برای مراجعه به وبلاگ ها هزينه ای نبايد پرداخت و خلق و استفاده از آنها نيز آسان است

تازه ترين گزارش تکنوکراتی (Technocrati)، موتور جستجويی که تحولات وبلاگستان را تعقيب می کند، می گويد توانسته است تا کنون 14 ميليون و دويست هزار وبلاگ را رديابی کند. اين گزارش با استناد به آمارهای قبلی خود می گويد هر پنج ماه، شمار وبلاگ ها به طور ميانگين دو برابر می شود.

وبلاگ نويسی در ميان افرادی که می خواهند نظرات و افکار خود را در اينترنت مطرح کنند، محبوبيت زيادی دارد و در يک سال گذشته از فعاليت تعدادی معدود به پديده ای جهانی تبديل شده است.

برای مراجعه به وبلاگ ها هزينه ای نبايد پرداخت و خلق و استفاده از آنها نيز آسان است.

پديده وبلاگ نويسی

از چند سال پيش کاربران مشتاق و خلاق اينترنت به اين فکر افتادند که فقط بازديد کننده سايتهای مختلف نباشند، بلکه شخصا وارد اين شبکه جهانی بشوند و با خلق صفحه ای مختص به خود درباره سايتها و موضوعات روز اظهار نظر کنند.

آنچه وبلاگستان (نامی که به دنيای وبلاگ نويسی اطلاق شده است) را جالب و پرطرفدار کرده اين است که وبلاگ ها زائيده قوه تخيل و ذکاوت افراد هستند و ظرايف شخصيتی هر فرد در نوشته های آنها منعکس شده است. اکنون ميليون ها نفر از مردم عادی به نويسنده و حتی خبرنگار تبديل شده اند.

اما وبلاگ نويسی همواره خالی از دردسر نبوده است. در حالی که در برخی کشورها شماری از وبلاگ نويسان به خاطر ديدگاه سياسی شان مورد توبيخ قرار گرفته اند در کشورهای آزادتر برخی به دليل بيان نظرات تند و بی پروا در مورد مثلا همکارانشان شغل خود را از دست داده اند!

يادداشت های خصوصی

برای وبلاگ نويسان وجه مهم تر و جالب تر خلق وبلاگ - که می تواند تقريبا در هر زمينه ای و حتی پوشش گزارش خبری باشد - اين است که ديگران هم در معرض افکار آنها قرار می گيرند.

اين افکار معمولا درباره مسائل سياسی و اجتماعی بوده است.

اما اخيرا بعضی از وبلاگ ها به عرصه ای برای افشای جزئيات زندگی خصوصی نويسندگان و افکار آنها درباره نزديکانشان تبديل شده است. اگر در گذشته عرف اين بود که دفترچه خاطرات و يادداشت های روزانه را از ديد ديگران مخفی نگاه بداريم، ظاهرا اکنون عده ای تصميم گرفته اند از طريق اينترنت غريبه ها را وارد حيطه خصوصی خود کنند.

درباره استفاده از اينترنت برای درج يادداشت های روزانه چه فکر می کنيد؟ آيا برای نوشتن يادداشت های خصوصی در اينترنت به آداب رفتاری خاص نياز است؟

نظرات خود را برای ما بفرستيد. لطفا به زبان و خط فارسی بنويسيد!

برخی از ديدگاه ها

تا چندی قبل در فرهنگ سياسی کشور وبلاگ نويسی و وبلاگ نويسان يک تهديد تلقی می شدند. اما امروز حتی کانديداهای رياست جمهوری برای ارتباط با جوانان کشور در جهت جلب مشارکت آنها در انتخابات رياست جمهوری از سايت های مختلف بهره می گيرند. عزيز از شيراز

