سینر-آلکاراس؛ جدال مرد یخی ایتالیا با پسر خنده‌روی اسپانیا و جامی که خالی نماند

پسری از کوهستان‌های آلپ با ملیتی ایتالیایی و خلق‌وخوی آلمانی. با نمایشی بی‌رحمانه و صورتی سنگی در زمین تنیس که حریفش را بی‌وقفه زیر فشار قرار می‌دهد. بارها پیش آمده که با ضربه‌ای حیرت‌انگیز تماشاگران را از شوق به هوا فرستاده است اما دریغ از یک لبخند خشک و خالی.

در آن سو، پسری خوش‌خنده از مورسیا. تنوع بازی‌اش مثال‌زدنی است و ضرباتی را که خیلی از تنیس‌بازها فقط در زمین تمرین می‌زنند مثل آب خوردن در مهم‌ترین مسابقات اجرا می‌کند. نکته غیرقابل تغییر اما لبخند پهنی است که او همیشه به لب دارد؛ نه فقط در شیرینی پیروزی که حتی در تلخی شکست.

یک بار دیدن تمرین کارلوس آلکاراس و یانیک سینر در زمین‌های تمرین برای دیدن تفاوت آنها کافی است: کارلیتو وارد زمین شد و همان اول یک توپ را به هوا فرستاد و با خنده روی زمین پشتک زد. سینر با همان حالت خشک همیشگی تمرین را شروع کرد و لحظاتی بعد با فلاویو کوبولی، دیگر تنیس‌باز مطرح ایتالیایی گرم تمرین شد. تمرینی که بیشتر شبیه نبرد گلادیاتورهای روم باستان بود: فورهندهای بی‌رحمانه با ضرب‌آهنگی حیرت‌انگیز و دقتی میلیمتری.

این دو ورزشکار برجسته انگار در دورترین فاصله از هم قرار دارند: یکی شخصیتی سرد با مهارتی ماشینی و دیگری گرم و صمیمی که گویا فقط برای لذت بردن وارد زمین تنیس می‌شود. این اما تمام ماجرا نیست نه سینر این قدر عصا قورت داده‌ است و نه آلکاراس بیگانه با تلاش بی‌وقفه.

اگر فکر می‌کنید سینر مثل یک ماشین خستگی‌ناپذیر و بدون تزلزل بازی می‌کند باید بدانید که تمامی دیدارهای پنج ستی بین این دو را آلکاراس برده و اگر معتقدید فقط تنیس‌باز اسپانیایی گرم و بامزه است، شوخی‌های سینر در خارج از زمین را بیشتر دنبال کنید؛ آخرین نمونه در مراسم اهدای جام ویمبلدون بود که گفت خوشبختانه امروز مسابقه فرمول یک نیست و برادرش وقت کرده برای دیدن بازی او در ورزشگاه حاضر شود.

اول اسکی و فوتبال بعد تنیس

نخستین نکته‌‌ در مورد سینر این است که چرا نه اسم، نه ظاهر و نه رفتارش شبیه آن چیزی نیست که از ایتالیایی‌ها انتظار داریم. اگر بدانیم زبان مادری او آلمانی است احتمالا پاسخ تمام این سوال‌ها را یک‌جا پیدا کرده‌ایم.

او در شهر سکستن در کوهستان دولومیتی (شمال ایتالیا) به دنیا آمده است. پدرش سرآشپز و مادرش گارسن پیست اسکی بودند. پس عجیب نیست که اسکی ورزش اول او شد و در ۷ سالگی قهرمان ایتالیا در این رشته.

سینر در بچگی تنیس را کنار گذاشت، صبح‌ها اسکی تمرین و بعد از ظهرها برای تیم فوتبال جوانان سکستن بازی می‌کرد. اما پدرش احتمالا در یکی از درست‌ترین تصمیم‌های زندگی، او را مجبور کرد تنیس را از سر بگیرد.

شاید هم دلیل چنین تصمیمی این بود که سینر ۱۳ ساله با هیکلی ترکه‌ای و ۳۵ کیلوگرم وزن، برای تنیس ساخته شده بود نه اسکی و فوتبال. بسیاری می‌گویند که اسکی تاثیری قابل توجه در تقویت تعادل و حرکت او در زمین تنیس داشته است.

