ورود به «غار درد»، جایی که قوانین بازنویسی می‌شوند

«فراتر از ورزش»، بخشی از مطالب ورزشی بی‌بی‌سی هستند که داستان‌های شگفت‌انگیز ورزشکاران یا مسابقاتی را می‌گوید که کمتر شنیده‌اید. فهرست مطلب‌های فراتر از ورزش را دنبال کنید.

هیجان و غوغای هزاران تماشاگر مسابقه ۱۷۰ کیلومتری معروف به دو فوق استقامت مون بلان (UTMB)، خیابان‌های باریک شامونی فرانسه را فرا گرفته است.

مسابقه‌ای که از مرز سه کشور فرانسه، ایتالیا و سوئیس عبور می‌کند و مرتفع‌ترین کوه اروپا را دور می‌زند، یکی از سخت‌ترین مسابقات دوی ماراتن جهان است. این مسابقه ترکیبی از کارناوال و دویدن در مسیری سخت و طاقت فرساست که بیش از ۱۰۰۴۰ متر آن سربالایی است، مسافتی بالغ بر هزار متر بیشتر از ارتفاع قله اورست.

نزدیک به خط پایان، صدای نفس‌های دوندگان از دور شنیده می‌شود و به هیجان جمعیت می‌افزاید. رنگ زرد پیراهن دونده پیشتاز کم کم ظاهر می‌شود و تماشاگران جلو رفته، او را در میان تشویق‌های بی‌امان خود به سمت خط پایان همراهی می‌کنند.

UTMB سومین عنوان قهرمانی ملکه دو فوق استقامت، کورتنی داوالتر بود؛ پس از تابستانی که با سلطه بلامنازع و بی‌سابقه‌اش در یکی از برترین مسابقات این ورزش سپری شد.

کمی بیش از ده سال قبل بود که کورتنی داوالتر پس از ترک اولین مسابقه ۱۶۰ کیلومتری خود در کلرادو، تنها و افسرده در ایستگاه امداد نشسته بود. به دلیل مکان دور افتاده مسابقات، مجبور بود ساعت‌ها بنشیند و منتظر عبور سایر دوندگان باشد تا با بسته شدن ایستگاه امداد، او را با اتومبیل به خط پایان ببرند.

داوالتر می‌گوید: «وقتی مسابقه از نظر فیزیکی سخت‌تر شد، دچار سرگیجه شدم. از هر دونده‌ای بپرسید به شما خواهد گفت که نرسیدن به خط پایان یک تجربه خردکننده است. باورم نمی‌شد به این سرعت تسلیم شده و نتوانسته‌ام آنچه را شروع کرده‌ام به پایان برسانم.»

داوالتر در آن لحظه تصمیم مهمی گرفت: «می‌خواستم دونده‌ای باشم که بتوانم روزی مسابقه ۱۶۰ کیلومتری را تمام کنم. فقط باید برنامه جدیدی برای خود می‌ریختم و راه آن را پیدا می‌کردم. بنابراین در همان روز برای اولین مسابقه ۱۶۰ کیلومتری سال بعد ثبت نام کردم.»

داوالتر در ده سال گذشته برترین دونده فوق استقامت زنان بوده است. هیچ دونده زن دیگری نتوانسته او را از سال ۲۰۱۹ شکست دهد. در سال ۲۰۱۷ و در جریان مسابقات ۳۸۳ کیلومتری موآب در بیابان‌های یوتا، او تمام دوندگان زن و مرد را شکست داد و با اختلاف ده ساعت نسبت به نزدیکترین رقیب خود، شان ناکامورا، قهرمان شد.

قهرمانی‌های او باعث شده که مسأله تفکیک جنسیتی دوندگان فوق استقامت زیر سئوال رفته و تحقیقات بسیاری در مورد آن صورت گیرد.

در آغاز سال ۲۰۱۷، دویدن هنوز یک فعالیت جانبی برای داوالتر در کنار کار روزانه‌اش، تدریس تمام‌وقت زیست شناسی در کلرادو بود.

«رشته من در کالج، زیست شناسی بود و فکر می‌کردم روزی در پزشکی یا پزشکی ورزشی فعالیت خواهم کرد. اما به سرعت متوجه شدم که این کار مناسبی برایم نیست. بنابراین بعد از کالج تصمیم گرفتم مشغول تدریس شوم.»