در جهان امروز ديگر دنيای محدود و مرزدار وجود ندارد. همزمان با ورود به دنيای ارتباطات، انسان ها به هر گوشه دنيا وارد می شوند. شبيه يکديگر می انديشند، حرف می زنند و نظرات خود را بيان می کنند. در يک لحظه از شرق دنيا به غرب دنيا سر می زنند و با مردم ديگر نقاط دنيا دم خور و دوست می شوند. هنوز بر کناره های مرزهای رسمی آبی و خاکی ماموران مرزبان کشورها ايستاده اند، اما دنيای ارتباطات راه ديگری بود که هيچ مرزبانی نمی توانست آنان را ممنوع الخروج کند و هيچ کشوری هم نمی توانست ويزای ورود ندهد. امروز جوانان چينی، کلمبيائی، آفريقايی، روسی، ايرانی، مالزيايی، قطری، مصری و آلبانيايی و ساير نقاط دنيا مثل هم می فهمند و مثل هم حرف می زنند و حتی مثل هم فکر می کنند. مرزها بی سر و صدا و با متانت کامل در هم ريخته اند. روابط سياسی، اجتماعی، اقتصادی و حتی امنيتی تعريف جديدی پيدا کرده اند. در اين ميان در کشور ما رويکردها، نظرات، خواسته ها و نيازها و درخواستهای متفاوت نسل اول و نسل دوم با يکديگر و با توجه به فاصله ای که بين نسل اول و دوم انقلاب به وجود آمده بود، اين دو رويکرد، هر روز فاصله اين دو نسل را از يکديگر دورتر و دورتر می کند. طبيعی است هيچ کدام حرف ديگری را نفهمند، و مشکل اصلی کشور اين است که اين دو نسل اصلاً حرف يکديگر را نمی فهمند تا بتوانند برای آن برنامه ريزی کنند. وبلاگ نويسی، پديده اين دوران است که نسل سوم تصميم گرفته خودش را بشناساند. نيازهايش را بگويد وحرف دلش را. شايد بزرگترها بفهمند جوانان چگونه می انديشند. تا چندی قبل در فرهنگ سياسی کشور وبلاگ نويسی و وبلاگ نويسان يک تهديد تلقی می شدند. اما امروز حتی کانديداهای رياست جمهوری برای ارتباط با جوانان کشور در جهت جلب مشارکت آنها در انتخابات رياست جمهوری از سايت های مختلف بهره می گيرند. خدا کند ديگر به جای اين که به اين پديده به عنوان يک توطئه بنگرند، آن را پل ارتباطی بين خود و جامعه (نسل جوان) بدانند. عزيز شاهين - شيراز

وبلاگ نويسی در فضايی که در برابر ابراز عقيده جوانان ايرانی فيلترهای گوناگونی قرارداده شده مثل مداد و خودکار يکی از لوازم جوانان ايران است. بي شک کسی که بخواد از وضعيت جامعه ايران باخبر بشه بدون سر زدن به وبلاگ های ايرانی ميسر نمی شود و هر کسی که به چند وبلاگ سر می زنه حس می کند که اوهم حرف های نگفته ای برای زدن دارد و اقدام به درست کردن وبلاگ می کند و اين امر باعث ميشه که وبلاگ نويسی به چنين جهشی دست يابد. نويد - قزوين

وبلاگ‌ها در واقع يادگار غم‌انگيز شادی‌ها و غم‌های گذشته هستند، دغدغه‌ای‌ نه برای نان که برای جان. روياهايی عاشقانه: آغاز، ديدار، پيام، فرياد، فرهاد، بر‌ باد، بيگانه، انکار و وداع. کسی که می‌نويسد، بر آنست تا تنش‌های روحی خود را به گونه‌ای آرامش دهد. بيان درد و يافتن همدردی، گاهی اين حس به شخص دست می‌دهد که شادی‌ها هم از جنس غم هستند، جوانی ما از جنس گذر زمان و همه چيز در سايه‌ای از اوهام. زمانی که وبلاگی را باز می‌کنيد و آخرين نوشته را از زمانهای دور می‌بينيد، همانند شهری است خالی از سکنه، قطاری خالی از مسافر يا جسدی بی‌جان؛ و اين‌گونه است مرگ يک وبلاگ. به هر حال وبلاگ يادگاری است از زمان که در حال گذر است و تجلی خاطرات و دشتی خالی برای فرياد. دنيای مجازی در حال پر کردن جای خالی خيلی چيزهاست.سعيد دليلی - تهران

