شيرين ابراهيمی

نقاب مدادی، سال 1972 (پوستر نمايشگاه)

اين نمايشگاه "Bodylandscapes" نام دارد و بيش از ۸۰ اثر بر روی کاغذ و حدود ۲۵ مجسمه و اينستاليشن و چندين فيلم در اين نمايشگاه به نمايش در آمده است که شامل کارهای هورن از اواسط دهه شصت تا جديدترين آثار او می شود.

با توجه به گوناگونی و تنوع در کارهای هورن، اين نمايشگاه، اولين نمايشگاهی است که به نقش مؤثر طراحی در آثار هورن، چه در اجراهای اوليه و چه در کارهای انتزاعی اخير او در مقياس بزرگ، می پردازد.

ابعاد تعدادی از طراحی های بزرگ هورن که به تازگی خلق شده اند به اندازه ای است که هنرمند در حالت فيزيکی طبيعی به آن قسمتهای کاغذ دسترسی داشته است و همين نکته علت آن است که هورن عنوان اين نمايشگاه را "Bodylandscape" گذارده است. البته اين عنوان را می توان به تمامی آثار هورن اطلاق کرد، به علت اينکه اين آثار حتی در انتزاعی ترين حالت ممکن نيز ارتباط بسيار قوی با فرم بدن هنرمند دارند.

در اين نمايشگاه جسم به عنوان موجوديتی مستقل مطرح می شود که خلق اثر هنری متأثر از آن است.

کارهای اوليه

نمايشگاه با فيلم يکی از اجراهای هورن با عنوان نقاب مدادی (Pencil Mask) آغاز می شود. هورن در اين اجرا نقابی را به صورت زده است که بر روی آن تعداد زيادی مداد نصب شده است و حرکت مداوم سر او باعث می شود که خطوطی بر روی کاغذ کشيده شود و اين خطوط با حرکات بيشتر سر متراکم تر و غليظ تر می شوند تا زمانی که سر متوقف می شود.

دستکش انگشتان، سال 1972

ارتباط بين حرکت بدن و خطوط کشيده شده در اين اثر کليد درک طراحی های بعدی هورن است.

در ابتدای نمايشگاه، بيننده با تعداد زيادی از طراحی های هورن آشنا می شود که در اواسط دهه شصت و اوايل دهه هفتاد کشيده شدند. اين طرحها عمدتاً ايده های اوليه برای Body Sculptures (مجسمه هايی که بدن نيز جزئی از اثر محسوب می شود) بودند و توسط خود هورن يا دوستانش به اجرا در آمدند.

آثاری مانند دستکش انگشتان (Fingergloves)، تک شاخ (Unicorn) و بادبزن سفيد انسانی (White Body Fan) در آن سالها به وجود آمدند.

توجه خاصی که هورن به فرم های زنانه بدن نشان می دهد دستمايه بسياری از کارهای او در اين دوره از زندگی قرار می گيرد. در واقع کشف و بررسی رابطه فرم و فضا نه تنها در طراحی ها و مجسمه ها بلکه در ويديو آرت های هورن نيز شايان توجه است.

ويديو آرت های او عمدتاً مجموعه اجراهايی هستند که بين سالهای ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۵ در برلين انجام داده است و از آنها فيلم برداری کرده است. بدن انسان و طبيعت در اين فيلم ها ترکيب می شوند و ماهيت جديدی به جز آنچه ما انتظار داريم خلق می شود.

يکی از ويژگی های بارز کارهای اوليه هورن خصوصيت محافظت کننده و پنهان کردنی آنهاست. او خود معتقد است که کارهايش در آن دوره به پيله شباهت دارند که درون او را مخفی نگه می داشتند.

ماشين های جاندار

گنبد تسليم برای جيمز جويس، سال 2004

بخش ديگر نمايشگاه به آثار هورن از دهه هشتاد تا به امروز اختصاص داده شده است.

