بابک مستوفی منتفد فیلم

	ملکه با استقبال تماشاگران روبرو شده است

فیلم با آغاز دوره نخست وزیری "تونی بلر" شروع می شود. بلر به همراه همسرش عازم دیدار با ملکه است و ملکه مغرورانه به همراهش یاد آوری می کند که بلر هنوز نخست وزیر نیست، چون هنوز او از بلر نخواسته که نخست وزیری کشور را به عهده بگیرد.

صحنه دیدار ملکه و بلر از نیش دارترین صحنه های فیلم است. بلر پیش از حضور دستپاچه است و در صحنه دیدار، ملکه با غرور تمام یاد آوری می کند که او دهمین نخست وزیر اوست و اولین آنها وینستون چرچیل بوده است.

پس از آن ملکه به طرز غیر منتظره ای بلر و همسرش را ترک می کند. تا اینجا تماشاگر به راحتی جذب فیلم شده و ازعریانی صحنه های فیلم در پردازش رفتار ملکه تعجب می کند.

مرگ دایانا وقایع فیلم را پیش می برد. بلر از ملکه می خواهد که تشییع جنازه رسمی برای پرنسس دایانا برپا شود اما ملکه اصرار دارد که دایانا دیگر عضو خانواده سلطنتی نبود و فقط یک تشییع جنازه خصوصی کافی است. طبق فیلم، این آغاز اختلاف بلر و ملکه است که وقایع فیلم را پیش می برد.

فیلم با پرداخت رخدادهای واقعی و نمایش صحنه های مستند در لابلای فیلم، سعی دارد به فیلم های مستند نزدیک شود.

این رویکرد البته اساساً در حال و هوای چنین فیلمی، رویکرد مناسبی به نظر می رسد چرا که در چنین فیلمی ارتباط هرچه بیشتر تماشاگر با واقعی به نظر رسیدن فیلم رخ خواهد داد.

از این جهت انتخاب و گریم هلن میرن در نقش ملکه و همین طور انتخاب بازیگری با شباهت ظاهری با تونی بلر- و حتی شباهت صدا- از جمله دلایل جذب تماشاگران- به خصوص انگلیسی- است.

اما فیلم خیلی زود کم می آورد. جذابیت های اولیه نظیر رویت ملکه کنونی بریتانیا در فالب زنی مغرور و خود رای و تماشای "تونی بلر"، نخست وزیر که با شر و شور در صدد "مدرنیزه کردن" کشور است، خیلی زود در سایه فیلمنامه ای نه چندان پخته رنگ می بازد و جذابیتش را از دست می دهد. به ویژه که فیلم هر چه جلوتر می رود محافظه کارتر می شود و در نهایت با تصویری از صلح و دوستی ملکه و نخست وزیر خاتمه می یابد.

علاقه فریرز به نمایش شخصیت های غالباً انگلیسی اش در اکثر فیلم ها، به سبک سرد و آرامی بدل شده که گاه حال و هوای فیلم و شخصیت هایش را باورپذیرتر می کند و گاه در نهایت، این سردی به اصل ارتباط تماشاگر با فیلم لطمه می زند.

ملکه در بین این دو شکل در نوسان است. در نیمه اول فیلم، سردی رفتار ملکه با وقایع جذابی می آمیزد و با چاشنی طنز و هجو، تماشاگر را با فیلم همراه می کند اما در نیمه دوم، فیلم سرد تر می شود و به سختی پیش می رود.

این سردی که به روشنی در ریتم فیلم هم مشهود است- همین طور در سبک فریرز که اساساً متکی بر نماهای بلند و تکیه بر طراحی صحنه است با کمترین میزان حرکت شخصیت ها در داخل کادر- در تضاد آشکاری با وقایع پر هیجان فیلم قرار می گیرد؛ چند روز بحرانی ای که می توانست تاریخ بریتانیا را دگرگون کند.

شناسنامه فیلم:

ملکه

کارگردان: استیفن فریرز

نویسنده فیلمنامه: پیتر مورگان

بازیگران: هلن میرن، مایکل شین، جیمز کرامول، سیلویا سیمس

محصول 2006- 103 دقیقه