اگر کسی شما را نشناسد مثلا دوستان و آشنايان . خب می تواند راهی برای تخليه روانی و گفتن ناگفته هايی باشد که در جای ديگری مقدور نيست. تاريانا خزان - تهران

من زمانی که آغاز به وبلاگ نويسی کردم تنها هدفم ايجاد صفحه ای بود که بتوانم با اشعار و ترانه هايم دوستان زيادی را به آرامش و صلح دعوت کنم البته در ابتدا بسيار موفق بودم که حتی در هفته تفسيرهای من به ۵۰۰ تا ۶۰۰ ميرسيد و بازديدهای ۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰ تايی داشتم اما بعد از مرور زمان حس کردم عده ای از اين همه فعاليت و محبوبيت فرد ديگه احساس رنجش ميکنن و شروع به آزار و توهين و حتی مشکلاتی ميکنند که پاسخ گويی به آنها برای من تا حدی غير ممکن شده بود... و در نتيجه فعاليتم رو محدود کردم تا زمان مناسب تری با ارائه روش بهتری مجددا آغاز کنم. شايا تجلی - تهران

در وبلاگ نويسی هر بلاگر سردبير وبلاگ خود است. شايد نويسندگان وبلاگ ها حکم راهنماها را در مناطق کوهستانی اينترنت دارند. آنچه مسلم است وبلاگ ها فضايی را که رسانه های حاکم می خواهند مخاطبان را در آن محدود سازند تغيير می دهند. مجتبی گهستونی - اهواز

من هم معمولا اتفاقات جالبی که هر روزه در زندگی روزمره ام می افتد را در وبلاگ شخصيم مينويسم. از مسايلی مختلفی مثل سپری کردن وقتم در محيط کار تا گفتگوهای خانوادگی ام را البته تا حدی که خيلی خصوصی نباشد و حداقل برای خواننده مورد نظرم جذابيتی داشته باشد را در وبلاگم مينويسم. امين - مسجد سليمان

وبلاگ نويسی در فضائی که در برابر ابراز عقيده جوانان ايرانی فيلترهای گوناگونی قرارداده شده مثل مداد خودکار يکی از لوازم جوانان ايران بيشک کسی که بخواهد از وضعيت جامعه ايران با خبر شود بدون سر زدن به وبلاگ های ايرانی ميسر نمی شود و هر کسی که به چند وبلاگ سر می زند حس می کند که او هم حرف های نگفته ای برای زدن دارد و اقدام به درست کردن وبلاگ می کند و اين امر باعث ميشود که وبلاگ نويسی به چنين جهشی دست يابد. نويد - قزوين

وبلاگ طی حدودا سه سال گذاشته بطور عجيبی وارد زندگی ايرانيان شده و بخش مهمی از کارهای تحت شبکه بيشتر جوانان به خواندن بلاگ و احيانا گذاشتن کامنت و البته نوشتن در بلاگ شخصی خودشون اختصاص داده شده. بزرگترين و مهمترين تاثير اين اتفاق، بالا رفتن سرعت اطلاع رسانی بخصوص در بعضی موارد خاص و دانستن "آنچه نميخواهند ما بدانيم"، بوده. شايد بشه انواع مختلف تجمعات اينترنتی در حمايت و يا رد مسائل و افراد مختلف رو هم بعنوان يک تاثير مهم ديگه در نظر گرفت. مسلما هر پديده ی فراگير، دچار مشکلات و مسائل غير متعارف زيادی ميشه که توهين، تهمت، دروغ و ... در سطح بسيار بالا از جمله ی اين موارد به حساب مياد و در بلاگهای ايرانی هم به وفور ديده ميشوند! کاميار ط. - مشهد

