رسول ملاقلی پورکار فیلمسازی را در سال ۱۳۶۲ آغاز کرد

پیش از این از فیلم "خون بازی" به عنوان یکی از شانس های اصلی نماینده ایران در اسکار نام برده می شد.

کمیته انتخاب اعلام کرده است که سه فیلم "خون بازی"، "پاداش سکوت" و "میم مثل مادر" به مرحله نهایی راه یافتند، اما هیات انتخاب متشکل از امیر اسفندیاری، محمد بزرگ نیا، کمال تبریزی، مجتبی راعی، محمدرضا سکوت، علیرضا شجاع نوری، رسول صدرعاملی، تقی علی قلی زاده و اکبر نبوی این فیلم را انتخاب کردند.

گفتگو با مینا اکبری، روزنامه نگار

امیر اسفندیاری سخنگوی این کمیته اعلام کرد که پس از اعلام هشت فیلم در مرحله اول، در مراحل بعدی، پس از بررسی گزارش هایی در خصوص سطح موفقیت فیلم ها در مجامع داخلی و خارجی، اکران عمومی، سوابق کمپانی‌ های عرضه کننده در خارج از کشور و بازخوردهای مطبوعاتی و انتقادی در نشریات خارجی، اعضای کمیته، فهرستی مرکب از پنج فیلم "پاداش سکوت" ساخته مازیار میری، "خون بازی" ساخته رخشان بنی اعتماد و محسن عبدالوهاب، "زمستان است" ساخته رفیع پیتز، "میم مثل مادر" ساخته رسول ملاقلی پور و "وقتی همه خواب بودند" ساخته فریدون حسن پور را تشکیل دادند.

وی افزود که با توجه به بررسی های به عمل آمده به لحاظ فیلمنامه، کارگردانی و مسائل فنی و امکان تاثیرگذاری بر مخاطبان، نظر هیات انتخاب به سه فیلم "پاداش سکوت"، "خون بازی" و "میم مثل مادر" متمرکز گشت که در آخرین جلسه این کمیته فیلم "میم مثل مادر" ساخته رسول ملاقلی پور به اتفاق آراءبه عنوان نماینده سینمای ایران در هشتادمین مراسم اسکار معرفی شد.

"میم مثل مادر" درباره زندگی دختر جوانی به نام سپیده است که به خاطر استنشاق گازهای سمی در جنگ دچار مشکلی شده است که تا سال ها آشکار نبوده، اما با بارداری اش این مشکل آشکار می شود و پزشکان اعلام می کنند که کودکش دچار مشکل خواهد شد.

	گل شیفته فراهانی

همسر سپیده که یک دیپلمات ایرانی است، پس از آگاهی از مشکل راه حل را در سقط جنین می داند اما سپیده به شدت با این موضوع مخالفت می کند و کار به جدایی می کشد.

سپیده کودکش را که دچار مشکل تنفسی است با سختی بزرگ می کند و به او موسیقی می آموزد. سپیده به خاطر همین مشکل تنفسی می میرد و در لحظه آخر از همسر سابقش که بر بالینش حاضر شده است، می خواهد که به کنسرتی که پسرش در آن می نوازد برود و فیلم با پذیرفتن کودک توسط پدر به پایان می رسد.

نقش سپیده را گل شیفته فراهانی بازی می کند و حسین یاری نقش همسر او را . شراره دولت آبادی، جمشید هاشم پور، سحر دولتشاهی، امیرحسین صدیق، مرضیه برومند، حنانه شهشهانی و بازیگر خردسال، علی شادمان از بازیگران این فیلم هستند.

رسول ملاقلی پورکار فیلمسازی را با فیلم "نینوا" در سال ۱۳۶۲ آغاز کرد و با "بلمی به سوی ساحل" در سال ۱۳۶۴ ادامه داد.

فیلم های اولیه او فیلم های ضعیفی بودند که به گونه ای شعاری به جنگ می پرداخت.

او ۶ فیلم دیگر نیز با همین حال و هوا درباره جنگ ساخت تا در سال ۱۳۷۴ فیلم "سفر به چزابه " را ساخت که مورد توجه منتقدان قرار گرفت. کم کم نگاه او به نگاهی ضد جنگ تغییر کرد و در فیلم هایش به اعتراض رسید، اعتراضی که مایه های اولیه آن از نخستین فیلم هایش دیده می شد.

اگر از "کمکم کن" در سال ۱۳۷۷ بگذریم، فیلم های بعدی ملاقلی پور هم از نظر هنری قوی تر هستند و هم جنبه اعتراضی و انتقادی دارند. "هیوا"، "نسل سوخته"، "قارچ سمی"، "مزرعه پدری" از دیگر فیلم های او هستند.