محمد عبدی منتقد هنری

	زنی در حال سنگ پرانی، خیابان سات هام، 1961-1956، راجر مین

این اولین نمایشگاهی محسوب می شود که تصویری از بریتانیا از ابتدای پیدایش هنر عکاسی تا به امروز ارائه می کند.

نمایشگاه شامل بیش از ۵۰۰ عکس از ۱۰۰ عکاس مختلف همچون عکاسان برجسته ای چون جولیا مارگارت کامرون، راجر فنتون، مادام ایووند، سسیل بیتون، بیل برانت، دیوید بیلی، مارتین پار،الن کنستانتین و تام هانتر است که هر یک از دیدگاهی متفاوت به ثبت گوشه ای از زندگی مردم بریتانیا طی سال های مختلف پرداخته اند.

عکس های نمایشگاه از سال ۱۸۴۰ تا به امروز را در برمی گیرد. بخش اول با عنوان "حرکت های اولیه" به آثار سال های ۱۸۴۰ تا ۱۹۰۰ اختصاص دارد؛ سال های پیدایش و تکوین هنر عکاسی.

این بخش از خیابان های گلاسگو تا تصویر ملکه در سال۱۸۶۰ و ۱۸۸۲، از بچه های خیابانی- اولین مجموعه عکس از بچه های خیابانی- تا عکاسی به عنوان کارت ویزیت- که بخش مهمی از تاریخ عکاسی است- را در بر می گیرد.

بخش دوم با عنوان "ورود به قرن بیستم" از ۱۹۰۰ تا ۱۹۱۸ را شامل می شود؛ از عکس های کریستیتنا بروم از مراسم مدافعان حقوق زنان در ۱۹۱۲(چلسی) تا تصاویر میدان های معروف لندن نظیر لستر که آرام در گوشه ای آرمیده است.

در واقع از آغاز قرن بیستم است که عکاسی استودیویی پا می گیرد و با پرتره های زیباتری روبرو هستیم. زمانی که عکاسی مستند جان می گیرد و عکاسان درباره وقایع اجتماعی و نوع زندگی مردم بریتانیا حساسیت نشان می دهند. از این رو در این بخش با پرتره هنرپیشگان سینما، مردم معروف دوران، ساختمان های قدیمی،چشم اندازها و وقایع محلی روبرو هستیم.

بخش سوم با عنوان"آزادی تازه در عکاسی"، به سال های۱۹۱۸ تا ۱۹۴۵ اختصاص دارد که مصادف است از سویی با سال های جنگ و از سویی تکامل هنر عکاسی. عکاسی آوانگارد از ثمره های این دوره است که مثلاً در عکس شگفت انگیز آنگوس مک بین از زنی در داخل یک سبد با فضای نقاشی متبلور می شود. ازسویی این دوره ای است که عکاسی رنگی به ثمر می رسد و عکاسان بریتانیایی برای ثبت مناظر چشم نواز از آن بهره می جویند.

بخش چهارم "بریتانیای جدید" نام دارد: سال های ۱۹۴۵ تا ۱۹۶۹ یعنی بریتانیای پس از جنگ. تصویر بریتانیا در این سال ها در مجلاتی چون "ووگ"، "ساندی تایمز" و آبزرور" نمود می یابد؛ سال هایی است که کتاب های عکس تخصصی تر می شوند،عکاسی مد به ثبت روح دوران می پردازد و فتوژورنالیسم به ثبت زندگی مردم فقیر تمایل نشان می دهد ومهاجران بریتانیا و زندگی آنها به یکی از سوژه های عکاسی تبدیل می شود.

	دو زن با لباس ولشی در حال صرف چای، 1875، جان توماس

بخش بعدی به سال های۱۹۷۰ تا ۱۹۹۰ اختصاص دارد: سال های انتقاد و تاثیر بسزای سیاست بر هنر. در نتیجه توجه به مشکلات اقتصادی و وضع زندگی مرم به یکی از اصلی ترین شاخه های عکاسی بدل می شود.

ثبت دوران تاچر در دهه هشتاد، خود حرکت تازه ای است در عکاسی بریتانیا و این بار برخلاف دهه شصت و هفتاد، عکاسی رنگی در ثبت وقایع مستند و مد، نقش اساسی ای را به عهده می گیرد.

بخش آخر با عنوان "انعکاس هایی از یک کشور غریب" از ۱۹۹۰ تا به امروز را شامل می شود و تصویری گاه مهیب و گاه زیبا از بریتانیای امروز ترسیم می کند.

این سال هایی است که عکاسی هنری و فتو ژورنالیسم معیارهای دیگری را پیشنهاد می کنند و عکاسی به آزادی بیشتری دست می یابد و سال هایی است که در انگلستان، عکس ها دیگر فقط در مجلات به چاپ نمی رسند و بازاری به عنوان هنر در گالری ها به دست می آورند.

عکاسی این سال های بریتانیا با ارائه تصویری از مردم در کلوپ ها و خیابان ها می خواهد از دل واقعیت به تخیل برسد و گاه برعکس. در نتیجه با تلاش عکاسانی روبرو هستیم که قصد ترکیب قصه گویی را با طبیعت زندگی مردم بریتانیا دارند و از چشم اندازها، مردم و وسوسه ها و بحران های آنها حرف می زنند.

سه پرتره بسیار بزرگ، کار" آلیستر تین"که نمایشگاه با آن به پایان می رسد، تصویری است از یک تیپ مشخص انگلیسی که حس و حال غریبی را در خط و خطوط صورتش به نمایش می گذارد و ناگفتنی های درونش را با ما قسمت می کند.