گئورگی هاجی؛ چپ‌پای رویایی رومانی می‌خواهد قهرمان جهان بسازد

رومانی از سال ۱۹۹۸ به جام جهانی فوتبال راه پیدا نکرده و از سال ۲۰۰۰ تا حالا هم فقط دو بار توانسته به جام ملت‌های اروپا برسد و هر دو دفعه هم در مرحله گروهی حذف شده است. گئورگی هاجی، که همراه با تیم ملی رومانی به یک‌چهارم نهایی جام جهانی ۱۹۹۴ رسید و به اعتقاد بسیاری بهترین بازیکن تاریخ این کشور است، ماموریت بازگرداندن تیم ملی رومانی به اوج را برعهده گرفته است.

«هاجی برای ریاست‌جمهوری»؛ این شعاری‌ بود که صدها هزار تماشاگر رومانیایی پس از این که تیم ملی کشورشان با پیروزی مقابل کلمبیا، آمریکای میزبان و آرژانتین به یک‌چهارم نهایی جام جهانی ۱۹۹۴ رسید، فریاد می‌زدند. این تیم بازی بعدی را به سوئد باخت اما آن نتیجه هم چیزی از محبوبیت قهرمان فوتبال رومانی کم نکرد.

دو سال بعد انتخابات سال ۱۹۹۶ ریاست جمهوری رومانی برگزار شد و با این که هاجی خودش را نامزد نکرده بود، مردم اسمش را در برگه‌های رای‌ می‌نوشتند و او چند هزار رای آورد؛ بیشتر از برخی نامزدهای رسمی انتخابات.

۲۹ سال فوتبال حرفه‌ای هاجی سال ۲۰۰۱ در باشگاه گالاتاسرای ترکیه تمام شد. او پیراهن رئال مادرید و بارسلونا را پوشید و همچنین با ۳۵ گل در ۱۲۴ بازی ملی، بهترین گلزن کشورش است. او که به «مارادونای کارپات» (رشته کوهی در اروپا و رومانی) معروف است، سال ۱۹۹۴ نفر چهارم فهرست دریافت توپ طلا شد و پله هم در سال ۲۰۰۴ نام او را در فهرست ۱۲۵ نفره بهترین بازیکنان تاریخ فوتبال قرار داد.

هاجی چند ماه پس از بازنشستگی به مربی‌گری روی آورد: اولین شغل؟ تیم ملی فوتبال رومانی.

برای او که در رومانی به «پادشاه» معروف است، این شروعی سخت بود. تیم زیر نظر او در پلی‌آف جام جهانی به اسلوونی باخت و برای اولین بار از سال ۱۹۸۶ نتوانست به جام جهانی برسد.

در دوران بازی هاجی اختیار گرفتن هر تصمیمی در مورد خودش را داشت از شوت‌های غافلگیرکننده گرفته تا دریبل‌های مسحورکننده و پاس‌های کلیدی.

او می‌گوید: «شخصیت داشتم؛ توانایی کنترل توپم خوب بود و سریع بودم. من با تیم ملی فوتبال دهه ۱۹۷۰ هلند بزرگ شدم و با توتال فوتبال. الگویم یوهان کرویف بود. بیشتر دوران فوتبالم پیراهن شماره ۱۰ می‌پوشیدم و می‌دانستم که معنای آن چیست؛ گل بزن یا پاس گل بده.»

«من شماره ۱۰ بارسلونا و رئال مادرید را می‌پوشیدم؛ دو تا از بهترین تیم‌های جهان. بلندپروازی من، همیشه بهترین بودن بود و همین بزرگ‌ترین انگیزه‌ام هم بود.»

در مربی‌گری کار مشکل‌تر به نظر می‌رسید. اوضاع در ابتدا چندان درخشان نبود، اما حالا شرایط تغییر کرده است.

هاجی ۵۸ ساله پس از هدایت گالاتاسرای، بورسا اسپور و استوا بخارست، حالا مالک و سرمربی فارول کنستانتا، صدرنشین کنونی لیگ رومانی است. او سال ۲۰۰۹ با یک هدف بزرگ به کنستانتا، زادگاه‌اش در ساحل دریای سیاه، بازگشت.

یک آکادمی فوتبال را بنیان گذاشت و بخشی از پول خودش را در آن سرمایه‌گذاری کرد و بقیه را قرض گرفت. بیش از ۱۰ میلیون دلار برای محقق کردن رویای او به پروژه تزریق شد: پرورش نسلی در فوتبال رومانی که بتواند برای قهرمانی در جام جهانی مبارزه کند.

تماشای بازی هاجی در تمرینات هنوز هم سرگرم‌کننده است، با آن دریبل‌های تماشایی، پاس‌های درخشان و کاشته‌های استادانه. او هنوز هم پادشاه قلمروی خودش است.

هنگامی که هاجی کارش را آغاز کرد بیش از ۲۰۰ خردسال از سراسر کشور به مدرسه فوتبالش ملحق شدند و حدود ۱۰۰ کارمند هم به استخدام درآمدند.

آکادمی سهمیه باشگاه دسته سومی ویتوریول کنستانتا را خرید و طی دو سال به دسته اول صعود کرد. سال ۲۰۱۷ اتفاق باورنکردنی رخ داد، تیم هاجی قهرمان رومانی شد و دو سال پس از آن جام حذفی را هم برد. سال ۲۰۲۱ این تیم با فارول کنستانتا ادغام شد؛ همان تیمی که هاجی فوتبالش را در ۱۰ سالگی از آن شروع کرده بود.

