تعدادی از اين بهاريه ها از برگهايی از شعر کلاسيک و معاصر فارسی ( از جمله آثاری از فريدون مشيری، سيمين بهبهانی، سياوش کسرايی، محمود کيانوش و ...) است که در سايت بازچاپ می شود و باقی اشعاری از شاعران معاصر ( چون سيدعلی صالحی، جواد مجابی و...) است که برای نخستين بار چاپ می شوند.

ما از میان بهاریه های مشهور زبان فارسی این شعر امیرالشعرا عمعق بخارایی شاعر سده ششم را به عنوان بهاریه اول برای نوروز امسال برگزیده ایم.

شعری عاشقانه که نظیر آن در ادبیات فارسی کم پیدا می شود و در آن شاعر از دوری یار شکوه می کند و از جان سختی آدمی در برابر وقایع روزگار و نیروی عادت، ناله با شکوه سر می دهد. شعری که تنها نشان دهنده رقت احساس و سوز دل شاعر نیست، نشان می دهد قدما در شناخت احساس آدمی تا چه حد ژرف رفته اند.

از امیرالشعرا عمعق بخارایی دیوان کم برگی باقی است که در آن شعر جان سوز کم نیست. وی در سال 543 هجری درگذشته است.

ای نوبهار عاشق، آمد بهار نو

خیز ای بت بهشتی آن جام می بیار
که اردیبهشت کرد جهان را بهشت وار

این چون بهارخانه چین پر ز نقش و چین
وآن چون نگارخانه مانی پر از نگار

گلبن عروس وار بیاراست خویشتن
ابرش مشاطه وار همی شوید از غبار

یا شعله های آتش تیز است اندر آب
یا موج های لعل بدخشی است در بهار

یک کوهسار نعره نخجیر جفت جوی
يک مرغزار ناله و الحان مرغ زار

ای نوبهار عاشق آمد بهار نو
من بنده دور مانده از آن روی چون بهار

پیرامنت به آب دو دیده چو آبگیر
پیراهنت ز خون دلم همچو لاله زار

هر قطره ای کز آب دو چشمم فرو چکد
گردد ز آتش دلم اندر زمان شرار

از تو به یاد روی تو خرسند گشته ام
زان پس که می بداشتمت در دل استوار

اکنون تو دوری از من و من زنده مانده ام
سختا که آدمی است بر احداث روزگار

شرطی است مر مرا که نگیرم به جز تو دوست
عهدی است مر مرا که نخواهم بجز تو یار