در دنيای امروز که روزمره گی، روابط ميان انسانها را مختل کرده و اينترنت مکان مناسبی برای رفع تنهايی و احيای روابط است. البته جامعه هنجارهايی دارد که اينترنت ندارد، اما هر کسی نياز دارد که خود را از نظر روانی تخليه کند و بايد توجه داشت که صرف بيان يک مطلب علت وجودی آن نيست. بنابراين بايد فضای باز موجود را مغتنم بشماريم و در شناسايی و رفع معضلات بکوشيم. نيما - شيراز

برای نوشتن يادداشت های خصوصی در اينترنت نيازی به آداب خاصی نيست. برعکس فقط در اينجاست که انسان می تواند راحت افکار و احساساتش را بيان کند. اگر اينجا مجبور باشيم احساسات خود را سانسور کنيم پس کجای ديگر می توانيم حرفهای فروخورده خود را بزنيم؟ در اجتماع به واسطه اينکه مجبوريم نقش بازی کنيم ديگر خودمان نيستيم. ما هميشه مجبوريم که از خود واقعی مان فاصله بگيريم فقط و فقط برای اينکه اجتماع ما را بپذيرد و بتوانيم زندگی کنيم، اين منحصر به اجتماع خاصی نيست. همه اجتماع ها همين اند. ما نياز داريم که در بعضی لحظات خودمان باشيم، خود واقعی. ما نياز داريم که حرفهايمان را جايی بزنيم، احساسات واقعی مان را بيان کنيم و به اين راحتی هم دوستی پيدا نمی کنيم که اين حرفها را به او بزنيم و عقايد خود را که ممکن است از نظر عرف اجتماع غيراخلاقی، خطرناک و ناپسند باشد به او بگوييم. اين است که بهترين راه استفاده از اينترنت است. اينترنت يک سوپاپ است برای بيان ناگفته های انسان امروز، انسانی که بيشتر از همه در اين دنيای شلوغ از تنهايی رنج می برد و دنبال دوستی است هر چند ناشناخته در اين اقيانوس بزرگ اينترنت، شايد که او سخنانش را بشنود. اگر روزگاری در زمان موسی بيابانی بود و چوپانی، در اين روزگار سلطه خدای ماشين ديگر نه خلوت بيابانی هست و نه خوش اقبالی چوپانی که با خدای مهربان خود و با صدای بلند آزادانه حرف دل بگويد. ولی باز هم می توان حرف مولوی را تکرار کرد که: هيچ آداب و ترتيبی مجوی هرچه می خواهد دل تنگت بگوی. فاطمه - تهران

به نظر من وبلاگ برای خالی کردن عقده و درددل ما با مردم خيلی خوبه. سهيل - تهران

من وبلاگ را يک رسانه می‌دانم. در واقع روزنامه‌ای که مسئول و سردبير و خبرنگار و همه يکنفر هستند، که او را بلاگر می‌نامند و اوست که تصميم می‌گيرد وبلاگش چگونه باشد. پس خود بخود رفتار و اخلاق خود را هم در ارتباط با خوانندگانش پيدا خواهد کرد، بنابراين نمی‌توان آداب رفتاری خاصی را پيشنهاد يا اصلا برايش تعريفی پيدا کرد. تکرار می کنم، اين بستگی دارد به بلاگر. البته ترديدی نيست که وبلاگ‌ها عناصر مشترکی دارند که آن‌ها را از رسانه‌های ديگر جدا می‌کند. بنابراين اگر منظور از آداب رفتاری خاصی، يک نوع رفتار اجتماعی است که در عالم واقع بين آنها برقراراست به نظرم طرح چنين پرسشی با در نظر گرفتن عمر کوتاه وبلاگ زودهنگام باشد. اسدالله علی محمدی - کپنهاک

يادداشت روزانه اگر به آزادی و حرمت ديگران هيچ صدمه ای نزند بسيار مفيد چه برای خود و چه برای جامعه است. در يادداشت های روزانه اينترنتی همچنين واقعيتهای اجتماعی و شخصی نمايان می شوند و اين به ارتباط جمعی افراد و همبستگی جامعه کمک زيادی ميتواند بکند. بايستی واقعيات سياسی اجتماعی مردم را پذيرفت و به آنها توجه نيز نمود تا توسط اين شگرد به درد جوامع رسيد. امروزه دردهای مردمی مانند مردم ايران فقط توسط همت هنری و انديشه های متفاوتی که از توانايی و شادی آنها نشات ميگيرند تسکين حاصل ميکند. محسن - هلسينکی

