در میان استقبال پرشور علاقمندان نقاشی، مجتمع فرهنگی - تاریخی کاخ سعدآباد میزبان ۹۰ اثر از آثار مرتضی کاتوزیان نقاش واقع گرای معاصر است. دیدن چنین جمعیتی در مراسم افتتاح یک نمایشگاه نقاشی باورنکردنی به نظر می رسید. برخی از آثار این نمایشگاه از مجموعه داران برای نمایش قرض گرفته شده و برخی نیز از آثار تازه و به نمایش درنیامده است

خاندان کاتوزیان دو نقاش برجسته داشت.عباس کاتوزیان که به سبک کمال الملک کار می کرد و فروردین ماه گذشته در ۸۵ سالگی درگذشت، ومرتضی کاتوزیان نقاش توانای معاصر . مرتضی کاتوزیان نقاشی است خودآموخته و برای رسیدن به جایگاهی که در نقاشی دوران معاصر دارد به اصطلاح دود چراغ خورده است

او متولد ۱۱ تیر ماه ۱۳۲۲ است و از کودکی به نقاشی علاقمند بوده و در ۱۷ سالگی با هنر گرافیک آشنا شده است. در آن دوره تمام کارهای نقاشی گرافیکی را خودش انجام می داده است در سال ۱۳۵۳ سازمان جهانی I.A.A مسئولیت برگزاری نمایشگاه بین المللی گرافیک تهران را به عهده او گذاشت. در آن دوران از طرف آن سازمان برنده جایزه شد. او از معدود هنرمندانی است که کمربند سیاه کاراته دارد

کاتوزیان به گفته خودش هرگز خودش را در یک سبک محدود نکرده است و اجازه نداده سبک و روش دست و پایش را ببندد. اما در دوره ای از کار هنریش به سوء رئالیسم روی آورده است. خودش می گوید در این دوره تحت تاثیر هنر گرافیک بوده است. اما سال هاست که اثری با این سبک خلق نکرده در پاسخ چرایی آن می گوید: "شاید بیشتر تحت تاثیر موضوع ها و حوادث اجتماعی و اتفاقاتی که برای مردم خودم افتاده قرار گرفته ام."

موضوع اکثر آثار کاتوزیان انسان است. تابلوهایش شهادتی است برزمانه ای که در آن می زید. کودکان در کارهای او نقش اساسی دارند. آن کودک زباله گرد با کفش های پاره اش و رنج و نفرتی که در صورت و چشمانش دارد، بیننده را به تفکری جدی و عمیق وامی دارد و این همان چیزی است که نقاش می خواهد. پیرزنان و پیرمردان او برچهره نقش رنج زمانه دارند. اگر گاهی می خندند از پوست کلفتی شان است در برابر ستم های زمانه

مرتضی کاتوزیان طراح بسیار زبردستی است. او دستی قوی در طراحی دارد و زمان را برای طراحی از دست نمی دهد. کارهای رنگ و روغن او بیشتر روی کاغذ و بوم کارشده است. ابزار و تکنیک و فن گرایی رام دستان او هستند. در کارهایش کار ضعیف به ندرت به چشم می خورد. شاید یکی از زیباترین و به یاد ماندنی ترین تصاویر دکتر محمد مصدق را او خلق کرده است

ازگذاشتن فضاهای خالی در کارش ابایی ندارد. حتی می تواند صورت و سر مدل را با مداد رنگی کار کند و بقیه اثر را به مداد سیاه و فضای خالی بسپرد و دیدگان بیننده را مجذوب مجموع کار کند

مرتضی کاتوزیان هیچ ابایی ندارد که هنرمند متهعد نامیده شود. آن هم در زمانه ای که اکثر هنرمندان پیرو هنر برای هنرند. او می گوید: "دنبال مد روز نیستم، تنها به دنبال علایقم می روم و تا وقتی کارم مخاطب دارد به فکر دیگری نیستم. برایم مهم نیست که به عنوان هنرمند پیشرو مطرح باشم

او جوهر زمان خود را شناخته به همین دلیل بیننده در برابر آثار او خود را با نقاش نزدیک احساس می کند. حرف های ناگفته با قلم توانای کاتوزیان برکاغذ نقش بسته اند. از این رو در برابر برخی از تابلوها دیگر نه ساخت و ساز توجه جلب می کند و نه چیز دیگر. کار بیننده را باخود می برد

تابلوهای او تصویری از واقعیت نیستند، بلکه خود واقعیت ملموس اند. در تابلوی حضرت مریم که حضرت عیسی را بر روی زانوان خوابانده ، با گذاشتن یک تیر فشنگ در جلوی پای حضرت مریم رد بیداد را تا همین زمانه گرفته است.