بسياری حفظ امنيت را از مهمترين چالش های دولت افغانستان می دانند

عدم امنيت در افغانستان و نافرمانی برخی از مقامات و فرماندهان محلی از دستورات کابل از مشکلات مهم افغانستان است که عدم حل آن می تواند صدمه زيادی به روند ثبات در کشور و روند ايجاد و سپس توسعه دمکراسی شود.

تحولات اخير در نقاط مختلف کشور از جمله هرات، سرپل، فارياب، غور و جغچران و اخيرا هم در مزار شريف نشانگر جدی بودن مساله امنيت است.

بعضی از ناظران می گويند که اين تحولات اين سوال را در ذهن بوجود می آورد که دولت مرکزی از اعمال قدرت در ولايت مختلف کشور ناتوان است.

نظرات خود را اين باره و اينکه دولت چه اقداماتی را می تواند برای افزايش توان خود در اعمال نفوذش در نقاط مختلف کشور انجام دهد برای ما بفرستيد.

اگر می خواهيد نظر يا سؤالتان با صدای خودتان از راديو پخش شود در پپامگير تلفنی ما به شماره ۲۶۷۳ ۵۵۷ ۰۰۴۴۲۰۷ پيغام بگذاريد. نظراتتان را می توانيد از طريق فکس نيز به شماره ۰۰۴۴۲۰۷۲۴۰۴۶۳۸ برای ما بفرستيد و يا ديدگاههای خود را در پنجره ای که در سمت چپ همين صفحه قرار داده شده است بنويسيد و برای ما بفرستيد تا به نام خودتان چاپ کنيم.
لطفاً با زبان و خط فارسی و روشن و فشرده بنويسيد.

شنونده های ما در افغانستان می توانند برای ارايه سوالات و نظرات شان با شماره تلفن
2300088 در کابل و 223943 در هرات تماس بگيرند.

آدرس ما در افغانستان:
کابل، پست بکس شماره يک
بی بی سی
برنامه صدای شما

ديدگاههای شما

به نظر من حکومت آقای کرزی بزرگترين اشتباه را در اين مورد مرتکب شده است زيرا بعد از سقوط طالبان جمع آوری اسلحه به سادگی می توانست تحقق پذيرد، اما دولت موقت و يا انتقالی افغانستان به آن هيچ اقدامی ننمود. حالا که فرصت از دست رفته، دولت فقط می تواند با صدور فرمان قطعی و جذب نيروهای بين المللی آن را برآورده سازد. امان الله شهير - ميمنه

در اوايل دولت انتقالی امکان خلع سلاح عمومی و تابعيت از دولت مرکزی وجود داشت. نظر به نامشخص بودن موضع دولت در مقابل دوستان و دشمنان و تصرف بعضی مقامات عالی دولت توسط طرفداران وهواخواهان طالبان، دوستان دولت را مشکوک ساخته تا از خود واکنش نشان دهند. مساله دوم بازسازی مناطق جنوبی کشور با اين که امن نيست و از شروع تأسيس دولت تا حال امن نبوده و گفته می توانيم تبعيض وجود داشته است. کسان و يا گروهايی که می توانند در تحکيم امنيت نقشی ايفا نمايند، اصلا در دولت نقش مهمی ندارند و در تصميم گيری های مهم که در اين اواخر که در سطح بين المللی انجام يافته فقط نقش مهم را کسانی داشته اند که قبلا با آرمان طالبان همنوايی داشتند. متاسفانه در افغانستان طوری فکر می شود کسانی که کار ناشايسته انجام دهند، امتياز و حتی باج از دولت و جامعه جهانی دريافت می دارند! مساله امنيت را اگر جدی نگيرند احتمال فراگير شدن آن مانند مواد مخدر متصوراست. به نظرم اگر محلاتی که امن است امتياز داده شود بهتر است تا به محلاتی که امنيت را اخلال می نمايند. اين مساله معيار قرارداده شود. می توانيم قريه به قريه و ولايت به ولايت شاهد امنيت باشيم. محمد - ترکيه