بیشتر پولی که هاجی در دوران فوتبالش بدست آورده بود، حالا در این باشگاه سرمایه‌گذاری شده است. فارول یکی از جوان‌ترین تیم‌های اروپاست و با توجه به این که فلسفه باشگاه بر بازیکن‌سازی استوار است، هاجی اخیرا به یک پسر ۱۴ ساله در لیگ دسته اول رومانی بازی داده است.

در سال‌های اخیر جوانان دست‌پرورده هاجی به تیم‌هایی مانند آژاکس، فیورنتینا، برایتون و گلاسگو رنجرز رفته‌‌اند. تقریبا سابقه حدود نیمی از ملی‌پوشان رومانی در سال‌های اخیر به تیم هاجی می‌رسد. این آمار در تیم‌های رده جوانان رومانی از این هم درخشان‌تر است.

یکی از این بازیکنان یانیس، پسر هاجی، است؛؛بازیکنی۲۴ ساله‌ که پس از حضور در خنک و فیورنتینا الان برای رنجرز بازی می‌کند.

هاجی می‌گوید: «یک بازیکن خوب می‌تواند به هر تیمی برود و کارش را انجام دهد و مهم نیست که کدام لیگ باشد. یانیس در حالیکه رباط پایش مصدوم بود (ژانویه ۲۰۲۲) بهترین بازیکن جوان رنجرز شد. یعنی به رغم بدشانسی خودش را خوب با شرایط تطبیق داده است. هرگز شانس بازی در انگلیس را پیدا نکردم، اما پسرم چرا. خب عالیه!»

«من خودم دو بار فرصت بازی در لیگ برتر را داشتم اما متاسفانه هر دو را از دست دادم. این کشوری است که دوستش دارم و به آن احترام می‌گذارم. مطمئنم که اگر در این لیگ بازی می‌کردم، تماشاگران از نوع بازی من لذت می‌بردند.»

تاتنهام و نیوکاسل در دهه ۱۹۹۰ به دنبال جذب هاجی بودند. بارسلونا و یوهان کرویف در سال ۱۹۹۴ سر راه او قرار گرفتند و گالاتاسرای دو سال بعد برای رسیدن به رویاهای اروپایی‌اش به دنبال او رفت.

هاجی می‌گوید: «در بچگی عاشق کوین کیگان بودم و برای همین خیلی دوست داشتم زیر نظر او در نیوکاسل بازی کنم. اما وقتی خود کرویف به آدم تلفن بزند و بخواهد که زیر نظرش در بارسلونا بازی کند، رد کردن این پیشنهاد کار آسانی نیست. او به من گفت که شماره ۱۰ محبوبش هستم.»

«سپس گالاتاسرای را انتخاب کردم. آن‌ها می‌خواستند تیمی بسازند که توان موفقیت در اروپا را داشته باشد. ضمن این که آن‌ها به رومانی نزدیک‌تر بودند و این محلی مطلوب‌ برایم بود که بعد از فوتبال می‌خواستم به وطن برگردم.»

«یک کتاب نوشته‌ام و همه چیز را در مورد تاکتیک‌هایم، فلسفه‌ام و این که دیدگاهم به فوتبال چگونه است، توضیح داده‌ام. شما باید کار را از نکات اساسی شروع کنید و اول کارهای ساده را انجام دهید و بعد گام‌به‌گام سراغ مسائل پیچیده‌تر بروید. شعار من این است: "من برای برنده‌شدن به دنیا آمده‌ام، نه فقط زندگی کردن." برای همین سعی می‌کنم این فلسفه را وارد هر کاری که انجام می‌دهم بکنم و همچنین الهام‌بخش کسانی باشم که با من همکاری می‌کنند.»

«کرویف منبع الهام من بود. روش او برای انجام کارها، فوق‌العاده بود. من در مورد روش و تفکرات فوتبالی نکات بسیاری از او یاد گرفته‌ام.»

مدرسه فوتبال هاجی سعی می‌کند که هر فصل دست‌کم دو بازیکن را به تیم اول باشگاه بفرستد. برای مربی مهم نیست بازیکنانی که آن‌ها را تمرین می‌دهد، چند ساله هستند.

هاجی می‌گوید: «خوش‌شانس بودم که استادانی داشتم که پیشرفتم را تسریع کردند. این کاری است که من هم می‌خواهم انجام دهم. همیشه خودم را مدیون فوتبال می‌دانم و هدف اصلی از ساختن آکادمی این بود که حسابم را با آن تسویه کنم.»

مدرسه فوتبال هاجی درست بیرون کنستانتا ساخته شده است؛ شهری با ۳۰۰ هزار نفر جمعیت در ساحل دریای سیاه. قبل از ساخته شدن آکادمی این محل زمینی بود که کشاورزانی بومی در آن گاوها و گوسفندانشان را می‌چراندند.

به هاجی قول داده شده که ورزشگاهی ۲۰ هزار نفری در کنستانتا ساخته شود؛ استادیومی که ظرفیت آن چهار برابر ورزشگاه کنونی تیم در مرکز آکادمی است. دولت رومانیبیش از ۱۲۰ میلیون دلار در پروژه جدید سرمایه‌گذاری کرده است، پروژه‌ای که قرار است تا دو سال دیگر در سال ۲۰۲۵ تکمیل شود.

هاجی می‌گوید: «به کنستانتا برگشتم چون زادگاه‌ام است. فارول خانه‌ام است، جایی که من را ساخت. ما برای ساختن قهرمانان تلاش می‌کنیم. می‌خواهم قهرمان جهان بسازم. به کاری که می‌کنم و به استعداد بازیکنان رومانیایی باور دارم. انسان باید هدفی بزرگ تعیین کند و خستگی‌ناپذیر به دنبالش باشد. در غیر این‌صورت چیز دندان‌گیری نصیب نمی‌شود.»