کودکان خيابانی در کابل ميراث سه دهه جنگ در افغانستان هستند. اکثر آنها کار می کنند و برخی به مدرسه هم می روند.

صفر الله،14 ساله، در سمت چپ: من سه سال است که در کابل مشغول شستن ماشين ها (موتر) هستم اما اميدوارم که بتوانم روزی به مکتب بروم چون می خواهم در آينده دکتر شوم. مطمئن هستم که اين روز ها به پايان خواهد رسيد.

مرتضی 11 ساله: من هر روز بعد از مدرسه کفش واکس می زنم. درسهايم را خوب می خوانم اما هنوز زود است که در مورد اينکه در آينده چه شغلی داشته باشم تصميم بگيرم. روزانه 100 افغانی پول در می آورم.

مصطفی 12 ساله: شغلم اسپند دود کردن است. و روزنامه هم می فروشم. من کوشش می کنم که مردم را بخندانم. مردمی که می خندند پول زيادی به من می دهند. در آينده می خواهم کار آسانتری داشته باشم.

شفيق الله: من يک خانواده دوازده نفره دارم. بسيار آرزو داشتم مثل همه بچه ها به مدرسه بروم اما نمی توانم چرا که پولی که از شستن ماشين های مردم به دست می آورم برای خرج خانواده ام می دهم.

بصير 10 ساله: من روزانه موتر( ماشين) های مردم را تميز می کنم و بين 50 تا 100 افغانی عايدی دارم. پدرم در يک سانحه ترافيکی کشته شد. می خواهم برم مکتب (مدرسه) اما به دليل اينکه خانواده من به پول نیاز دارند، نمی توانم.

شيرين 13 ساله و سيدالله 6 ساله: از روزی که پدرم فوت کرد من و برادرم هر کاری که برای ما پيدا شود می کنيم. در پاکستان هم درس می خوانديم و هم به مکتب می رفتيم. اينجا هيچ کدام را نمی توانيم بکنيم. می ترسم هردو ما بي سواد بزرگ شويم.

عزيزالله چهارده ساله: من به مکتب می روم چون می خواهم در آينده زندگی بهتری از حالا داشته باشم. بعد از مکتب ساجق (آدامس) می فروشم. حسوديم می شود وقتی می بينم بچه ها با پدر و مادرانشان در شهر مشغول گشت وگذار هستند.

برخی از بچه ها مثل اين خواهر و برادر تا دير وقت در خيابان ها مشغول کاراند تا پولی را که بدست می آورند به خانواده هایشان بدهند.