عملیات «دینامیت طلایی» برای خروج مخفیانه برنده جایزه نوبل از ونزوئلا

برایان استرن، سرباز سابق نیروهای ویژه ایالات متحده و مردی که هدایت عملیات خارج کردن مخفیانه ماریا کورینا ماچادو، رهبر مخالفان ونزوئلا را از آن کشور بر عهده داشت، می‌گوید که در این عملیات که «دینامیت طلایی» نام داشت خانم ماچادو مجبور به استفاده از لباس مبدل شده و دو بار در آب‌های متلاطم و بسیار سرد دریا سوار قایق شده است. او پایان مسیر خود را با هواپیما به طرف شهر اسلو، پایتخت نروژ طی کرده است.

آقای استرن گفت که با سرویس‌های اطلاعاتی و دیپلماتیک چندین کشور هماهنگ کرده بودند که از جمله به طور «غیررسمی» به مقام‌های آمریکایی خبر داده شده بود.

او می‌گوید که افراد نیکوکار، هزینه این عملیات را تامین کردند و نه دولت آمریکا: «ما حتی یک یادداشت تشکر هم از دولت آمریکا دریافت نکردیم چه برسد به یک دلار.»

ماریا کورینا ماچادو، رهبر مخالف حکومت ونزوئلا و برنده جایزه صلح نوبل این هفته مخفیانه از ونزوئلا خارج شد و ساعاتی پس از آنکه دخترش به نمایندگی از او جایزه نوبل صلح را دریافت کرد خود را به اسلو رساند و در میان هوادارانش سخنرانی کرد.

این فعال سیاسی ۵۸ ساله با وجود ممنوعیت سفر و تهدید مقام‌های قضایی ونزوئلا مبنی بر این که به عنوان فراری شناخته خواهد شد، با انجام سفری مخفیانه برای دریافت جایزه نوبل صلح خود را به اسلو، پایتخت نروژ، رساند.

آقای استرن که بنیان‌گذار شرکت امداد و نجات گاو خاکستری (گری بول) است در گفتگو با بی‌بی‌سی این سفر را «خطرناک» توصیف کرد و گفت که مسیر سرد و مرطوب و طولانی بوده است اما خانم ماچادو حتی یکبار هم از شرایط «شکایت» نکرده است.

آقای استرن برای محافظت از فعالیت آینده‌اش در ونزوئلا فقط می‌تواند اطلاعات محدودی در مورد این سفر فاش کند.

او درباره نام این عملیات گفت که آلفرد نوبل مخترع دینامیت بود و ما به این دلیل اسم عملیات را «دینامیت طلایی» گذاشتیم. چون خانم ماچادو برای دریافت جایزه نوبل باید به اسلو می‌رسید.

او گفت که خانم ماچادو را از خانه‌ای که در آن پنهان شده بود به محلی منتقل کردند که ابتدا با یک قایق کوچک و بعدا با قایق بزرگتری راهی دریا شده بود.

آقای استرن گفت که در این سفر دریا بسیار مواج بود و با امواجی به ارتفاع ۳ متر در «تاریکی مطلق» مواجه شدند.

«سفر لذت‌بخشی نبود. هوا خیلی سرد بود. همه ما کاملا خیس شده بودیم. امواج بلند و ما از این مسئله استفاده کردیم. او را به محل فرود هواپیما رساندیم و او با هواپیما به نروژ رسید.»

آقای استرن گفت که شرکت او ماه‌هاست که امکاناتی را برای خروج آمریکایی‌ها، بریتانیایی‌ها و متحدانشان از ونزوئلا ایجاد کردند تا در صورت شروع جنگ بتوانند آنها را از آن کشور خارج کنند.

«مسیرهای دریایی خیلی متلاطم بود و موج‌های سهمگین با قایق برخورد می‌کرد. هوا کاملا تاریک بود. ما برای برقراری ارتباط از چراغ قوه استفاده می‌کردیم. خیلی ترسناک بود و ممکن بود که همه چیز اشتباه پیش برود.»

آقای استرن گفت که وقتی اولین بار تیم خانم ماچادو با او تماس گرفتند، هویت او را فاش نکردند اما او حدس زده بود: این دومین تلاش خانم ماچادو برای خروج از ونزوئلا بوده و ظاهرا طرح اولیه «خوب پیش نرفته بود.»

او می‌گوید که اقدامات مختلفی برای پوشاندن چهره خانم ماچادو و مخفی نگه داشتن هویت او انجام داده است چون او در ونزوئلا خیلی شناخته شده است.

همچنین به گفته او مخفی کردن اطلاعات دیجیتال و بیومتریک خانم ماچادو خیلی مهم بود و اقدامات زیادی برای اطمینان از عدم ردیابی از طریق تلفن همراهش انجام شده بود.

آقای استرن می‌گوید که بسیاری از کسانی که با او کار می‌کردند تمام ماجرا را نمی‌دانستند و آنها سعی کردند هویت ونزوئلایی‌هایی که به آنها در این عملیات کمک کردند کاملا مخفی بماند تا برایشان مشکلی ایجاد نشود.

خانم ماچادو گفته است که قصد دارد به ونزوئلا برگردد، اما آقای استرن گفت که به او توصیه کرده است که این کار را نکند.