هر روز مادر اين کودک دست وی را می گيرد و آنها پای پياده ۱۱۰ کيلومتر را از بيلاسپور تا رايپور، مرکز ايالت چاتيسگار در مرکز هند می پيمايند

او فقط پنج سال دارد و طبق قانون هند اجازه دارد به دليل فوت پدرش، سمت دولتی وی را بر عهده بگيرد. زنان هندی وقتی شوهرشان را از دست می دهند، چاره ای ندارند جز اين که فرزندان خود، حتی خردسال، را به سرکار بفرستند.

سوراب نان آور خانواده پنج نفره اش است. هر روز مادر اين کودک دست وی را می گيرد و آنها پای پياده ۱۱۰ کيلومتر را از بيلاسپور تا رايپور، مرکز ايالت چاتيسگار در مرکز هند می پيمايند.

سوراب ناگزير است يک روز درميان کار کند و به مدرسه برود. وی در سر کار بايد نقش آبدارچی و مسئول بايگانی را ايفا کند. دستمزد ماهيانه اش ۵۷ دلار است. او می تواند نام خود را هنگام دريافت حقوق امضا کند.

سوراب پسر ساکتی است. اگر بخواهيد با وی حرف بزنيد، يا پا به فرار می گذارد يا پشت سر مادرش پنهان می شود. خانم نگوانشی می گويد: "من برای امرار معاش چاره ای نداشتم جز اين که فرزندم را به سرکار بفرستم. کار درستی نيست، چون بايد در اين سن و سال بازی کند."

بسیاری از خانواده ها مانند مادر مانیش چاره دیگری ندارند

برای اکثر کودکان هندی که بجای پدر مرحوم خود به سرکار می روند، فرصتی برای بازی نيست. مانيش خونت که ده سال دارد، در پاسگاه شهر کوربا، مامور پليس است.

روز وی در ساعت شش صبح با رفتن به مدرسه همراه دو برادر خردسالترش آغاز می شود. او عصرها بعد از اتمام درس و مشق به سر کار می رود.

او فوتبال را دوست دارد، ولی فرصتی برای بازی ندارد. مانيش می گويد دوست دارد روزی بازرس شود.

پاوان دو، بازرش پليس راه آهن در رايپور می گويد که استخدام کودکان در اداره پليس را بايد از منظری اجتماعی ديد. وی می افزايد که دستمزد اين کودکان کمک خرج بزرگی برای خانواده هاست. در ضمن کار نيز سنگين نيست.

اما سوباش ميشرا، عضو کميسيون حقوق بشر اين ايالت هند می گويد که واداشتن کودکان به انجام اين کار اشتباه است و می خواهد مبلغی به خانواده های بی سرپرست برای پرورش فرزندانشان پرداخت شود.

وی می گويد که طبق کنوانسيون ژنو، واداشتن کودکان برای کار در چنان سن پايينی و نيز استخدام آنها در اداره پليس خلاف قوانين بين المللی و مقررات هند است.