هرگاه ناتو ( اروپا وامريکا ) بخواهند يک حکومت مرکزی باثبات و امن دائمی در افغانستان و منطقه به وجود آيد، تقويت دموکرات ها و غير وابسته ها به پاکستان از يک جانب و تغيير سياست همبستگی با آنهايی که در لحظات کوتاه در مقابل پول حامی امريکا بوده اند، از جانب ديگر تأثير قابل ملاحظه و سرنوشت ساز خواهند داشت. محمد کريم خيری - کابل

دولت بايد يک سلسله اقداماتی را روی دست گيرد به اين معنا که بعد از بررسی نقاطی که در جامعه باعث نا امنيتی و هرج و مرج گرديده چيست و از کجا منشاء می گيرد و علت به وجود آمدن اين نا به سامانی ها چی می باشد؟ بعد از اينکه عوامل نا هنجاری های جامعه کشف و تشخيص گرديد در اين صورت چون دولت از حمايت خوب جهانی برخوردار است می تواند با ﭙشتيبانی از حاميان داخلی و خارجی خود متوسل به اقدامات اصلاحی گردد... عبدالغفار بهيج - ﭙلخمری

عدم نا امنی در افغانستان عزيز وابسته به خلع سلاح نشدن می باشد. دولت مرکزی بايد هر چه عاجلتر تصميم خود را برای خلع سلاح شروع کند. هر وقت فرماندهان محلی از نعمت سلاح محروم شوند آن گاه نمی توانند چنين کارهايی را انجام دهند که باعث نگرانی هموطنان عزيزمان شوند. عبدالله - هلند

به نظر من دولت مرکزی به رياست آقای کرزی هيچ وقت نمی تواند به روند ثبات در افغانستان کمک کند، به دليل اينکه دولت فعلی دارای سياست ضعيف در قبال باند جنايت کار القاعده و همراهانش دارد. اکبر شاه - باميان

دولت مرکزی تا زمانيکه با تشنج زايان چه طالبان، چه القاعده و چه فرماندهان محلی، با جديت برخورد نکند، هيچگاه قادر به اعمال قدرت در ولايات اين کشور نخواهد شد. به اين دليل که هيچ تفاوت ميان فرماندهی که قوماندان امنيه را محاصره می کند و طالبی که قوماندان امنيه را به قتل می رساند وجود ندارد. احمد الياس - مزارشريف

چرا آمريکا و نيروهای ناتو کسانی را که بر سر راه صلح مانعند سرکوب نمی کنند. دولت مرکزی با حمايت جامعه جهانی به وجود آمد، پس چرا جامعه جهانی از توان نظامی خود برای سرکوب مخالفان آنها استفاده نمی کند؟ عليزاده - کره جنوبی

نظر من در ارتباط با امنيت و درباره انتخابات، تقويت نيروهای بين المللی در تمام ولايات افغانستان و درعين حال، خلع سلاح عمومی در تمام ولايات افغانستان است. احمدی - غزنی

کاملاً از منطق به دور است که گفت دولت مرکزی با حمايت جامعه جهانی و مردم افغانستان، قدرت از بين بردن فرماندهان محلی يا به گفته عام، تفنگسالاران را ندارد. اصلاً مشکل اينجاست که دولت مرکزی نمی خواهد با همدستان و همراهان سابقش که امروز به تفنگسالار و جنگسالار مسما شده اند برخورد کند و آنها را از پا در آورد چون اين کار "با تبر به پای خويش زدن است"... ذکيه مريم - مزار شريف

مسئله عدم امنيت در کشور را می توان فقدان اعتماد فی مابين نظام حاکمه و رعيت قلمداد کرد زيرا اعتماد و خوشبينی حکام ما درباره بيگانگان نسبت به مردم اين کشور بمراتب بيشتر است که نمونه های آن بيشمار است و شرح آن در اينجا گنجايش نخواهد داشت ولی مردم خود همه می دانند و می فهمند. نکته ديگری که در خاطر همه عرض اندام می کند اين است که اطاعت فرماندهان محلی از نظام مرکزی باعث از بين رفتن مصالح مادی و منزلت اجتماعی شان می گردد، لذا بر هر شکل و اشکالی که باشد از آن دفاع می کنند ولو به قيمت جانشان تمام شود. ادريس مجددی - کابل

