نژاد در مجلس توهين به رييس جمهوری را جرم محرز دانست و در پی آن، شماری از نمايندگان مجلس، در انتقادی تلويحی از موضع گيری آقای احمدی نژاد تاکيد کردند که نقد را نبايد با توهين يکی دانست.

اين درحالی است که به گفته اصلاح طلبان، در ماه های اخير نه تنها توهينی به رييس جمهوری صورت نگرفته، بلکه به طور چشمگيری از ميزان انتقادها نيز کاسته شده و در مقابل، مدح و ستايش از آقای احمدی نژاد به طور قابل توجهی افزايش يافته است.

اصلاح طلبان درون حاکميت، با يادآوری رفتار محمد خاتمی، آقای احمدی نژاد را به شکيبايی بيشتر در برابر آرای مخالف فراخوانده اند و در عين حال هشدار داده اند که اگر قرار باشد انتقاد، توهين تلقی شود، کشور به سمت استبداد خواهد رفت.

با اين همه، به نظر می رسد که در شرايط کنونی نقد دولت و شخص رييس جمهوری در عين حال با برخی باورها نيز در هم تنيده شده، تا آنجا که برخی از نمايندگان هوادار آقای احمدی نژاد، توهين به وی را به معنای توهين به مقدسات دانسته اند؛ امری که تدوام آن، می تواند به تنگ تر شدن عرصه برای ابراز هرگونه انتقاد و سخن مغاير با خواسته های دولت بينجامد.