شهرداری تا چه حد توانسته مشکلات شما را برطرف کند؟

گفته می شود که بيش از نيمی از مردم کابل، با مشکل مسکن مواجهند و اين در حالی است که غلام سخی نورزاد، شهردار کابل، از غصب زمينهای دولتی توسط برخی مقامات خبر داده است.

برنامه صدای شما (که روز جمعه 23 ژوئيه از راديو بی بی سی پخش شد) به انتظارات شما از از شهرداری شهر کابل اختصاص داشت و در آن مسايلی از قبيل: ارایه خدمات شهری از سوی شهرداری کابل، پایتخت کشوری که مورد توجه جهانیان قرار دارد، در چه حد است؟ و آیا شهرداری کابل توانسته نیازهای شما را رفع کند؟ مطرح شد.

در زير گزيده ای از نظرات شنوندگان راديو بی بی سی و خوانندگان اين سايت درج شده است.

ديدگاه های شما

از سال 1371 بدین طرف هیچ نمره زمین برای هیچکس بر اساس مستحق بودنش داده نشده، فقط به اساس آشنايی، سفارش و پول داده شده است... سحر - کابل

شاروالی (شهرداری) خود ارگانی دولتی است که نمایندگی ازدولت می کند و در حالی که بعضی از وزرای کا بینه در هر قسمت و نواحی شهر کابل برای خود و تمام اعضای فامیل خویش زمینهای دولتی را به طورخودسر و بدون اینکه ریاست محترم شاروالی را آگاه بسازند غصب کرده و بالای زمینهای دولتی در مناطق مختلف شهربلند منزلهای شخصی تحت ساختمان قرارداده اند، پس در این نقطه تمرکز می نمایم که افراد دولتی خود باعث نقض قوانین می گردند؛ پس چگونه بالای آنها اعتماد نمود تا به این مردم رنجدیده مصدر خدمت گردند؟ اصلاح را باید ازخود شروع گردد نه ازدیگران، پس ازمقامات با صلاحیت دولتی خواهشمندیم این موضوع را نادیده نگرفته و حداقل برای شاروالی صلاحیت دهند تا جلوی این خودسريها را بگیرد. حکميزی - کابل

دولت افغانستان به طور عموم و شهرداری کابل به طور خاص در تمام امور و فرمانهای خود ناموفق بوده است و اين سياست، استفاده جويان را هرچه بيشتر تشويق کرده است. از کنترل بازار گرفته تا توزيع نمرات زمين. غصب ملکيتهای عامه همه به طور قطع ناکام و ناموفق بوده است. شهرداری کابل حداقل نتوانست نرخ گوشت و نان خشک را در بازار کنترل کند. قبل از اعلام نرخ نان خشک، يک عدد نان خشک با قيمت سه افغانی به فروش می رسيد، ولی اکنون يک دانه نان جوره به هشت افغانی به فروش می رسد و همه خاموشند. آصف - آنکارا (ترکيه)

شهرداری کابل زمانی می تواند به مشکلات مردم رسیدگی کند که ضمانت اجرایی تصامیم (تصميمهای) خویش را داشته باشد. برای این کار باید از نیروهای آیساف کمک بخواهد. باید با تفنگسالارانی که املاک دولتی یا مردمی را غصب می کنند با مشت آهنین برخورد کند. از طرف دیگر، چون حجم کاری شهرداری کابل زیاد است باید مبادرت به تشکیل کمیته هايِی کند که هر کمیته مسئولیت گوشه ای از کارها را داشته باشد. برای آن عده اشخاصی که خودسر املاک دولتی را غصب می کنند وخانه می سازند باید به صورت قوانین وضع گردد و تنها به تخریب این نوع خانه ها اکتفا نشود، بلکه زندان و غرامت مالی در نظر گرفته شود. م.ن.ن - افغانستان

شاروال (شهردار) فعلی آقای نورزاد بيچاره زودتر جلو کدام اژدها راخواهد گرفت؟ این سیاست رهبران جهادی و دولتمردان فعلی که درسایه سرمایه داران بزرگ شده و باید سرمایه داران کوچک را ببلعند و از بین ببرند است که کسی که غریب و بیچاره است باید یا بمیرد یا به زندگی درمغاره ها و کمپها و خرابه ها عادت کند، در غیر آن راه بیرونرفت وجود ندارد، می خواستم حرفهای ملا تاج محمد رابه یادتان بیاورم که مردم شیرپور دوصد هزار دالر (دلار) ندارند که در آنجا خانه مجلل برای خود آباد نمایند. به همین دلیل، دلم به شاروال بیچاره کابل بسیار می سوزد که بین دو سنگ آسیاب آرد است و وای بر حالش خصوصاً زمانی که از کار بر طرف شود و تاپه (اتهام) خیانت هم بردامنش بزنند. نجیم -هالند(هلند)

