فرش قرمز؛ دفترچه امیدبخش

پت سولیتانو که به علت اختلال دو قطبی هشت ماه در بیمارستانی روانی به سر برده است٬ از بیمارستان مرخص می‌شود و به خانه می‌آید، اما همه چیز نسبت به گذشته تغییر کرده است. همسرش رفته٬ خانه‌اش را از دست داده و پدرش هم بیکار شده است.

آمدن تیفانی٬ دختری که اخیرا همسرش را از دست داده٬ به زندگی او اتفاق جدید دیگری است که برخلاف اتفاق‌های دیگر می‌تواند حال پت را بهتر کند.

چرا باید این فیلم را دید

دیدن فیلم‌هایی درباره رابطه آدم‌هایی که از جنس خودمان هستند، اگر خوب ساخته شده باشند٬ بسیار تاثیرگذارند. خوشبختانه چند سال گذشته فیلم هایی از این دست زیاد ساخته شدند. استقبال مخاطبان و جوایز سینمایی هم تشویقی برای ادامه ساخت آنها بوده است.

دفترچه امیدبخش یکی از نمونه‌های خوب این گونه است. فیلم‌هایی که راه‌های فرعی٬ ماهی مرکب و وال و سایرس از موفق‌ترین آنها در سال‌های اخیر بوده‌اند.

پت و اطرافیان او مردمی از طبقه‌ای متوسط هستند که مانند بسیاری از مردم این طبقه اجتماعی در جامعه‌های غربی آنقدر درگیر گرفتاری‌های روزمره زندگی هستند که از خود و درون‌شان غافل مانده‌اند. مردمی که تنها ناجی‌شان٬ خودشان و تغییر رفتارشان است.

اما

همه‌چیز فیلم عالی است، از فیلمنامه و شخصیت‌پردازی گرفته تا بازی‌های طبیعی و دوست‌داشتنی همه بازیگران. فقط ممکن است گاهی برایتان زیادی پرحرف و به تبع این پرحرفی، خسته‌کننده باشد. البته فقط گاهی.

کارگردان

دیوید او راسل (متولد ۱۹۵۸)‌ یکی از فیلمسازهای تثبیت‌شده نسل جدید مستقل‌های آمریکایی است.٬ نسلی که در فیلم‌هایشان همه‌چیز در خدمت داستان و روایت آن است، حتی بازیگران سرشناس هالیوود. نسلی که علاوه بر او با فیلمسازهای دیگری چون الکساندر پاین و نوآ باومباک شناخته می شود که شاید به نوعی جای پای کسانی چون سیدنی پولاک می گذارند.

او فیلمسازی را در سال ۱۹۸۷ میلادی آغاز کرد. با این حال با فیلم سه پادشاه -یکی از نخستین فیلم‌ها درباره جنگ اول خلیج فارس- در میان منتقدان اعتبار قابل توجهی به دست آورد.

مبارز با بازی والبرگ و کریستین بیل در سال ۲۰۱۰ میلادی موفقیت بزرگی در کارنامه‌اش محسوب می‌شود. اما دفترچه امیدبخش که نزدیک به پنج سال او را به خود مشغول کرده٬ تاکنون موفق‌ترین فیلمش از نظر منتقدان بوده است.

ستاره

جنیفر لارنس برای دفترچه امیدبخش نخستین اسکارش را به دست آورد

در فیلمی که هر چهار بازیگر آن برای هر چهار بخش اسکار بهترین بازیگری، نامزد شدند٬ سخت است یک نفر را به عنوان ستاره فیلم انتخاب کرد.

اما بردلی کوپر٬ هنرپیشه‌ای که در چند سال اخیر همیشه نقش بچه باحال‌های خوش‌تیپ را بازی کرده (سورچران‌ها٬ خماری و بی‌حد و مرز) و شهرتی بابت آنها به هم زده است ٬در نقش شخصیتی چندلایه که دچار مشکلات روحی است، بسیار خوش درخشیده. از شانس بد او امسال دانیل دی‌لوئیس با یکی از آن شاه‌نقش‌هایش برای رسیدن به اسکار سد راهش شد.

در مقابل، جنیفر لارنس که با زمستان استخوان‌سوز چشم‌ها را خیره کرده و نامزد اسکار شده بود٬ بحق برنده این جایزه شد.

افتخارات

در هشت رشته اسکار نامزد بود و یکی از اصلی‌ترین فیلم‌های امسال به شمار می‌رفت. اما فقط یک اسکار نصیبش شد (جنیفر لارنس). با این حال از سال ۲۰۰۴ میلادی نخستین فیلمی بوده که در پنج رشته اصلی اسکار (بهترین فیلم٬ بهترین کارگردانی٬ بهترین فیلمنامه و بهترین بازیگران نقش اصلی مرد و زن) نامزد شده است.

اما بیشترین افتخار را برای این فیلم جنیفر لارنس به دست آورد که امسال تقریبا همه جوایز معتبر سینمایی در آمریکا را برای بهترین بازیگر نقش اصلی زن گرفته است.

شاید نمی‌دانستید که

قرار بود این فیلم را آنتونی مینگلا و سپس سیدنی پولاک بسازند٬ اما هر دو به علت مرگ، از کارگردانی این فیلم باز ماندند و قرعه به نام دیوید او راسل افتاد و یکی از دلایلی که او را برای ساختن این فیلم ترغیب کرد این بود که پسر خودش هم دچار اختلال دوقطبی است.