نقاشی ای از والتر فون-در-فوگلوايده، يکی از نغمه پردازان و غزل سرايان معروف آلمان؛ تصوير او در نسخه خطی کتاب موسوم به غزل هايدلبرگ به چشم می خورد که بين سالهای ۱۳۰۵ تا ۱۳۴۰ ميلادی تدوين شده است.

تابلوی نقاشی "حضرت يحيی در تنهايی" اثر گرتگن توت سينت يانز (Geertgen Tot Sint Jans) نقاش هلندی قرن پانزدهم ميلادی نشان می دهد که زاهدان گوشه نشين هم در کنار هنروران، در خطر مبتلا به حالت ماليخوليايی به شمار می رفته اند.

تابلوی نقاشي "پوچی" از سباستيان ستوسکوف (Sebastian Stoskopff)، هنرمند فرانسوی - آلمانی که در سال 1657 کشيده شده و ماليخوليا را به سبک نقاشی طبيعت بی جان با استفاده از نماد وانيتاس بازتاب کرده است.

نقاشی پرتره آنتونن آرتو، نمايشنامه نويس فرانسوی و بنيانگذار "تئاتر شقاوت" که خودش در سال 1947 کشيده است و ماليخوليا را از جنبه جنون و افسردگی روحی انسان نشان می دهد.

تابلوی "طلوع ماه در کنار دريا" اثر کاسپار داويد فريدريش که در سال 1822 خاق شده و احساسات ماليخوليايی را در فضای دلتنگ کننده طبيعت به تصوير کشيده است.

تابلوی نقاشی "ماليخوليا" اثر لوکاس کراناخ که در سال 1532 خلق شده و ارتباط بين ماليخوليا و دانش را بيان می کند.

تابلوی نقاشی "تصوير دکتر گاشه" اثر ونسان ون گوگ، نقاش نامدار قرن نوزدهم ميلادی که در سال 1890 کشيده شده و احساسات ماليخوليايی را از جنبه تنهايی و افسردگی روحی انسان نشان می دهد.

تابلوی نقاشی "ماليخوليا" اثر ادوارد مونک، اهل نروژ که بين سال های 1906 - 1907 خاق شده و احساسات ماليخوليايی را از جنبه تنهايی و افسردگی روحی انسان نشان می دهد.