این آقایان که تا دیروز در روستا بودند و حالا شهر و شهرنشینی را تعریف می کنند و همه مردم کابل را فکر می کنند نمی فهمند، فقط حرف می زنند، انتقاد کردن و حرف زدن کاری آسانی است بعد 23 سال جنگ انتظار دارید شهر مثل شهرهای ممالکی که در آرامی بودند شود؟ خودتان در فاصله چندهزار کیلومتری هستید، گپ می زنید؟ این تو و این مملکتت. مرد میدان شو، تمام سختيها را به جان بخر، در راه آبادی کشورت تلاش کن، از دور حرف زدن کاری آسانی است، من در کابل و دیگر شهر ها بودم و مشکلات را عمیقاً درک می کنم، همینکه مردم صدای تفنگ نمی شنوند خدا را شکر و حالا نوبت من و توست که جور کنیم، پس وارد میدان شو و طرح نو در انداز. عليزاده - سئول (کره جنوبی)

در شهر ما مشکلات فراوانی در مسیر را ه مردم به ویژه مهاجرین عودت کننده به وطن وجود دارد. یکی از انگیزه هايی که عامل ظهور این چالش ها در مسیر مردم بوده بدون شک تعیین و انتصاب کادرهای ناکار آمد و وابسته به تفنگ سالاران میباشد. مثلا مشکلات شهرک شيرپور را ببنيد که بسياری که در کابل خانه و منزل دارند توانستند منزلی را نيز در آنجا بدست آورند. به خا طر حل این مشکل شهر دار اینده با ید از طرف مردم تعیین گردد . سیرو س احمد بدخشانی : کابل

دولت افغانستان بطور عموم و شهرداری کابل بطور خاص در تمام امور و فرمانهای خود ناموفق بوده است. و اين سياست استفاده جويان را هرچه بيشتر تشويق کرده است. از کنترل بازار گرفته تا توزيع نمرات زمين غصب ملکيت های عامه همه بطور قطع ناکام و ناموفق بوده است. شهرداری کابل حداقل نتوانست نرخ گوشت و نان خشک را در بازار کنترل نمايد. قبل از اعلام نرخ نان خشک يکدانه نان خشک با قيمت ۳ افغانی بفروش ميرسيد، ولی اکنون يکدانه نان جوره به هشت افغانی بفروش ميرسد و همه خاموش اند. احمد منيب - کابل

شهرکابل چهره يک پايتخت راندارد. بايد دولت تصميم قاطع بگيرد تا زمين ها ومحل های غصب شده را آزاد نمايد. درقدم اول برخی فضاهای سبز، تميزکاری سرکها، رنگ کاری جدول ها، پاک کاری جوی های آب، قيرکاری سرکها را با برنامه ريزی اساسی و بسيج و کمک مردم انجام دهد. زيرا رسيدگی به شهرکابل بدون کمک مردم غيرممکن است. در اين مورد شهرداری بايد برنامه های آموزشی را در راديو وتلويزيون برای آگاهی و رشد افکارعامه مورد اجرا بگذارد. تا مردم خودشان به شهرخودعلاقمندی نشان داده و فرهنگ شهرنشينی را آموخته و بکاربندند. هم چنين سعی شود که ازتجارب شهرداری های ديگر کشورهای موفق استفاده شود. عبدالشکور اخلاقی - هرات