استفاده از دستگاه ها و موتورهای الکتريکی آغازگر فصل تازه ای در زندگی هنری هورن است که نشاندهنده گرايش او از فرم گرايی به معنا گرايی است.

در آثار هورن دستگاه ها از محيط اطراف انرژی می گيرند و واکنش نشان می دهند و يا خود به طور مستقل حرکت می کنند. در واقع ماشين هايی که هورن ساخته است چيزی فراتر از دستگاه های الکتريکی هستند.

چشم انداز شکسته (Broken Landscape) نمونه ای از اين ماشينهاست. در اين اثر که سراسر يک ديوار را پوشانده است، چاقويی ديده می شود که متناوباً مشغول ضربه زدن به سطح ديوار است و تعداد زيادی سنگهای سخت و سنگين گويی که انفجاری رخ داده، در اطراف ديوار پراکنده شده اند.

نور زندانی شده در شکم نهنگ، سال 2002

در فاصله بين گالری هايی که آثار هورن را در خود جای داده اند بيننده بر روی ديوارها اشعار هورن را مشاهده می کند. ارتباطی که شعرها بين دو فضا ايجاد می کنند مکمل حس تماشاگر در فهميدن احساسات هنرمند است.

در اثری به نام "نور زندانی شده در شکم نهنگ"(Light imprisoned in the belly of the whale) نقطه اوج اين ارتباط ديده می شود. اين اينستاليشن ترکيبی است از نور و موسيقی و اشعار هورن که در سراسر فضای يک اتاق شناورند و با انعکاس نور و کلمات بر روی سطح آبی که در وسط اتاق تعبيه شده است، فضايی رؤيايی و جادويی خلق می شود که بيينده را مبهوت می کند.

نمايشگاه با اين اينستاليشن به پايان می رسد.

ربکا هورن

ربکا هورن در سال ۱۹۴۴ ميلادی، يک سال قبل از پايان جنگ جهانی دوم، به دنيا آمد. در سالهای آغازين زندگی به خاطر آلمانی بودن سختی های زيادی متحمل شد و چون در تمام دنيا آلمانی ها مورد سوءظن بودند حتی مجبور به يادگيری زبان فرانسه و انگليسی شد تا کمتر هويت آلمانی او به چشم بيايد.

هورن هنگامی که فعاليت هنری خود را آغاز کرد از طراحی کردن به عنوان وسيله ای برای ارتباط برقرار کردن با مخاطبانش بهره گرفت. طراحی های او بيانگر روحياتش بودند و احتياجی به بکارگيری زبان و مخفی کردن هويتش در بين نبود.

در سالهای اواخر دهه شصت هورن به علت کار کردن با فايبر گلاس دچار بيماری سل می شود و چندين ماه در بيمارستان بستری می شود. تنهايی و جدا شدن از جمع به علت بيماری، احساس او را برای ارتباط برقرار کردن با جمع تشديد می کند و ايده های Body Sculpture نيز از همان جا شروع می شوند.

تک شاخ، سال 1969

او خود در مصاحبه ای می گويد "زمانی که بر روی تخت بيمارستان بودم و تعداد زيادی لوله به من وصل بود تنها کاری که می توانستم انجام دهم طراحی کردن و دوختن بود."

از اوايل دهه هشتاد، مجسمه های هورن با دستگاه های الکتريکی تلفيق می شوند و دوره جديدی از فعاليت هنری هورن آغاز می گردد.

او خود در اين باره می گويد "ماشين های من خسته می شوند، ماشين های من استراحت می کنند و به محيط عکس العمل نشان می دهند. ماشين های من روح دارند و خودشان تصميم می گيرند."

نوع نگاهی که هورن به محيط اطراف خود دارد خارج از نگاه قراردادی است که بيشتر مردم از محيط پيرامون خود دارند و اين خصوصيت موجب خلق آثاری می شود که هورن را از بقيه متمايز می سازد.