BBC Persian

خب می شود گفت که با آنچه در اين بخش از حرفهای شما آورده ايم تقريبا الگوی بيشتر مطالب ارسالی را به دست داده ايم.

بعضی هم بودند که انتخاب شدند اما در نهايت چون نام و نشان درستی از وبلاگ هاشان نفرستاده بودند ناچار به کنار گذاشتن آنها شديم. مسابقه مسابقه است و شرايط اش برای همه يکسان. اين دفعه که می نويسيد يکبار شرايط مسابقه را با دقت بخوانيد تا نوشته خوبی که می فرستيد حرام نشود!

از همه آنها که در اين مسابقه شرکت کردند سپاسگزاريم.

از مدتها پيش در اينترنت به جستجو و مطالعه و تحقيق مشغول بودم و اينکه بسياری از فرهيختگان و جوانان ميهنم (در داخل و خارج کشور) با شور و اشتياق فراوان در باره مسائل اجتماعی، سياسی، مذهبی و... می انديشند و می نويسند را مايه افتخار می دانستم؛ اما دو چيز فکرم را به خود مشغول می داشت: يکی اينکه تعدادی از نويسندگان (سايتها، وبلاگها و حتی کامنتها)، نظر خود را قطعی و بهترين و کاملترين دانسته و با مخالفشان به نحو نامطلوب درگير می شوند و سعی در تخريب و طرد آنان دارند و ديگر اينکه همين رفتار را به ديگران نسبت داده و از آن اظهار ناخشنودی می کنند! اغلب ما وقتی می بينيم ديگران نظر ما را نمی پذيرند تصور می کنيم آن را نخوانده اند يا نفهميده اند و خلاصه اينکه حصارهای ذهنمان را در مقابل سخنان مقابل چنان بلند می داريم که حتی غبارش نيز بر جان انديشه مان ننشيند و بعضا با دفاع غير منطقی، تمسخر و حتی توهين به ديگران سعی در ساکت کردن آنان داريم.

چاره چيست؟ و چه بايد کرد تا هم از هدر رفتن نيروهای ارزشمند فکری جامعه جلوگيری شود و هم از شور و اشتياق موجود حداکثر بهره مندی حاصل شود؟ من می کوشم با تقابل درست و به موقع آراء مختلف زمينه ای را فراهم آورم که اولا صاحب هر سخنی با خواندن کلامش از زبان حاضران در اين مباحثات، يقين کند نظرش شنيده و فهميده شده و ثانيا با ايجاد زمينه ای باز و جامع و خالی از تعصب ها و توهين ها، تضارب صحيح آراء صورت گيرد تا هر کس (و نيز خودم) بتواند خود با ذهنی آزاد و کامل، حق را دريابد.

به وبلاگ من بياييد چيزی غريبی می خوانيد. من هم چيزی غريبی در وبلاگ خودم می خوانم. آنچه من در وبلاگم می نويسم تنهايی ام است. خلوت ام است. خلوتی که هرگز نمی توانم آشکارا با مادرم و يا با دوست هم صنفی ام در ميان بگذارم. به نظر من باز کردن گوشه ای محرم از ذهن ما برای انسانيت مهم است. هر کسی به گونه ای می زيد. اگر گونه های مختلف زندگی را در تجربه افراد مختلف بخوانيم وسعت معنای انسان و زندگی برامان گشوده تر می شود و جهل ما از هستی غريبی که در آن به سر می بريم کم تر می گردد. خود را باز کردن برای ديگران يک هراس را از من دور می کند. هراس ناشناخته ماندن هستی های ذهن ام را و انسانيت ام را.

وبلاگ می نويسم تا حس همدلی را با ديگردوستان وبلاگنويسم بهتر تجربه کنم. می نويسم تا بدانم که هستم. می نوسيم تا بگويم من هم می توانم نظر بدهم. ما جوانان ايران می نويسيم تا بزرگان بفهمند از آنها بهتر می فهميم. می نويسم چون وبلاگ تنها مکانی در ايران هست که می توانی حرفهايت را راحت در آن بزنی. می توانی از هر دری بگويی و من وبلاگ می نويسم، چون وبلاگ راحت ترين وسيله ايست که ديگران در آن می توانند نظراتشان را درباره تو بعد از خواندن سخنانت بگويند. تو را نقد کنند و به کمکشان نقاط ضعفت را اصلاح کنی و نقاط قوتت را تقويت کنی و من به خاطر اينها وبلاگ مينوسم.

