فرانسيس هريسون گزارشگر بی بی سی در تهران

هر وقت بازيکنی توپ را در حلقه بکوبد، طرفداران دو آتشه ايرانی طبل و شيپورهايشان را به صدا در می آورند و با فرياد "يا علی" از نخستين امام شيعيان ياد می کنند

تقريبا روزی نيست که سخن تند و توهين آميزی ميان ايران و آمريکا ردوبدل نشود، اما در زمين بسکتبال ماجرای ديگری جريان دارد.

شمار فزاينده ای از بازيکنان آمريکايی اکنون در ليگ بسکتبال ايران به فعاليت مشغولند.

صبا باتری، يکی از باشگاههای تهرانی نخستين جلسه تمرين خود را بازيکن جديد آمريکايی اش در ورزشگاهی در پايتخت برگزار می کند.

او بازيکنی حيرت آور با 217 سانتيمتر قد است که در معيارهای ايرانی، غولی محسوب می شود.

گرت جوزف درباره برخوردش با مردم کشور ميزبان می گويد: "ما هر دو، فرهنگ متفاوت و دين متفاوتی داريم، پس اگر به اين تفاوتها احترام بگذاريم می توانيم خيلی خوب با هم کنار بياييم."

او خود را به منزله سفير کشورش می داند که بيش از 25 سال است با ايران رابطه ديپلماتيک ندارد.

گرت می گويد: "اميدوارم روابط دو کشور برقرار شود. وقتی ديدم ما در ايران سفارت نداريم يا ايرانی ها سفارتی در آمريکا ندارند، تعجب کردم. با خودم فکر کردم حالا مگر چی شده."

'بسکتبال جهانی است'

ماجرای اشغال سفارت ايالات متحده و گروگانگيری ديپلماتهای آمريکايی در سال 1979، برای اين ورزشکاران جوان کاملا مانند داستانی از تاريخ باستان است.

مردم در خيابانها ممکن است فرياد "مرگ بر آمريکا" سر بدهند اما در ميدانهای ورزشی برای بسکتباليستهای آمريکايی هورا می کشند

آنها حتی در تيمهايی که از حمايت مالی وزارت دفاع ايران برخوردار است، به گرمی مورد استقبال قرار گرفته اند.

آندره پيت، بازيکن ديگری که برای صبا باتری بازی می کند و سابقه بيشتری در ايران دارد، می گويد: "بسکتبال، پديده ای جهانی است. در اين بازی، رنگ و نژاد اهميتی ندارد. ما فقط به هم متعهديم؛ از همان روز نخست که من به اينجا رسيدم، اعضای تيم من را به ميان خود پذيرفتند و بازی ما از همان لحظه گل کرد."

او ادامه می دهد: "ما که بازيکن هستيم، از کسی نمی پرسيم که از کجا آمده است. دعوا بيشتر بر سر اين است که 'تو می خواهی من را شکست بدهی و من می خواهم تو را شکست بدهم، پس بگرد تا بگرديم'."

تنها مشکل آندره اين است که که در مرکز توجه قرار دارد. آمريکايی های آفريقايی تبار در ايران، ناشناخته و نوظهور هستند.

او می گويد: "اوايل همه به من خيره می شدند. اين سخت ترين چيزی بود که به آن عادت کردم."

	وقتی صبا باتری مقابل پگاه همدان قرار گرفت، چهار بازيکن آمريکايی از جمله گرت جوزف در ميدان حضور داشتند

"شما به جايی می رويد تا غذا بخوريد، لقمه را در دهانتان می گذاريد و سرتان را بلند می کنيد و می بينيد همه به شما خيره شده اند. اما من الان به اين وضع عادت کرده ام."

آندره پيت برای مدتی چنان طولانی در ايران مانده است که کم کم دارد از غذاهای ايرانی خوشش می آيد. او می گويد که غذای محبوبش جوجه کباب است.

برای بسياری از بازيکنان، قرار گرفتن در اين محيط تازه، يک شوک فرهنگی بزرگ است.

ترکيب برنده

جمال که از اينديانا در ايالت کانزاس آمده است اکنون در شهرستان همدان در ايران زندگی می کند، جايی که به گفته او اغلب زنان چادرهای سياه به سر می کنند و به جز بازی کردن برای تيم شهر، هيچ کار ديگری نيست که بشود انجام داد.

	بازيکنان آمريکايی نزد هواداران ايرانی بسيار محبوب هستند و سفيران غيررسمی آمريکا شده اند

او به شوخی می گويد: "اينجا جای خوبی است. شما را زمينگير و خانه نشين می کند و از خطر دور نگه می دارد. بعضی جاها شما بيرون می رويد و دچار دردسر می شويد اما اينجا اصلا چنين چيزی وجود ندارد."

وقتی پگاه همدان مقابل صبا باتری تهران قرار گرفت، در هريک از دو تيم، دو بازيکن آمريکايی حضور داشتند.

بازيکنان ايرانی هنگامی که با هم روبرو می شوند، گونه های هم را می بوسند، آمريکايی ها کف دستهايشان را به هم می کوبند و با "های فايو" از همديگر استقبال می کنند.

هر وقت بازيکنی توپ را در حلقه بکوبد، طرفداران دو آتشه ايرانی طبل و شيپورهايشان را به صدا در می آورند و با فرياد "يا علی" از نخستين امام شيعيان ياد می کنند.

ويتری مارش می گويد: "وقتی ابتدا به اينجا آمدم تصور می کردم که فقط من و دو آمريکايی ديگر اينجا هستيم. حالا فکر می کنم حدود 20 نفر آمريکايی هستيم."

به عقيده او سطح مربيان و بازيکنان ايرانی به سرعت ارتقاء می يابد.

مردم در خيابانها ممکن است فرياد "مرگ بر آمريکا" سر بدهند اما در ميدانهای ورزشی برای بسکتباليستهای آمريکايی هورا می کشند.

ايران همواره گفته است که فقط با دولت آمريکا و نه مردم اين کشور مشکل دارد و چنين وضعيتی، مصداقی از همين سخن است.