اين محصولات را مادر آقای کامبی طراحی می کند

شرکت SG3 لباس زير زنانه مارک دار توليد می کند، محصولی که توليد کنندگان چينی هنوز نمی توانند آن را با هزينه ارزان مقلدانه توليد کنند.

داستان شکوفايی اين شرکت می تواند برای ده ها شرکت کوچک ديگر در ايتاليا و در ساير کشورهای دارای دستمزدهای گزاف که برای رقابت جديد با کشورهای در حال توسعه به تکاپو افتاده اند، آموزنده باشد.

ماتيا کامبی، رييس SG3 به بی بی سی گفته است: "مشتريان ما زنان ۲۵ تا ۴۰ ساله و آگاه به مد لباس هستند که برای آنچه زير لباسشان می پوشند، اهميت قائلند. آنها اغلب اوقات محصولات ما را برای مناسبتهای ويژه می خرند."

وی وارد جزييات اين مناسبتها نمی شود ولی کاتالوگی از عکسهای زنان زيبا را نشان می دهد که سينه بند، شورت و ساير اقلام لباس زير پوشيده اند.

'مامان دوز'

رمز موفقيت اين شرکت، تصرف گوشه ای از بازار است که مشتريان بيشتر به کيفيت و مد بها می دهند تا قيمت. اين کسب و کار ايتاليايی چهل سال سابقه دارد و مانند بسياری از شرکتهای ايتاليايی، خانوادگی اداره می شود.

مشتريان ما زنان ۲۵ تا ۴۰ ساله و آگاه به مد لباس هستند که برای آنچه زير لباسشان می پوشند، اهميت قائلند. آنها اغلب اوقات محصولات ما را برای مناسبتهای ويژه می خرند آقای کامبی، توليد کننده

رييس کنونی، آقای کامبی، نوه موسس شرکت است. وی توضيح می دهد که بسياری از محصولاتشان را مادرش طراحی می کند.

آنها يکبار يک طراح حرفه ای را استخدام کردند ولی پرهزينه بود و لباسهای زيری که وی طراحی می کرد، بهتر از محصولات مادر آقای کامبی فروش نمی رفت، محصولاتی که بر اساس يک عمر تجربه درباره اين که چه چيزی خريدار دارد، توليد می شوند.

اين کارگاه به خانه خانوادگی آقای کامبی چسبيده که در شمال ايتاليا برای شرکتهای کوچک امری عادی است. شرکت SG3 همواره روی جلب بالاترين سطح مشتريان بازار متمرکز بوده ولی تا ۱۵ سال پيش بيشتر درآمدش از فروش لباس زير به فروشگاه های زنجيره ای و سوپر مارکتهای ايتاليا تامين می شد.

ديگر اين کسب و کار برچيده شده است. توليد کنندگان بزرگ که بسياری از آنها در کشورهای در حال توسعه دارای نيروی کار ارزان واقع شده اند، می توانند اين نوع محصولات را به صورت انبوه با قيمتی ارزان تر شرکت آقای کامبی به بازار سرازير کنند.

شرکت SG3 برای بقا ناگزير بوده برندهای شناخته شده ای برای خود توليد کند و به لايه های بالادست بازار برود.

لباس زير اين شرکت با برچسب Mediterranea فروخته می شود.

نرم و انعطاف پذير

در اين رهگذر، شمار کارگران اين شرکت از ۲۵ به ۱۲ نفر کاهش يافته ولی بازماندگان، آينده شغلی نسبتا امنی دارند.

آقای کامبی اذعان می کند که شرکتش منابع مالی توليد کنندگان بزرگ اجناس لوکس برای ايجاد و حفظ برند خود را ندارد، ولی می گويد که کوچک بودن مزايايی دارد.

به عنوان نمونه، وی تاکيد می کند که کارکنانش احساس می کنند با آنها مانند انسان رفتار می شود، نه ماشين و از همين رو، به موفقيت شرکت متعهدتر هستند.

همچنين کوچک بودن به اين مفهوم است که اين شرکت انعطاف پذير است و می توانند به سرعت خود را با تقاضای بازار وفق دهند.