سینر در همان سن تصمیم گرفت خانه و کاشانه‌اش را ترک کند و برای تمرین با ریکاردو پیاتی در نزدیکی مونت‌کارلو ساکن شود. نکته‌ای که ذهنیت مستقل و انعطاف‌پذیر او را تقویت کرد و حالا در رفتار آرام و خونسرد او در زمین تنیس مشهود است.

نام بزرگ اما در زندگی تنیس سینر دارن کیهیل است؛ مربی کنونی‌اش که قبلا سابقه همکاری با ستاره‌هایی ماننده آندری آغاسی و سیمونا هالپ را داشته است.

«رشته اسپاگتی» از مورسیا

«روی بدن‌سازی او خیلی کار کرده‌ایم، به این دلیل که من قبلا به شوخی می‌گفتم که مانند یک رشته اسپاگتی است.»

اگر بدن سینر برای تنیس ساخته شده اما آلکاراس در ابتدای کار چنان نحیف بود که خوان کارلوس فررو، پدر تنیسی‌اش، او را به رشته اسپاگتی تشبیه کرد.

کارلوس در ال‌پالمر مورسیا به دنیا آمد. او متولد کشوری است که در هر جای پرت آن یک زمین خاک رس تنیس وجود دارد. سرنوشت حتی از این هم با او مهربانتر بود؛ پدرش که او هم اسمش کارلوس آلکاراس است رئیس یک آکادمی تنیس بود و قبلا در میان ۴۰ تنیس‌باز برتر اسپانیا قرار داشت.

در نتیجه کارلوس کوچک از چهار سالگی دست به راکت شد و زودتر از هرکسی در تنیس مدرن (۱۹ سال و ۴ ماه) در صدر جدول رده‌بندی جهانی این رشته قرار گرفت.

او هم مانند سینر بچه‌ای اهل ورزش بود و فوتبال و گلف موجب شد هم بدنی ورزشی داشته باشد هم هماهنگی عضلاتش عالی باشد.

شانس بعدی آلکاراس در ۱۵ سالگی از راه رسید، زمانی که که به آکادمی تنیس خوان کارلوس فررو، مرد شماره یک پیشین تنیس جهان، پیوست. استعداد ناب او چیزی نبود که از چشم این مرد کهنه‌کار تنیس پنهان بماند و پس از آن بود که آلکاراس به‌سرعت یک فراری قبراق، در جاده پیشرفت تنیس راند.

تفاوت از زمین تا آسمان

علاوه بر شخصیت کاملا متفاوت، شیوه بازی سینر و آلکاراس هم بسیار متفاوت است. در واقع شاید توان مثال‌زدنی ذهنی را بتوان تنها خصوصیت مشترک آنها دانست.

سینر در واقع خیلی شبیه جوکوویچ بازی می‌کند: با حداقل اشتباه، چابکی باورنکردنی و با ضرباتی پرقدرت و باکیفیت از هر نقطه زمین که حریفان را به مرز «استیصال» می‌رساند.

بن شلتون، تنیس‌باز آمریکایی، بازی مقابل او در ویمبلدون را تجربه‌ای یگانه نامید و گفت انگار سرعت همه چیز «دو برابر» است.

سینر البته به نسخه مدرن‌تر جوکوویچ شباهت دارد. فورهندهایش مخوف‌تر است و بک‌هندهایش تخت‌تر و تیزتر. او پنج مسابقه اخیرش را در مقابل جوکوویچ برده، البته نباید فراموش کرد که او هنوز ۲۰ گرند اسلم دیگر باید بگیرد تا به «نوله» برسد.

گرچه الگوی ورزشی آلکاراس از نظر پرکاری و جدیت، مثل اکثر تنیس‌بازان جوان اسپانیایی، رافائل نادال است اما از نظر سبک بازی، او بیشتر به راجر فدرر شباهت دارد. استاد سوئیسی البته به‌مراتب ظریف‌تر بازی می‌کرد اما چه کسی در تاریخ این ورزش است که به «شیکی» فدرر تنیس بازی کند.

