اردوان غفوری

جلد سی دی "بهترين های پابليک انمی"

گروه پابليک انمی با موسيقی سازش ناپذير و ترانه های گستاخانه و تهاجمی اش، بعد ديگری به موسيقی رپ افزود و بيش از هر گروه ديگر موسيقی رپ، الگويی برای نسل های آينده اين گونه موسيقی شد.

در اواسط دهه هشتاد ميلادی هيپ هاپ و موسيقی رپ با آلبوم Raising Hell از گروه ران دی ام سی (Run DMC) به جريان موسيقی مردم پسند راه يافت.

در اين هنگام موسيقی رپ در دو شکل خود را ابراز می کرد. يا شکل سرگرم کننده داشت، با موسيقی و ترانه هايی برای ميهمانی ها و خوشگذرانی و يا خوانندگان رپ درباره زندگی شهری خود در محله های فقير نشين می خواندند.

موسيقی آنها با وام گرفتن از موسيقی سول، فانک و راک ساخته می شد که از پيچيدگی خاصی برخوردار نبود و بيشتر زيربنايی بود برای خوانندگان و "بازی با صفحه" (scratching) دی جی ها.

چند نمونه از موسيقی پابليک انمی Welcome to the terrordome Fight the power Bring the noise Rebel without a pause

با روی صحنه آمدن پابليک انمی هيپ هاپ برای هميشه تغيير پيدا کرد. تا به حال شايد هيچ گروهی تا اين اندازه سبکی از موسيقی را زير و رو نکرده باشد.

تاثير پابليک انمی بنيادی و همه جانبه بود. موسيقی، ترانه، طرز ارائه، شيوه خواندن، لباس و مد، همه در کار پابليک انمی انسجامی يگانه داشت که از محتوای ترانه ها سر چشمه می گرفت. ز اين رو شايد بتوان آنها را اصيل ترين گروه موسيقی رپ دانست.

ترانه ها

چاک دی (Chuck D خواننده رپ گروه) اولين خواننده رپ بود که به جای گزارش سختی ها، مشکلات و نا برابری های سياهپوستان آمريکايی از ريشه های آن سخن می گفت. پيام او اتکاء به خود و اعتماد به نفس بود.

او شنونده خود را به درک مشکلات و بعد به مبارزه و فعاليت تشويق می کرد و بيش از هر چيز از سيستمی که چنين شرايطی را فراهم آورده بود انتقاد می کرد. ولی مهارت چاک دی در شيوه بيان عادی اين مسائل بود، به طوری که حتی کسانی هم که چندان تحصيلاتی نداشت آن را درک می کردند.

اين در زمانی بود که ران دی ام سی (مشهورترين گروه هيپ هاپ در آن زمان) درباره کفش آديداس خود رپ می خواند و يا ال ال کول جی (LLcool J) از محبوبيت خود در ميان هواداران مونث خود می گفت.

پابليک انمی

موسيقی

نه تنها ترانه ها بلکه موسيقی پابليک انمی نيز شور و هيجانی کم نظير بوجود آورد.

هنک و کيت شاک لی، تهيه کنندگان اين گروه، موسيقی رپ را به سطحی بالاتر ارتقاء دادند. تا قبل از به صحنه آمدن پابليک انمی، منبع تهيه کنندگان موسيقی رپ بخشهايی از ريتم ها و موسيقی ضبط شده هنرمندان قديمی و يا جديد در سبک های مختلف بود که بسياری از آنها آشنا و قابل شناسايی بودند.

ولی پابليک انمی تمام قاعده ها را شکست. موسيقی آنها ترکيبی بود از لايه های مختلف موسيقی و صدا.

تا آن زمان هيچ کس از پارازيت و يا صدای آتونال سينتی سايزر در هيپ هاپ استفاده نکرده بود، برای مثال هيچکس موسيقی مايلز ديويس و جيمز براون را با هم تلفيق نکرده بود.

شاک لی در اين باره می گويد: " چاک دی صدايی قوی و مسلط دارد و ما به موسيقی ای احتياج داشتيم که همپای صدای او و محتوای ترانه ها باشد."

چاک دی خواننده رپ گروه، پابليک انمی، را در سال 1982 بنيان گذاشت. در آن زمان او دانشجوی رشته طراحی دانشگاه آدلفی در محله لانگ آيلند نيويورک و دی جی راديوی دانشگاه بود.

در آنجا بود که با هنک شاک لی و بيل استفنی آشنا شد و علاقه مشترک آنها به هيپ هاپ و سياست، آنها را دوستانی صميمی کرد. از آن پس شاک لی تهيه کننده موسيقی گروه شد و استفنی مسئوليت تبليغات آن را برعهده گرفت.

با پيوستن ترمينيتور اکس (Terminator X) دی جی و دوست قديمی چاک دی، فليورفلو (Flavor Flav) هسته اصلی گروه تشکيل شد.

جلو از راست : چاک دی و فليور فلو

نخستين آلبوم پابليک انمی در سال 1987 با نام Yo! Bum Rush The Show به بازار ارائه شد که با تشويق منتقدان و هوادارن هيپ هاپ روبرو شد اما از سوی دست اندرکاران موسيقی راک و آر اند بی ناديده گرفته شد.

آلبوم بعدی It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back آلبومی نبود که بتوان آن را ناديده گرفت و از طرف منتقدان موسيقی راک و رپ، آلبومی انقلابی اعلام شد.

ادم يوچ از گروه هيپ هاپ بيستی بويز (Beastie Boys) در باره پابليک انمی می گويد:" به نظر من چاک دی مهم ترين خواننده رپ در هيپ هاپ است. قدرت او در کنترل خشونت در طرز خواندن رپ بی همتاست و اگر واقعا به چيزی که می خواند گوش کنيد او را در سطحی فراتر از ديگر خوانندگان رپ قرار می دهد. پابليک انمی هيپ هاپ را به چيزی بيشتر از سرگرمی و تفريح ارتقاء داد و الهام بخش بسياری از کسانی است که معتقد هستند که می توان از طريق موسيقی تغيير و تحول ايجاد کرد."

موسيقی پابليک انمی به جز هيپ هاپ، موسيقی راک، پاپ و آر اند بی را نيز تحت تاثيرقرار داده است.

تهيه کنندگان فعلی موسيقی رپ مانند تيمبرلند و ميس اليوت با استفاده از موسيقی هندی و عربی بيش از آنچه به نظر می رسد مديون آزمايش های شاک لی هستند و شايد می خواهند پا در راه پابليک انمی بگذارند.

اما آنچه مسلم است خلائی که پابليک انمی به جای گذاشته است ( از نظر کمبود موسيقی که فکر را تحريک کند و ترانه که به مشکلات اجتماعی انتقاد کند) هنوز پر نشده است.