عشق داشتن سايت منو کشته بود. درست دو سال پيش موقعی که يه نوجوون ۱۴ساله تو اينترنت چرخ ميزد و حسرت داشتن سايت رو می خورد. با خيليا درباره ساختن سايت صحبت کرده بودم. پسر خاله م ميگفت يه جاهايی هست اسمش وبلاگه و يه صفحه ست. نمی تونست اين چيزا منو ارضا کنه ولی ساختم. آره يه وبلاگ ساختم. جايی که حالا بعد از دو سال توش با خيال راحت می تونم حرفايی بزنم که با هرکسی راحت نمی تونم بازگو کنم. توش می شينم درد دل می کنم و از ديگران مشورت می خوام. زندگی من تو اين وبلاگ می چرخه. داشتن کامنت گاهی وقتا خيلی خوشحالم می کنه گاهی وقتا هم نه؛ چون من برای کامنت و بيننده نمی نويسم. من فقط برای دلم مينويسم! دو سال پيش خودمو بين همه وبلاگنويس ها تنها می ديدم، چون سنشون به من نمی خورد. اما حالا ديگه تنها نيستم چون به هرکس می رسم بهش پيشنهاد می کنم تا وبلاگ بسازه و من کمکش می کنم.

اولين باری که با وبلاگ آشنا شدم به خود گفتم اين همان چيزی است که به دنبال آن می گشتم. وبلاگ را محيطی آرام و ساکت ديدم که می توانی از هرجای دنيا به آن سرک بکشی. هر چه که بخواهی آزادانه می گويی. وبلاگ مثل چاقو است. می توانی با آن جراحی کنی و انسانی را شفا دهی و می توانی با چاقو آدم بکشی. ناپلئون عقيده داشت هر روزنامه نگار از صد سرباز دشمن خطرناکتر است. من معتقدم وبلاگ نويس از صد روزنامه نگار هم خطرناکتر است. من راه اول را انتخاب کردم.

دنيای بی تکلف وبلاگ اجازه ميده، آدم خودش باشه. مثل دفترچه خاطرات که آدم هر چه دل تنگش می خواد می نويسه. من چون از سرزمينم دور افتادم مزيت های ديگه ای هم برام داشته:
۱- ارتباطم با زبان فارسی قطع نمی شه.
۲- با دوستان و خانواده در ارتباطم و می دونن چی به من می گذره اينجا.
۳- وقتی کسی رو ندارم درد دل کنم، اينجا می نويسم که خالی بشم.
۴- خيلی هم دوستای نديده و نشناخته پيدا کردم که کلی باحاشون حال می کنم.

دلم که می گيرد می آيم سراغ اين دنيايی که چهار پنج ماه پيش، چند کليک ساده به رويم گشوده است. دنج می نشينم و با همه آنهايی که هنوز حتی صدای هم را هم نشنيده ايم دردهايم را شريک می شوم. چقدر سخاوتمندند وقتی همدردانه پاسخم می دهند.

نوشتن درد من نيست، يا حتی حرفه ام. اينجا دنبال سرنگونی هيچ کس نيستم. و با نوشتن وبلاگ رسالتی را به دوش نگرفته ام که نتوانم هر وقت خواستم آن را زمين بگذارم. دنبال دردسر نيستم!
برای اين می نويسم که دوستان همدل و زبانی از هر کجای اين زمينی که حالا ديگر خيلی بزرگ نيست، داشته باشم. که اينطوری در هلند و انگليس و تورنتو و مسجد سليمان زندگی می کنم. با دردها و شادی های کسانی آشنا می شوم که تا به حال "چقدر درآمد داری؟" را از من نپرسيده اند. اين برای اولين بار است!

می نويسم که اين سر دردمند لعنتی را اينطوری دستمالی بسته باشم. بدون اينکه به کسی بر بخورد. گرچه انگار تازگی به خيلی ها برخورده است. با اين همه من به نوشتن ادامه خواهم داد. چون هنوز دلم می گيرد و هر وقت دلم گرفت، دنبال يک جای دنج می گردم!

خدمات