به نظر من وبلاگ بهترين مکان برای خلوت وبلاگ نويس با خودش هست و موجب خالی شدن انسان ميشود. در وبلاگ ها مخاطبان نقش اصلی يک دوست صميمی يا هم راز را دارند. به نظر من کسی که وبلاگ نويسی می کند از هر قشری و با هر تحصيلاتی ميباشد. بنابر اين وبلاگ نويسی نيازی به آداب و انشا خاص ندارد و معمولا وبلاگ نويس های غير تخصصی در وبلاگ های شخصی از نوشتار خودمانی استفاده ميکنند. و اين موضوع به جذابيت وبلاگ ها افزوده است. علی - اصفهان

پس از اينکه يادداشتی را به نحوی آشکار می سازيم، به عقيده ی من اهميت خصوصی بودن آن از ميان می رود. و الا نه وبلاگ و نه هيچ نرم افزار ديگری عرصه مناسبی برای يادداشت خصوصی نيست. وبلاگ اما بستر مناسبی برای بيان وسوسه ها و دغدغه منحصر به فرد هر انسان می تواند باشد. شجاع مستقل - کابل

وبلاگ حلقه ارتباطی بين شهرها و فرهنگهاست. راه اتصال بين مردم است و عرصه مبارزه فکر است. وبلاگ راه آزادی فکر است از زندان ذهن. پس بايد آماده پرداخت بهای آزادی افکار از زندان ذهن باشيم. بهمن کبيری وزيری

من هم جزئی از همين نويسندگان هستم که البته اين روزها کمتر مينويسم چرا که چيزی برای گفتن نداشته ام اما نميدانم چرا بعضی ها اينقدر اصرار به نوشتن مطالب تکراری و بی ارزش دارند که آدم با خواندنش از هر چی وبلاگ و وبلاگ نويسی است پشيمون ميشه. به هر حال بايد به اين دوستان توصيه کنم که لااقل مطالب مهم و آموزنده و به قولی بدرد بخور رو با ذکر صاحبش و محلی که از آن برداشت ميکنند توی وبلاگشان بياورند تا وقتی دنبال يک موضوع ساعت ها جستجو ميکنيم به موضوعات خوب اما مطالب بی ارزش بر نخوريم. مثلا "سرچ" ميکنی راجع به يک خواننده اطلاعات بگيری بر ميخوری سر فصل های خوب و آب دار اما که مراجعه ميکنی از در پيکر اونجا حالت بد ميشه مطالب که ديگه گفتنی نيست!! با آرزوی موفقيت همه وبلاگ نويسان. علی رضا - شيراز

مقوله رسانه های مجازی در ايران و بالاخص وبلاگ ها ، بعلت چيدمان ساختار اجتماعی و رفتار ساز و کار دولت به نوعی متفاوت از تجربه های ديگر در ساير ملل است . آنچه که به اين شخصی نگاريها در شرايط فعلی جان خواهد داد ، تاثير آنها بر لايه های فراگير تر و البته پايين تر اجتماع است . بايد راههايی را آزمود که اختلاف در اين سرزمين های شخصی با واقعيات جامعه، توهم انگيز نشود . بايد تاثير رسانه های نوين و شخصی را در ايران و در خلاء رسانه های آزاد و حتی نيم بند افزايش داد و الا وبلاگ نويسی نيز در اذهان عمومی ، تفريحی اعيان گونه خواهد شد و قطعا محدود . نويد لطيفی - همدان

وبلاگ صفحه ای است که ميتوانيم هر چه خواستيم بنويسيم لذا نقل کلمات دور از ادب در وب مناسب نيست . ضمنا انعکاس واقعيت مهم است . دروغ و يا اغراق در وب کار مناسبی نيست. امان الله امينی - ايران

