 | | | | | | | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
بریم لایو 8 | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
جای همه خالی. کنسرتهاي لايو 8 (شاید بشه ترجمه اش کرد:همبستگي براي نوع دوستي) ساعت 12 شب لندن تموم شد. بعضی از خواننده هائي که در کنسرت لندن شرکت داشتن براي خواندن آخرين آهنگ آمدن روي صحنه. آهنگ معروف hey jude بيتلها رو همصدا خودندن ( پینک فلوید ، مورایا کری و پاول مک کارتنی وگروه کر بچه های آفریقا و ... ) وحدود 200 هزار نفر که جلوي صحنه و اطراف پارک بودن، محل رو آروم ترک کردن. روز و شب عجيبي بود. بنظر مي اومد که خواننده ها و جمعيت حس می کردن که يک اتفاق بزرگ افتاده. کنسرت لایو8 دراصل یک فراخوان بزرگ از نوع قرن بیست و یکم بود. ( گفته می شه) 3 میلیارد بیننده در سراسر جهان از طریق رسانه هاو اینترنت به پیام این کنسرت که باب گیلدوف همآهنگ کرده بود، گوش دادن. روی صحبت مردم در صحنه و هنرمندان روی صحنه! در اون روز گروه G8 بود. حرف از این بود که امسال ما ( مردمی که به لایو8 پیوستن) تصمیمات شما ( سران 8 کشور) رو زیر نظر داریم و می خواهیم که در برنامه های یکسال آینده تون به نفع فقرا، بخصوص در آفریقا، قرار دادهاتون رو امضاء کنید.
گروه G8 بعد از بمب گداری لندن جلسه شون رو ادامه دادن و روز جمعه 8 ژوئیه نتیجه رو اعلام کردن. بنظر من خیلی ها فکر می کنن که کنسرت لایو8 ( که بد نیست ترجمه اش کنیم "امداد8" ) تموم شد و رفت، ولی عظمت این کنسرت و پیامی که داشت نه تنها خواننده ها رو تحت تاثیر قرار داد بلکه ماها رو هم عوض. اون روز به ما یاد می ده که می شه با ازتبایات جدید و موسیقی ( نه از نوع شعاریش ) بین فرهنگها و ملل مختلف همبستگی ایجاد کرد و مشکلات رو با صلح آمیز ترین شکل ممکنه از ریشه عوض کرد. اون روز همه اشعار رو می شد با ایهام شنید و همه این حس رو داشتن.یادش بخیر من که هنوز از انرژی اون روز تو ابرهام. همه این رو هم مدیون بکنقر هستیم. باب گیلدوف.
برگردیم لایو8 درکنسرتهاي لايو 8 لندن هر خواننده يا گروهي بيشتر از 3 يا 4 آهنگ نخوند ( یعنی مهلت روی صحنه حدود 20 دقیقه بود ) و تنوع سبک موسيقي و تنوع در يادآوري اينکه "چرا اينجا جمع شديم و ديگه بايد نگران فقر جهانی باشيم و کاري بکنيم" (با ویدیو و صدا) همه رو 10 ساعت ميخکوب کرد. فرداش که کنسرتهای لایو 8 سراسر دنیا رو نگاه کردم، متوجه شدم که کنسرت لندن تنوع بیشتری داشت و پیام کنسرت بیشتر از هر کشور دیگه ای واضح بود. حالا اگه برگردین صفحه اصلی ، سعی می کنم که شما رو ببرم وسط تماشاچیا، روز شنبه در فاصله چند متری روبری صحنه لایو 8. تصور کنین که هوا خیلی ملایمه و طرفهای غروب که ابرها پراکنده شدن و آسمان آبی کمرنگ و ابرها صورتی شدن. گزارش از پشت صحنه و روی صحنه و کلی بحثها و حرفهائی که بین جمعیت شنیدم و" پینک فلوید از فاصله نزدیک" چه حالی داره... |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
اين صفحه را برای دوستان خود بفرستيد
صفحه بدون عکس