بجز نابودی اسلحه و قومندانان (فرماندهان) خودخواه، امکان امنيت موجود نيست. ريتا فايز - پلخمری

تفنگداران افغانستان حالا مانند گرگهای باران ديده اند که ديگر از شعار خلع سلاح نمی ترسند و امنيت جامعه هم در گرو دستها و ماشه تفنگ چنين اشخاصی است که از کشتن مردم و بر هم زدن نظم جامعه لذت می برند. ضمناً با نظر انجنير (مهندس) حشمت موافقم که بعضی از اعضای کابينه به خاطر بر سر قدرت ماندن خود از گروههای تفنگدار استفاده می کنند که با دادن پول يا حمايت آنها در برابر نيروهای پليس و دی دی آر آنها را همچنان هوادار خود نگهداشته اند. مرسل - کابل

دولت می توانست تا ايجاد ارتش ملی نيرومند، شورايی از فرماندهان محلی ايجاد کند تا با مشورت جامعه جهانی تحت سرپرستی ارگانی دولتی (مثلاً شورای امنيت) با فرماندهانی که با دولت مرکزی جفا می کنند برخورد کند. بدين گونه ياغيان را خود شورای فرماندهان می کوبيد که تحت نظر دولت و جامعه جهانی است. وحيد احمدی - کابل

افغانستان کشوری است که ۲۳ سال جنگ را پشت سر گذاشته و در اين سالها ميليونها اسلحه به اين کشور سرازير شده و اکثريت جوانان اين کشور جنگجو تربيت شده اند. تعليم وتربيت ما هم در طول اين سالها مثل تمام چيزهای ديگر ما ضربه خورده، پس امروز ما مشکل اساسی خود را در اين می بينيم که نمی توانيم جوانان بيسواد جنگجو را بزودی به قانونمندی سوق بدهيم و اينها هنوز هم نوکر قومندانهای (فرماندهان) محلی اند و از قانون و صلاحيت دولت مرکزی در قبال خودشان و منطقه و محيطشان هيچ چيزی نمی دانند. اين نياز به زمان دارد تا بتوانيم از طريق تبليغات و تعليم و تربيت در سراسر محلات کشور، نوجوانان و جوانان را از رسالتشان در برابر مردم و ملت آگاه بسازيم، بلکه خود حاضر شوند تا سلاح خود را تسليم دهند. اگر برنامه خلع سلاح هم اين شيوه را پيش بگيرد، شايد موفقتر در کار خود باشد. يحيی مسعودی - مزار شريف

قرار معلوم، دولت فعلی افغانستان با پشتيبانی نيروهای خارجی در همکاری و همياری فرماندهان محلی به وجود آمده است. طی گذشت دوره انتقال قدرت، مرزبندی جديدی بخصوص بعد از تدوير (تشکيل) لويه جرگه تصويب قانون اساسی مشهود شده که آن هم از اثر تمايل بيش از حد آقای کرزی به دست زدن در مسائل ملی به نفع قومش با پشتيبانی نيروهای خارجی است. در نتيجه، طالبان و نيروهای متحد طالبان در جنوب به قدرت خود باقی است و هميشه خبرهای خرابکاريهای آنها به گوش می رسد. دولت مرکزی در تبانی با نيروهای بين المللی از محو آنها عاجز است. تقاضای نيروی بيشتر از جانب رئيس دولت دال بر آن است. مدت اقامت نيروهای خارجی در کشور ما دقيق نشده است و فرماندهان محلی از بيم دوباره به پا شدن طالبان به هر نامی که باشد در هراسند. ضيا - فنلاند