افول صنعتی

موتور محرک خيزش ايتاليا از ورطه فقر به اوج شکوفايی اقتصادی بعد از جنگ جهانی دوم، شور کارآفرينی هزاران شرکت خانوادگی کوچک مانندSG3 بوده است.

	توليد لباس زير در اين شرکت ايتاليايی نسل به نسل صورت گرفته است

اما الگوی خانواده محور سرمايه داری خاص ايتاليا، در مقابله با تحولات دنيای مدرن و پديده جهانی سازی با مشکل مواجه شده است، دنيايی که شرکتهای موفقش اغلب وسيع هستند و روند توليد به جاهايی سپرده می شود که دستمزدها به مراتب کمتر از ايتالياست.

موفقيت شرکت نقلی آقای کامبی به دليل عجيب بودن، جالب توجه شده است.

سال گذشته ۲۰۰ شرکت پوشاک و نساجی در حوالی شهر مودنا ورشکسته شدند و اکنون به نظر می رسد صنعتی که قرنها برای اقتصاد اين شهر حياتی بوده است، ظرف ده سال آينده فرو بريزد.

ساير صنايع بزرگ مودنا نيز که شامل مهندسی و فراوری مواد غذايی می شود، اين ابرهای سياه را بالای سر خود می بينند.

بنگاه مجازی

مودنا شهری با ۱۷۵ هزار نفر جمعيت است که با قطار يک و نيم ساعت با ميلان فاصله دارد. بزرگترين شهرت مودنا اين است که خودروهای مجلل فراری و لامبورگينی در آنجا توليد می شوند.

اما اين دو شرکت دارای شهرت جهانی نماينده واقعی اقتصاد مودنا نيستند. اکثر شرکتهای اين شهر بسيار کوچکند و به طور ميانگين تنها چهار کارگر دارند.

به گفته ارمس فراری، سخنگوی شعبه محلی کنفدراسيون ملی بخش کارورزی و شرکتهای کوچک و متوسط ايتاليا، در دراز مدت فقط شرکتهای دارای مهارتهای ويژه يا گوشه ای خاص از بازار برای محصولاتشان دوام خواهند يافت.

	کارخانه فراری يکی از معروفترين کارخانه های شهر مودنا در ايتالياست

اقتصاد اين شهر پرافتخار در قلب صنعتی ايتاليا با زوال احتمالی مواجه شده است، ولی آقای فراری نسبت به آينده خوش بين است.

وی می گويد که کارگاه های مودنا اغلب مهارتهای منحصر به فرد و شناختی عميق از بازارشان دارند. به عقيده آقای فراری، مشکل در اين است که اين شرکتها آنقدر کوچک هستند که نمی توانند تغييرات لازم برای بقا و شکوفايی مجدد را اعمال کنند.

برای غلبه به اين مساله کنفدراسيون مذکور در حال اشاعه ايده "بنگاه مجازی" است: شرکتهای کوچک دست به دست همديگر بدهند تا دامنه کاملی از خدمات و کالاهايی را که مشتريان از يک شرکت بزرگ انتظار دارند، ارايه دهند.

آقای فراری توضيح می دهد که در گذشته خريداران صنعتی کالاهای مورد نيازشان را از بسياری از شرکتهای کوچک ديگر تامين می کردند ولی حالا بازار عمدتا عرضه کننده ای می خواهد که محصولات يا خدمات را به طور کامل ارايه می دهند.

وی می گويد شرکتهای کوچک در صورت همکاری به صورت تعاونی، می توانند به اين هدف نايل شوند و در عين حال انعطاف پذيری و مهارتهای خاص خود را که نقطه قوتشان است، حفظ کنند.

آيا اين يک روياست يا راه حلی واقعی برای مشکلات يک اقتصاد محلی متکی بر شرکتهای کوچک؟

هنوز خيلی زود است که بخواهيم قضاوت کنيم ولی دو نمونه "بنگاه مجازی" در مودنا فعال شده اند. يکی از آنها اجناس الکترونيکی پيشرفته می سازد و ديگری ماشين آلات بخشهای کشاورزی و غذايی را تامين می کند.

بسياری از کاسبکاران ايتاليايی منتظرند ببينند اين تجربه مثمرثمر هست يا خير.