فريدون مشيری (1379-1304)

در شعری با عنوان "بهار را باور کن" از معجزه باران می گفت و از خود می پرسید: هیچ یادت هست؟ / توی تاریکیِ شبهای بلند/ سیلی سرما با تاک چه کرد؟/ با سرو سینه گلهای سپید/ نیمه شب باد غضبناک چه کرد؟ و سپس باران معجزه می کرد و به خاک جان می داد: خاک جان یافته است/ تو چرا سنگ شدی؟ تو چرا اینهمه دلتنگ شدی؟ باز کن پنجره ها را و بهاران را باور کن!

در اینجا بهاریه ای از او می آوریم که در سالهای پس از مرگش در ایام نوروز ورد زبان همه بوده است. او که متولد 1304 بود در سال 1379 در تهران درگذشت. عنوان این بهاریه را خود او در کتاب "پرواز با خورشید"، « خوش به حال غنچه های نیمه باز » گذاشته است.

بوی باران، بوی سبزه، بوی خاک
شاخه های شسته، باران خورده، پاک
آسمان آبی و ابر سپید
برگ های سبز بید
عطر نرگس، رقص باد
نغمه شوق پرستوهای شاد
خلوت گرم کبوترهای مست ...
نرم نرمک می رسد اینک بهار
خوش به حال روزگار!

خوش به حال چشمه ها و دشت ها
خوش به حال دانه ها و سبزه ها
خوش به حال غنچه های نیمه باز
خوش به حال دختر میخک – که می خندد به ناز –
خوش به حال جام لبریز از شراب
خوش به حال آفتاب

ای دل من، گرچه در این روزگار
جامه رنگین نمی پوشی به کام
باده رنگین نمی بینی به جام
نقل و سبزه در میان سفره نیست
جامت، از آن می که می باید تهی است
ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم!
ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار

گر نکوبی شیشه غم را به سنگ
هفت رنگش می شود هفتاد رنگ!