80 درصد مردم زیمبابوه بیکار هستند

ارزش هر یک از این اسکناس ها در بازار سیاه تقریبا یک دلار آمریکا و در بازار رسمی تبادل ارز 13 دلار آمریکاست و در زیمبابوه با آن می توان یک کیلوگرم شکر خرید.

در حالیکه دولت زیمبابوه به طور فزاینده ای به واردات متکی است، کمبود مواد غذایی و سوخت بنزین برای مردم این کشور عادی شده است و قیمت کالاها باز هم افزایش یافته است.

نرخ تورم در زیمبابوه بالاترین در جهان است و صندوق بین الملل پول پیش بینی می کند وضعیت اقتصادی در این کشور بدتر هم بشود.

سقوط اقتصادی

افزایش نرخ تورم در زیمبابوه به پنج هزار درصد در سال رسیده است. هزینه زندگی در این کشور از کنترل خارج شده و زیمبابوه چند بار در سال شاهد دو برابر شدن قیمت هاست.

با در نظر گرفتن تورم فعلی بهای یک قرص نان پنجاه برابر سال گذشته شده است.

منتقدان داخلی، رابرت موگابه، رییس جمهور زیمبابوه، را به خاطر صعود بی رویه تورم سرزنش کرده اند. آنها به ویژه سیاست مصادره مزارع سفید پوستان این کشور را دلیل سخت تر شدن شرایط زندگی برای مردم عادی زیمبابوه می دانند.

تورم کنونی در زیمبابوه را می توان با سقوط اقتصادی بخش هایی از یوگسلاوی سابق در دهه نود میلادی و تقریبا همزمان در آنگولا مقایسه کرد؛ هزینه زندگی در آرژانتین دهه هشتاد میلادی نیز مشابه وضعیت فعلی در زیمبابوه بود.

اما اگر پیش بینی صندوق بین المللی پول درست باشد و نرخ تورم در زیمبابوه به صدهزار درصد در سال برسد، اقتصاد این کشور نه تنها از هم می پاشد بلکه در زمره کشورهایی قرار می گیرد که فروپاشی اقتصادی در آنها در تاریخ معاصر جهان بی نظیر بوده است.

آلمان دهه بیست با تورم 4 میلیون درصد در ماه و مجارستان بعد از جنگ جهانی دوم با تورم هشت میلیون درصد در ماه، همچنان بدترین نمونه های سقوط اقتصادی در جهان عصر جدید تلقی می شوند.

چاپ اسکناس جدید به ارزش دویست هزار دلار زیمبابوه هم یکی از دیگر نشانه های سقوط اقتصادی در این کشور است.

اما تاریخ اقتصادی جهان شاهد نمونه های بدتر از زیمبابوه بوده است. چاپ و توزیع اسکناس های یک صد میلیونی و یک میلیونی در اواخر دهه چهل میلادی در مجارستان بالاترین رقمی است که جهان به خود دیده است.