نافرمانی های اخير و مخالفت با برنامه های دولت مرکزی به همراه تشنجهای برخاسته از بقايای تروريسم در ولايات جنوبی افغانستان، همه تهديدهای بسيار جدی در سر راه رسيدن به افغانستان صلح آميز و مرفح می نمايد. اين نا آراميها اين سؤال را در اذهان تمام مردم افغانستان برانگيخته که دولت مرکزی همانگونه که رئيس آن هم اذعان کرده بشدت با حضور جنگسالاران تهديد شده است. مردم در دياری که من از آن صحبت می کنم، باور دارند تا زمانی که تفنگداران و قوماندانان (فرماندهان) از افغانستان جمع نشود، تمام اقدامات دولت از چوکات (سطح) کاغذ پا فرا نخواهد گذاشت، زيرا جنگسالارانند که خود را صاحب دولت و ملت و خليفه خدا بر زمين می دانند. سيد فريدون فرهادی - مزار شريف

برنامه خلع سلاح بزرگترين پيشرفت در افغانستان است ولی بعضی عوامل وجود دارد که مردم را به تشويش انداخته و آن اين است که منافع ملی پايينتر از منافع قومی است. مثلا در شهر مزارشريف اختلاف بين عطا محمد و خاکريز وال به وجود آمده است و حامد کرزی به جای اينکه آشوب را به پايان برساند به خاطر اينکه خاکريز وال از قندهار است و عطا محمد يکی از مبارزان ملی عليه روس و تروريسم بوده، او را تفنگسالار و قوم خود را خوب می داند. به اين لحاظ، از حامد کرزی و ديگر سران ملی می پرسم در دورانی که تروريسم درافغانستان بود کجا بودند و آيا می خواهند بار ديگر سلطنت نادری را در افغانستان پياده کنند؟ عبدالمتين کارگر - کابل

دراين هيچ شک نيست که دولت مرکزی در اجرای قدرت خويش ناتوان است و شايد بسياری از روابط آقای کرزی با اين قدرتمندان محلی هم دليل مجبوريت آن باشد. اما اين حالت تا کی دوام کند؟ آقای کرزی به مردم وعده داده بود که هرچه زودتر قدرتمندان محلی را خلع سلاح و عوض آنان اشخاص با تجربه و کارشناس را خواهند گماشت، اما انتخابات فرا رسيد و برعکس قدرت قومندانان محلی قوی تر گرديد و اين مشکل به نظر من در خود پايتخت کشور کابل نيز شديدتر گرديده است. به اين معنی که حالا سخن کرزی صاحب در کابل هم از اهميت افتاده است، ژنرال های وزارت داخله از طرف اشخاص مربوط به شورای نظارت سرکوب می شوند و کرزی صاحب تماشا می کند... سحر - کابل

به نظر من اين که افغانستان از نظر امنيتی مشکل دارد، نمی شود گفت که اين مشکل دولت مرکزی است. امنيت شهر به دست خود مردم افغانستان هست. کشوری که ۲۰ سال در آن جنگ بود چطور انتظار داريد که بعد از سه الی چهار سال بتواند امنيت را به خوبی تامين کند. دولتی که در بعضی از ولايت های افغانستان کنترل ندارد، چه انتظاری داريد؟ فريد سعيدی - کابل

به نظر من تا دولت مرکزی افغانستان شکل نگيرد، وضع کشور بهبود نخواهد يافت. نصرالله - کابل

برای تامين صلح و آوردن امنيت، در قدم اول دولت بايد به خواست ملت گوش فرا دهد و خواست ملت تعيين افراد سالم و مردمی از طريق انتخابات آزاد و سراسری چه در سطح وزارت خانه ها و رياست دولت و چه در سطح ولايت و شهرداری و پارلمان می باشد. اما عدم مردمی بودن دولت، فضای امنيت ملی کشور را نگونسار ساخته است... سيد حسيب مصلح - استراليا

دولت مرکزی از اول هم ناتوان بود ولی اين دلگرمی ها و وعده های کشورهای ائتلاف و اعضای ناتو بود که آقای کرزی را جسارت رويارويی با جنگسالاران بخشيد. بايد اذعان کرد که آب از سرچشمه گل آلود است و گناه کرزی نيست که در حفظ امنيت ناتوان است. خارجی ها هم کم کم دارند اعتبار خود را از دست می دهند... م الف - کابل

