يورن مادسلين گزارشگر بی بی سی

کار اجباری از جمله بهره کشی جنسی ساليانه ۳۱ ميليارد دلار درآمد دارد که نيمی از اين رقم در جهان صنعتی به دست می آيد

وی اظهار می کند: "ظرف ده دقيقه می توانم هر دختری را که دلتان می خواهد، بلوند، سياهپوست يا سفيدپوست، برايتان جور کنم."

کاسبی ميتکو بخشی از صنعت جنسی است که بنا به اعلام سازمان بين المللی کار "در ساليان اخير بسيار متنوع و جهانشمول شده است."

اين سازمان در گزارشی درباره کار اجباری بيان کرده است که در سراسر جهان، کار اجباری که شامل بهره کشی جنسی نيز می شود، ساليانه ۳۱ ميليارد دلار درآمد دارد که نيمی از اين رقم در جهان صنعتی و يک دهم آن در کشورهای در حال گذار به دست می آيد.

کشورهای منبع

سازمان بين المللی کار اعلام می کند: "تحولات فناوری مانند اينترنت و نيز گسترش گردشگری، آژانسهای اسکورت (همخوابه) و رسانه هايی که خدمات جنسی را تبليغ می کنند، همگی به افزايش تقاضا برای صنعت جنسی افزوده اند."

پول سازی هر روسپی کشورهای صنعتی: ۶۷۲۰۰ دلار خاورميانه: ۴۵ هزار دلار کشورهای در حال گذار: ۲۳۵۰۰ دلار آمريکای لاتين: ۱۸۲۰۰ دلار آسيا و آفريقا: ۱۰ هزار دلار سازمان بين المللی کار (ارقام سالیانه است)

ميتکو به عنوان يک گرداننده محلی می گويد که اکثر مشتريانش گردشگران و کاسب کارانی هستند که برای سفر تجاری به بلغارستان می آيند.

بسياری از همکارانش در بلغارستان و کشورهای همسايه صنعتی را اداره می کنند که خود صادرات و واردات می دانند ولی سازمان بين المللی کار آنها را شبکه های هوشمند قاچاق انسان برای صنعت جنسی می نامد.

بنا به اعلام اين سازمان، "برخی مناطق مانند اروپای جنوب شرقی بعد از جنگ (بالکان) و افت شديد اقتصاد به قطبی برای قاچاق زنان تبديل شده اند. در اروپا، آلبانی، جمهوری مولداوی، رومانی و اوکراين به عنوان منابع مهم قربانيان قاچاق شناسايی شده اند."

طمعه سودآور

هر صنعت، گردانندگان دانه درشت خود را دارد. اما بعيد است که ميتکو را بتوان سرکرده باند دانست.

با وجود شمار دخترانی که ميتکو برای ارايه به مشتريان در اختيار دارد، درآمد ساعتی آنها (۲۰ دلار) نمی تواند وی را به مردی متمول تبديل کند، دست کم در مقايسه باهمتايان غربی اش که پول بيشتری به جيب می زنند.

گرايش مشتريان بيش از سه چهارم پاسخ دهندگان برای روسپی های ۲۵ سال به پايين ابراز علاقه کرده اند و ۲۲ درصد نيز گروه سنی زير ۱۸ سال را ترجيح می دهند. سازمان بين المللی مهاجرت

سازمان بين المللی کار تخمين می زند که در بخشهای صنعتی آمريکا و اروپا، يک کارگر جنسی که ناگزير به تن فروشی شده، به طور ميانگين ساليانه ۶۷۲۰۰ دلار برای ارباب خود به دست می آورد.

اما بر اساس معيارهای بلغارستان که يکی از فقيرترين کشورهای اروپا با ميانگين حقوق ساليانه ۲۶۰۰ دلار است، ميتکو کاسبی پررونقی دارد.

بنا به گزارش سازمان بين المللی کار، يک روسپی در کشورهای در حال گذار ساليانه ۲۳۵۰۰ دلار درآمد دارد و در نتيجه برده داری جنسی ده برابر از ساير کارهای اجباری در اين کشورها سودآورتر است.

فروش جوانی

ميتکو اين کار را فقط برای امرار معاش انجام می دهد. وی با غرور می گويد: "سه سال است که در کار دختران هستم."

وقتی از وی سوال می شود که آيا از اين کاسبی پولدار شده است، وی شانه هايش را بالا می اندازد و می گويد: "شايد."

نيشخند ميتکو چين و چروکهای صورتش را آشکار می کند و نشان می دهد با وجود لباسهای شيکی که می پوشد، مسن تر از دخترانی است که برای وی کار می کنند. روی موهای جو گندمی خود يک کلاه بيسبال گذاشته است تا خود را جوانتر نشان دهد.

مشتريان زنان بدکاره نيز به اين نوع ظاهر اهميت می دهند.

نظرسنجی سازمان بين المللی مهاجرت در سال ۲۰۰۳ در ۱۸۵ کشور نشان می دهد که بيش از سه چهارم پاسخ دهندگان "برای روسپی های ۲۵ سال به پايين ابراز علاقه کرده اند و ۲۲ درصد نيز گروه سنی زير ۱۸ سال را ترجيح می دهند."

ترفند تبهکاران  صنعت جنسی استراتژی خود را با استفاده از شيوه های موذيانه تر اجبار زنان با قانون سازگار کرده و شناسايی اين ترفندها دشوار است سازمان بين المللی کار

بنا به اين تحقيق، بسياری از مشتريان علنا اذعان کرده اند که افراد جوان را می خواهند زيرا آنها "رام تر" هستند.

کارگران مفلوک

هيچکدام از اين نکات برای ميتکو عجيب نيست.

همه دختران تحت نظر وی بين ۱۶ تا ۲۰، "حداکثر ۲۰"، سال سن دارند و او با دست نشان می دهد که زنانی را که دوره نوجوانی را پشت سرگذاشته اند، استخدام نمی کند.

او از بيان اين که اين دختران اهل کجا هستند، اکراه دارد، اما اين احتمال هست که آنها از مناطق روستايی بلغارستان يا کشورهای آسيايی يا آفريقايی اجير شده باشند که فقردر آنجا موج می زند.

شايد برخی از اين دختران داوطلبانه کار کنند، که اثبات خلاف اين مساله فوق العاده دشوار است. بنا به اعلام سازمان بين المللی کار، "صنعت جنسی استراتژی خود را با استفاده از شيوه های موذيانه تر اجبار زنان با قانون سازگار کرده و شناسايی اين ترفندها دشوار است."

اين احتمال هست که دخترانی که برای ميتکو کار می کنند، با وعده زندگی بهتر مانند کار در بيرون صنعت جنسی يا ازدواج به صوفيا کشانده شده باشند.

سازمان بين المللی کار اعلام کرده است: "بسياری از قربانيان بهره کشی جنسی اجباری بعد از آن که ابتدا برای انجام فعاليتهای متنوع اقتصادی متنوع استخدام شده اند، فريب خورده اند."