مايک ولدريج خبرنگار بی بی سی

امروزه با وجود کنسرتهای خيريه و ابتکارهای خيرخواهانه بيشمار ديگر، مشکلات خاموش و مزمن کماکان گريبان بسياری از مردم آفريقا را گرفته است

من در سال ۱۹۸۵ بعد از آن که ۹ ماه در اتيوپی و سودان، هر دو قحطی زده، گزارش تهيه کرده بودم، به ورزشگاه ومبلی در لندن رفتم تا شاهد کنسرت Live Aid باشم.

در آن ۹ ماه آفريقايی های تکيده ای که در آن زمين تفتديده راه می رفتند، بارها می گفتند: "هرگز نگذاريد اين وضع تکرار شود." جمله ای که در آن روز نيز در ومبلی طنين انداز شد.

امروزه با وجود کنسرتهای خيريه و ابتکارهای خيرخواهانه بيشمار ديگر، مشکلات خاموش و مزمن کماکان گريبان بسياری از مردم آفريقا را گرفته است.

بنابراين عجيب نيست که در کنار شوق برای اين کنسرتهای آرمانی، بدبينی قابل ملاحظه ای نيز درباره کنسرت هشت خواننده بزرگ جهان و تاثير آن برای فقيرترين کشورهای آفريقايی وجود دارد.

سر باب گلدوف و ساير هنرمندانی که می خواهند اين رويداد را برگزار کنند، می گويند که دقيقا به همين دليل است که اين دفعه هدفشان نه جمع آوری پول بلکه افزايش آگاهی عمومی است.

اختلاف بر سر جزييات با وجود اين که به نظر می رسد اجماع بين المللی فزاينده درباره اين رويکرد کلی بهترين راه حل برای کاهش فقر در آفريقاست، اما درباره جزييات آن بحث زيادی در جريان است

آنها می خواهند اين کنسرتها بخشی از يک جنبش تلقی شود که روی اجلاس سران گروه هشت کشورهای ثروتمند صنعتی تاثير می گذارد.

کاهش بدهی

اهداف اين هنرمندان عمدتا همسو با پيشنهادهای کميسيون آفريقاست که باب گلدوف عضو آن بود.

آنها استدلال می کنند آفريقا به کمکهای با کيفيت و هدفمند، لغو بدهی های کشورهای فقير و حذف موانع تجاری نياز دارد. در حال حاضر وضع مقررات مربوط به موانع تجاری به زيان آفريقايی ها تمام می شود.

در مقابل تامين منابع اضافی و کمک به جلوگيری از تضييع آن، کشورهای آفريقايی بايد با فساد مبارزه کند، حسن حکومتداری را بهبود بخشد و مردم سالاری را تقويت کنند.

با وجود اين که به نظر می رسد اجماع بين المللی فزاينده درباره اين رويکرد کلی بهترين راه حل برای کاهش فقر در آفريقاست، اما درباره جزييات آن بحث زيادی در جريان است.

کليد مشکلات استدلال اين است که اگر ما بسياری از راه حلها را می دانيم، روشن يا تيره شدن چشم انداز آفريقا تنها نيازمند اراده سياسی است

همچنين برخی از رهبران اين قاره گلايه دارند که تامين منافع بيشتر برای آفريقا بايد به پيروی آنها از نسخه غرب برای سرکوب فساد مشروط شود.

عجز و استيصال

کافی است در آفريقا سفر کنيد تا شواهد زيادی ببينيد که طرحهای نسبتا کوچک توسعه می تواند در زندگی و امرار معاش مردم آنجا تاثير بزرگی برجا بگذارد.

جفری ساش، مولف کتاب جديد "پايان فقر" خاطر نشان می کند که می توان از سرمايه گذاری کم هزينه در توليد کود، اصلاح نباتات، شبکه های آبياری، انبارهای بومی غله، درمانگاه های ابتدايی، ارايه غذا به دانش آموزان، آموزش حرفه ای و ارايه يک دستگاه کاميون برای استفاده اهالی يک روستا به منافع سرشاری دست يافت.

مشکل اينجاست امروزه بسياری از مردم آفريقا آنقدر با فقر منابع مواجه اند که خودشان نمی توانند اين سرمايه گذاريها را انجام دهند.
اما ديگر خطر پيش روی آفريقا حس استيصال و ارايه تصويری عجزآميز است.

استدلال اين است که اگر ما بسياری از راه حلها را می دانيم، روشن يا تيره شدن چشم انداز آفريقا تنها نيازمند اراده سياسی است. آيا مردم سالاريهای ديرپای غرب و دموکراسی های نوپای آفريقا می توانند به تهيدستان اين قاره بهتر کمک کنند؟

به نظر می آيد اين نغمه ای است که کنسرت های لايو ايت می کوشد بسرايد.