حکومت فعلی افغانستان که نسبت به دولتهای قبلی از حمايت جهانی بيشتری برخوردار است، پس چرا نمی تواند حتی يک نفر از فرماندهان زورگو را سرکوب کند؟ به نظر بنده افغانستان فعلآ (تا مدت محدود و معين) احتياج به يک ديکتاتور دارد تا بتواند قاطعانه جلوی زورگويی را با زور بگيرد و به محض تخطی فرماندهان از دولت مرکزی، حتی اگر شده با حمله نظامی زمينی و هوايی، جلوی چنين اعمالی را بگيرد تا درس عبرتی باشد برای ديگران. با اعلام به مردم و دادن مهلت به فرمانده خاطی اين کار عملی خواهد بود و مردم هم از اين عمل دولت حمايت خواهند کرد با اين اقدام اقتدار دولت بالا خواهد رفت و اعتماد مردم نسبت به دولت بيشتر خواهد شد. طالبان را که همه دنيا از آنان حساب می بردند را ظرف مدت کوتاهی از بين بردند پس يک بار هم از اين فرمول عليه جنگ سالاران استفاده کنند. رضا جمال ميرخو - تهران

اصطلاح عاميانه مردم است که نميشه هم به ميخ زد و هم به نعل، که آقای کرزی و همکارانش کوشش آن را دارند، گاهی تفنگسالار و گاهی هم مجاهد. حالا ديگراين حرفها و مفهوم آن را، مردم به خوبی درک کرده اند. دولتمردان افغان بايد از اين اصطلاحات و امثالش چون سوء تفاهم و اشتباه و غيره صرف نظر نمايند و ادبيات و کلمات جديد را به ميان بياورند. نجيم - هلند

با توجه به اتفاقات اخيری که در فارياب، هرات و بلخ رخ داد می توان به راحتی نتيجه گرفت که دولت نفوذ چندانی در ولايات ندارد و هر فرماندهی که چند نفر مسلح داشته باشد، به راحتی می تواند بر عليه دولت قد علم کرده و برای دولت مرکزی مزاحمت ايجاد کند. يگانه دليل خودسری ها همان مسلح بودن گروه های مختلف و وجود عده ی زياد تفنگسالار می باشد و وجود گروه های مسلح و مجاهدين قديم بزرگترين سد راه اقتدار دولت مرکزی و عامل اصلی نا آرامی و عدم امنيت می باشد. به نظر من دولت نبايد با سرپوش گذاری و محافظه کاری با تفنگسالاران همدست شود، بلکه بايد با قاطعيت بر عليه اينگونه افراد با يستاد. دولت در اين زمينه، روابط را هميشه بر ضوابط مقدم داشته است و تا هنوز بنا به دلايلی نتوانسته و يا نخواسته است که اين مشکل، يعنی وجود تفنگسالاران را از سر راه خود بردارد بهترين راه جمع آوری اسلحه و حتی استفاده از زور برای اين امر مهم می باشد. ما ضمن ارج نهادن به جهاد و پيکار مجاهدين عزيز بر عليه شوروی و طالبان از آنها عاجزانه تقاضا می کنيم که ديگر دست از سر مردم بيچاره ما برداشته و به فکر آبادانی وطن باشند و فکر کردن به تفنگ و استفاده از زور ديگر کارساز نيست. حبيب ميرزائی - قم

اولا بايد اعضای کابينه تحت فرماندهی دولت قرار بگيرد و بعد در مورد فرماندهان تصميم گرفته شود، به خاطر اينکه فرماندهان محلی از پشتيبانی خوب اعضای کابينه برخوردار هستند. انجنير حشمت شمس - هلند

اين بار اول نيست که قدرت و نفوذ دولت مرکزی زير سوال قرار می گيرد. قدرت امروزی در افغانستان قدرت تفنگ است.... نعيم محسنی - واشنگتن