در افغانستان به نظر من کابل اصلا شهر نيست. منظور من از شهر، اخلاق شهری و مدنی است. کابل مرکزی است که جمعی از روستاييان را در خود جمع کرده است. اين هم يکی از تناقض های زندگی انسان است که که روستائيان را به شهر فراخواند تا فرايند شهری شدن را طی کنند اما با عبور از فاجعه های انسانی. شهر در دنيای معاصر ويژگيهای خاصی دارد که در مرکز اين ويژگی اخلاق مدنی و شهری قرار می گيرد، که به نظر من در کابل وجود ندارد. بنا براين مشکلات شهر کابل را نمی توان در شهر دار تقليل داد. اين يک نگاه سطحی است. اما مشکلات فراتر از اين هاست. مساله سياسی است. حقايق اجتماعی و تاريخی افغانستان اينک در کابل نمود پيدا کرده است. جهت گيری کلی و ساختاری افغانستان را به خوبی می توان درک کرد. به عنوان مثل می توان از غرب کابل نام برد که نه تنها شهردار بلکه دولت نيز به آن بی توجه است. اگر گاهی نيم نگاهی هم می شود، در پشت آن فريب پنهان است. با همه اين ها اين آغاز مشکلات شهر نشينی در افغانستان است. مشکلات اصلی هنوز در راه است. هنوز کسانی در شهر زندگی می کنند که توقعات شان از شهردار و دولت، همان توقعات روستايی است چرا که اکثرا روستايی هستند. مسايل اجتماعی شهرنشينی از وقتی به صورت گسترده آغاز خواهد شد که انتخابات تمام شود و نگاه متوجه مسايل اصلی شود. من آينده ی شهر نشينی را در افغانستان بسيار خطرناک و همراه با مسايل اجتماعی می بينم. نتيجتا مساله تنها شهردار نيست مساله پاليسی است که در زير پوستين نمناک شهر کابل جريان دارد. اسد بودا - قم - ايران

به نـظـر مـن شـهردار سـخت کار مـيکـند ولی از نـظـر بـیـشـتر مـردم مـورد انـتقـاد قراردارد و يک شـخص انـتقادپذير اسـت، به نـظر مـن شـهـردار به تـنهايی خود نميتواند که شــهر را کــنترل نـمایــد ایــن مــردم و ســاکــنين شــهر هستند که شــهــر را نــظيف و با شــهرداری هـمکاری ميکـنند. ســفــر يک مــاهه در شــهر زیــبای کــابل داشتم واقـعآ شهــر را از آن چه توقع داشــتم با نـظم تر و پاکــتر یــافــتم. که اين هـمه و هــمه به شــهرداری و مــردم خوب وابــســته اســـت و بــس. قيس احمدی - مزار شريف

آنچه امروز ما بنام شهرداری کابل می بينيم در حقيقت يک تشکيلات پوسيده ی است که بنام شهرداری موجود است و در حقيقت اين اداره شايد از ناکارآمدترين ها باشد و بنا بر آنچه ما از روزنامه ها و پايگاههای اينترنتی می خوانيم روزی نيست که خانه ی غضب نشود و يا پارک و تفريحگاهی به زور توسط تفنگسالاران گرفته نشود. چرا تاهنوز شهرداری کابل بعنوان يک سازمان رسمی دولتی ومسئول رسمی اين امورات نتوانسته است جلوی اين گونه تخلفات را بگيرد؟ درزمينه ی شهری هم شهرداری - که البته هيچ قدرتی نداشته - نتوانسته خوب عمل کند و شخص خودم می خواستم در کابل خانه ی بخرم ولی با توجه به وضعيت کنونی و بی قانونی هايی که اتفاق می افتد هيچگونه اعتمادی بر بنگاههای خريد مسکن ندارم و ترس از کلاه برداری های بيشماری که در غياب شهرداری ميشود باعث شده که فعلا صبر کنم و هرفرماندهی برای خودش بنگاه دارد. حومه ی کابل اصلا بين تفنگسالاران تقسيم شده است . چرا؟ آيا آنها مجوز قانونی دارند؟ ميرزا حبيب - جاغوری

شهر داری کابل از سال ۱۳۷۱ تا کنون غيرموفق بوده است، زيرا در آن اشخاص غيرمتخصص و وابسته به احزاب غير مسئول بوده و تا حد توان زمين های دولتی را به افراد پر قدرت دولتی، فرماندهان ياغی و وابستگان خود (زن، دختر و پسر هايشان) توزيع نموده و هيج گونه به مشکلات افراد بی بضاعت رسيدگی ننموده است که اين خود يک نوع بارز تخطی از حقوق بشر می باشد. يحيی يونسی - مزار شريف

سلام حضور مهمان محترمتان من الان مدت ۲۰ سال می شود ازدواج کردم و با وجود داشتن ۵ فرزند هنوز به اصطلاح در بدر زندگی می کنم. خانه ندارم. جالب اين هست در هر منطقه که زمين توزيع می کنند مال اونهايی هست که شرکت های بساز بفروش دارند و ميليونها افغانی پول مردم بيچاره را به جيب می زنند. سوال من از مهمان برنامه اين هست من که نه معلم هستم و نه کارمند. خانه هم ندارم اهل کابل هستم دستم هم به هيچ جائی بند نيست چگونه می توانم زمينی از دولت بگيرم. چگونه بايد مراحلش را طی کنم تا بتوانم بعد از اين همه سال که حالا اميدی هست صاحب خانه ای بشوم؟ شيما - کابل