بهزاد بلور

همه می گفتن که يک ديسکوی جديدی تو سمرقند باز شده که حرف نداره. منهم به خودم گفتم جون خودتون سمرقند و ديسکو! مگه می شه؟ سوار تاکسی شديم و بالاخره رفتيم يک جای ديگه، ديسکو شرق.

از بيرون شبيه يک باشگاه ورزشی يا يکجور سينما بود.

ورودی ، جائی که گيشه بود رو با ميله های فلزی از بقيه ديسکو جدا کرده بودن.

خيلی ها هم می خواستن که مجانی بيان تو و دربون راهشون نداده بود و با حصرت با دوستاشون پشت ميله ها درد و دل می کردن. صحنه عجيب شبيه به عيادت زندانی ها و خانواده هاشون بود!

دم گيشه پول داديم. خانمها کمتر از يک دلار و آقايان حدود ۲ دلار. که برای بچه های محل پول کمی نبود.

يکی از بچه محلها به من گفت که حتما خيلی ها پول تو جيبی يکهفته شون رو خرج امشب کردن ( بليط + دو يا سه تا آبجو ).

بالاخره بليط روخريديم و از لای ميله ها رد شديم رفتيم از پله ها بالا بعد پائين داخل محوطه ديسکو.

نورهای رنگی و رديف رديف صندلی و ميز که پله پله می رفتن تا نزديک صحنه رقص.

دو چيز فوری توجه منو که ازلندن آمده بودم جلب کرد.

1- هوای قابل تنفس ( چون لندن پر از دود سيگاره) و
2- موسيقی خوب ( صدای ديسکوهای لندن واقعا گوش خراشه )

دخترها خيلی شيک بودن ولی پسرها نه ! علتش رو فرداش فهميدم ! لباس مد روز برای پسرها پيدا نمی شه. همه چيز تو شهر معمولی با رنگهای مرده است. تک و توک پسری بود که تيپش تو چشم بخوره.

از هر نژادی هم اونجا بود: بور، آسيائی ؛ تيپ ازبکی.

جو خوبی بود. حتی من ديدم که يک مادری که حدودای بيست و خورده ای داشت بچه خوردسالشو آورده ديسکو و داره با دوستاش می رقصه!

اين بچه وسط پيست رقص همينطوری يکساعتی نشسته بود. شبيه فيلمهای ترسناک هاليوودی بود ولی بعدش خوشبختانه مادر ، بچه رو برد.