به نظرم وبلاگ چيز خيلی خوبيه. همه می گن در قديم هر کی دلش می گرفته سرش را می کرد تو چاه و درد دل می کرده و خودشو يه کم راحت تر می کرده از جفای زمونه. اما ما چی؟ الان بعضی موقع ها نه تنها بابا مامانا حرفای مارو نمی فهمن که دوستا و خواهر برادرای هم سن وسالمون. خب نوشتن يه راه خيلی خوبيه واسه ماها که کسی درکمون نمی کنه. خب هر کس و هر زمونه می تونه چيزهای آرام بخشی واسه آدمهاش داشته باشه. يه زمون چاه، حالا وبلاگ. البته نبايد تو هيچ چيزی افراط و تفريط کرد. الانه هر وقت دلم می گيره درد و دلمو می نويسم و تو وبلاگ می گذارم و تک و توک کسايی پيدا می شن و يه نظر می دن و می گن که آره ما هم اهل دل ايم و دل سوخته. خب از سيگار کشيدن و ترياک و اکس و شيشه که بهتره. حد اقلش اينه که يه کم با صفحه کليد رايانه مون بهتر آشنا می شيم و صفحات فارسی وب هم بيشتر تر می شه. مهرزاد - تهران

نوشتن يادداشت های روزانه در مورد کارهای شخصی يا مسائل روز يه جورايی ترجمه لغت وبلاگ است و باعث نشان دادن طرز فکر وبلاگ نويس نسبت به اون مسئله به ديگران ميشه و کار خوبيه، و به همين دليل وبلاگ يگ جورايی نمايانگر شخصيت وبلاگ نويس هست، من خودم حدود يکسال و نيم هستش که وبلاگ می نويسم و تقريبا تمام دوستام از وبلاگم خبر دارند، اگر بخوام در مورد هر مطلبی بدون در نظر گرفتن عرف جامعه و خصوصياتی که من از خودم به ديگران نشون دادم مطلبی رو بنويسم طبيعتا باعث ميشه که اکثر افراد فکر کنن طرز فکرشون در مورد من اشتباه بوده پس وبلاگ نويسی بايد بر اساس آداب رفتاری جامعه و خود فرد باشه، والا اکثرا با اون مخالف ميشن!؟ محسن - کرمانشاه

من وبلاگ را با نوشتن يک داستان ايرانی باستانی آغاز کردم و بتدريج نوشته های من خيلی معروف شد اما اخيرا ميبينيم که وبلاگ ها پر از مهملات خصوصی و بی ارزش يا داستانهای پورنو و مطالب لمپن پسند شده اند که فقط نتايج جستجوی در شبکه جهانی را مخدوش ميکنند. من از دوستان وبلاگ نويس ميخواهم که هنگام نوشتن خود را در معرض قضاوت جهانيان احساس کنند. البته وبلاگ های ايرانی پر از مطالب مفيد هم هستند. من زمانی که سه سال قبل در باره فن آوری اطلاعات مطالعه ميکردم دستاورد های من همه وبلاگ بودند و نه سايتهای رسمی و امروزه نيز بسياری از مطالب تازه مهندسی و فنی مورد نياز خود را در وبلاگ ها پيدا ميکنم و در سايتهای رسمی هيچ چيزی پيدا نميشود. در کل وبلاگ چيز خوبی است. سعيد پور - شيراز

اصولا برای هر کاری يک سری قوانين و معيارها وجود دارد. البته اين معيارها حتما نيايد به صورت يک قانون مدون تبديل شود تا همه از ان پيروی کنند بلکه در بسياری موارد به وجدان و شعور فرد بستگی دارد. مسئله وبلاگ نويسی هم از اين قاعده مستثنا نيست يعنی يک وبلاگ نويس نميتواند صرف وبلاگ نويس بودن از يک سری خطوط قرمز عبور کند و با زندگی خصوصی افراد بازی کند و بلاگ نقش بسيار زيادی در بيان و نشان دادن نظرات شخصی افراد دارد ولی در هر صورت نبايد در بيان نظرات وانتقادات در مورد افراد زياده روی و توهين را پيش گرفت. محمد جواد - مشهد