شيرين ابراهيمی

اين اولين باری است که آثار هنرمندی در قيد حيات تمام فضای يک طبقه اين موزه را اشغال کرده است.

مشخصه بارز کارهای گيلبرت و جورج عکسهای بزرگی است که به صورت گرافيکی در آمده و در آنها رنگهای تند و زنده بسيار استفاده شده است.

بدن عريان خودشان، عکسهای بسيار بزرگ شده ای از مدفوع، نشان دادن تمايلات همجنسگرايانه و حشرات غول پيکر به وفور در کارهای آنها به چشم می خورد.

اختصاص پيدا کردن يک طبقه کامل موزه تيت مدرن به کارهای اين دو هنرمند خود می تواند گواهی باشد بر اهميت کارهای گيلبرت و جورج و تأثيری که آنها بر روند جريان های هنری گذاشتند.

شرم و بدن انسان

يک وجه تمايز کارهای گيلبرت و جورج، پرداختن آزادانه آنها به موضوع سکس و بدن انسان است و معمولا هم موضوع اصلی آثار، يا خود اين دو هنرمند يا تعدادی پسر جوان هستند.

آنها معتقدند که جامعه و خانواده، انسان را از بچگی با بدنش بيگانه می کنند و باعث می شوند که انسان از طبيعت وجودی خود احساس شرمساری کند و آنها سعی می کنند با خلق اثری شوک آور، خلاف آن را به بيننده نشان دهند.

گيلبرت و جورج اذعان می کنند که بعد از خلق تعدادی از آثار که اتفاقا موضوع اصلی تابلو ها هم خودشان بودند، از خلق آنها احساس خجالت کردند، ولی اين مسئله را نکته قوت آن اثر می بينند و معتقدند که اثر هنری بايد دارای اين خصوصيت باشد، يعنی احساس قوی ای را در بيننده بر انگيزد.

آثار گيلبرت و جورج در اوايل فعاليتشان به رنگ سياه و سفيد بود ولی بعد رنگ قرمز هم به رنگبندی آثار اضافه شد و کم کم جرئت پيدا کردند و استفاده از رنگهای تند و زنده يکی از مشخصه های اصلی آثارشان شد.

به علاوه عنصر تقارن، در مجسمه عکسهای آنها به وفور به چشم می خورد. چرا کارهای آنها را مجسمه عکس می ناميم؟

آنها خود را مجسمه ساز می دانند و ادعا می کنند که ازعکاسی تنها به عنوان ميديوم يا وسيله ارتباطی در ساخت مجسمه استفاده می کنند.

اين دو هنرمند در آثارشان، تعريف خاص خود را از اخلاق، مذهب و کلا شيوه زندگی به بيننده ارائه می دهند و موضوعاتی که به آن می پردازند، موضوعات جهانی است، موضوعاتی مثل شهوت، مذهب، مرگ و غيره. موضوعاتی که بيننده با هر پس زمينه فرهنگی و تربيتی آنها را درک می کند.

هنر مدرن و احساسات

در دهه هفتاد سبک مينيماليسم و هنر انتزاعی مرکز توجه دنيای هنر بود و تاکيد هنرمندان بر فرم و ساختار اثر هنری بود.

به همين خاطر گيلبرت و جورج از بقيه متمايز شدند چون آنها عنصر متفاوتی را در آثارشان وارد کردند که آن نشان دادن احساسات بود. احساساتی مثل ميل جنسی، عشق، نفرت، خشم و احساسات ديگر.

کارهای گيلبرت و جورج با بقيه فرق داشت و با شعار "هنر برای همه"، آثاری را خلق کردند که مخاطب عام هم با آنها ارتباط برقرار می کرد.

گيلبرت و جورج را می شود به جرئت يکی از نامتعارف ترين زوجهای هنری در دنيای هنر مدرن به شمار آورد. ظاهر هميشه آراسته و مرتب آنها با کت و شلوار يک شکل بيشتر يادآور کارکنان بانک است تا هنرمندانی ساختار شکن.

در حقيقت آنها با طرز لباس پوشيدنشان هم به نوعی، خود را موضوع آثارشان قرار می دهند.

مجسمه های زنده

گيلبرت و جورج در سال ۱۹۶۷ ميلادی در مدرسه مجسمه سازی سنت مارتين لندن با هم آشنا شدند و از همانجا دوستی و همکاری هنريشان شکل گرفت.

آن زمان به خود لقب "مجسمه های زنده" را داده بودند و به اين ترتيب خود را نه تنها خالق اثر هنری بلکه خود اثر هنری معرفی کردند.

گيلبرت و جورج در سال ۱۹۶۹ با اثر "مجسمه آوازخوان" به شهرت رسيدند. در آن اثر در حاليکه صورت و دستهاشان را به شکل مجسمه برنزی رنگ کرده و کت و شلوار رسمی پوشيده بودند، تکه ای از موسيقی "زير طاقها" از فلاناگان را به همراه حرکاتی نمايشی اجرا می کنند.

"مجسمه آواز خوان" با استقبال زيادی رو به رو شد و آنها در سرتاسر اروپا اين اثر را به نمايش گذاشتند و حتی گاهی به مدت هشت ساعت متوالی اجرای اين کار طول می کشيد.

اما چون تعداد مخاطبانشان در هر اجرا محدود بود، آنها را به فکر انداخت که از ابزار ديگری برای بيان افکار و احساساتشان استفاده کنند. در آن زمان بود که به استفاده از عکاسی و فيلم روی آوردند. و البته استفاده از عکاسی هنوز هم در آثارشان تا امروز به چشم می خورد.