در واقع فدرر و آلکاراس نوع خاصی از تنیس را به دو شیوه‌ای متفاوت بازی می‌کنند؛ با چرخش‌های باورنکردنی در موقعیت بک‌هند و ارائه یک بازی کامل و پرتنوع شامل دراپ‌شات، سرویس، والی، ضربه زدن زود به توپ و گرفتن وقت از حریف، حمله به سمت تور و تسلط بر رالی‌ها در کمترین زمان ممکن از ویژگی‌های مشترک این دو نفر است.

به بیان دیگر آلکارس کاری را انجام می‌دهد که تمامی بازیکنان برجسته در زمان تمرین انجام می‌دهند اما کمتر کسی جسارت اجرای آن در زمین مسابقه را دارد.

سخت بتوان ورزشکاری به نبوغ فدرر پیدا کرد، اما با توجه به پیشرفت تنیس، آلکاراس را هم با اغماض می‌توان نسخه به‌روز شده اسطوره سوئیسی دانست.

عملکرد شانه‌به‌شانه

هرچقدر شخصیت و شیوه این دو نفر متفاوت است، آمار و ارقام آنها به هم نزدیک است.

سینر ۲۰ جام برده است و آلکاراس ۲۱ عنوان و در تعداد گرند اسلم‌ها هم آلکاراس ۴-۵ تا اینجا جلو است. در دیدارهای رودررو آلکاراس هنوز ۵-۸ پیش است اما سینر با پیروزی در فینال ویمبلدون توانست نوار پنج شکست پیاپی مقابل حریف را پاره کند و همچنین به رکورد ۲۴ بازی بدون شکست‌ او پایان دهد.

عملکرد این دو نفر در دو فصل اخیر تنیس جهان هم بسیار نزدیک است: سینر در ۱۱۰ مسابقه صاحب ۹۹ پیروزی شده و ۱۰ جام برده است. آلکاراس از ۱۲۱ بازی ۱۰۲ برد دارد و ۹ عنوان قهرمانی به‌دست آورده است.

جدال این دو نفر همواره مسابقاتی با کیفیت و نفس‌گیر بوده است: از ۱۳ مسابقه آنها فقط ۴ بازی در ست‌های متوالی تمام شده است و سه مورد از پنج تقابل آنها در گرند اسلم‌ها به ست آخر کشیده شده است.

آلکاراس هر سه مسابقه پنج ستی را برده است که اولین آنها یک‌چهارم نهایی حماسی اوپن آمریکا ۲۰۲۲ بود که بازی پنج ساعت و ربع طول کشید و ساعت ۳ صبح تمام شد. هر دو مسابقه اینها در اوپن فرانسه نیز پنج ست طول کشید و فینال امسال، ۵ ساعت و ۲۹ دقیقه زمان برد.

نبرد آتش و یخ با طعم «فدال»

در نگاه اول شاید به نظر برسد که رقابت سینر و آلکاراس به جدال کلاسیک بیورن بورگ و جان مک‌انرو شباهت دارد: سوئدی سرد و بی‌احساس در یک سو و آمریکایی احساساتی و پرشور (هرچند بداخلاق و جوشی بر خلاف آلکاراس) در سوی دیگر.

اما رفتار این دو نفر در نمای کلی بیشتر از رابطه پرخصومت بورگ-مک‌انرو به رقابت پراحترام فدرر-نادال شباهت دارد. این دو نفر هم مانند زوج «فدال» احترام بسیار زیادی برای هم قائل هستند، خارج از زمین تنیس رفیقند و بارها گفته‌اند که هریک موجب پیشرفت تنیس دیگری شده است.

هنوز مانده که کاریزمای این دو نفر به فدرر و نادال نزدیک شود اما ظهور آنها موهبتی برای تنیس است. در حالی‌که همه فکر می‌کردند با پایان «سه بزرگ» (فدرر، نادال و جوکوویچ) تنیس تا مدت‌ها جذابیتش را از دست خواهد داد، آلکاراس-سینر کاری کرده‌اند که جام سرمستی تنیس‌دوستان خالی نماند.