در دوران مدرسه و کالج، به طور منظم می‌دوید و هر روز را با دویدن صبحگاهی آغاز می‌کرد.

او می‌گوید: «احساسی که دویدن در من ایجاد می‌کند را دوست دارم. حس کاوش و شگفتی از اینکه پاهایم مرا به کجا می‌برد. اینکه می‌توانم در طول مسابقه یا تمرین، هر اندازه‌ که می‌خواهم به خودم فشار بیاورم.»

داوالتر چهار بار قهرمان ایالت مینه‌سوتا در اسکی استقامت بود و بورسیه تحصیلی اسکی صحرانوردی را در دانشگاه دنور دریافت کرد، اما از همان زمان نشانه‌های اولیه استعداد و مهارتش در دویدن بارز بود.

داوالتر می‌گوید: «در اولین ماراتن به خانواده و دوستانم گفتم در میانه راه از نفس خواهم افتاد. اما به شکلی باورنکردنی مسابقه را تمام کردم. این قهرمانی باعث شد به دنبال چالش بعدی باشم و به همین دلیل سراغ دو فوق استقامت رفتم. ابتدا در مسابقه ۸۰ کیلومتری و سپس در مسافت ۱۶۰ کیلومتری شرکت کردم.»

اما مسابقه ۱۶۰ کیلومتری سال ۲۰۱۲ پایان خوبی نداشت و او شکست خورد. با این حال، آن شکست را یکی از مهم‌ترین لحظات حرفه خود می‌داند: «از خودم ‌پرسیدم آیا می‌خواهم دوباره آن را امتحان کنم؟»

نتایج او روز به روز بهتر شد و تا سال ۲۰۱۴، در هفت مسابقه اصلی ۸۰ کیلومتری و ۱۶۰ کیلومتری یا ۲۴ ساعته پیروز شد.

سرانجام در سال ۲۰۱۷، کورتنی داوالتر تدریس را کنار گذاشت و به صورت تمام وقت دویدن را انتخاب کرد.

در یکی از مسابقات، در حالی که پیشتاز بود و فقط ۱۹ کیلومتر به خط پایان مانده بود، دچار انحراف بینایی شد، اتفاقی رایج در این مسابقات که با توجه به استرس ناشی از دویدن بسیار سخت و طولانی طبیعی است. اما در مورد داوالتر بسیار شدیدتر بود و با نزدیک شدن به خط پایان، اوضاع بدتر و عملاً ۹۰ درصد نابینا شد.

داوالتر می‌گوید: «در مسیر کوه‌های کلرادو تنها بودم. دستم را هم نمی‌توانستم ببینم، اما هنوز می‌توانستم انگشتان پاهایم را ببینم».

با رسیدن به آخرین ایستگاه امداد، در حالی که چندین بار زمین خورده و زخمی شده بود، به جای ترک مسابقه، به کمک یک داوطلب ادامه راه را از او پرسید و اولین زنی شد که در آن روز پس از ۲۰ ساعت و ۳۸ دقیقه و ۹ ثانیه از خط پایان گذشت. بینایی او هم پنج ساعت بعد به حالت عادی بازگشت.

بسیاری با این اتفاق از مسابقه دادن می‌ترسند، اما داوالتر تنها سه هفته بعد در مسابقه ۸۰ کیلومتری کلرادو شرکت کرد و در حالی قهرمان شد که توانست نزدیک ترین مرد را با فاصله نزدیک به دو ساعت شکست دهد.

داوالتر می‌گوید: «آنچه به من کمک می‌کند، مثبت اندیشی است و مرتب در مغزم تکرار می‌کنم که به حرکت ادامه بده.»

وقتی اوضاع واقعاً سخت می‌شود، او از یک تمرین ذهنی ویژه استفاده می‌کند که به آن «غار درد» می‌گوید: «غار درد جایی است که وقتی از نظر فیزیکی احساس می‌کنم نمی‌توانم حتی یک قدم دیگر بردارم، وارد آن می‌شوم. خود را در این غار می‌بینم در حالی که تلاش می‌کنم آن را با یک مته بزرگتر کنم. این تمرین در لحظات سخت کمک می‌کند تا از نظر ذهنی سرسخت بمانم و تحملم برای رنج بیشتر شود.»

«مغز بسیار قدرتمند است. درک چگونگی استفاده از بدن و مغز کمک می‌کند تا بر چالش‌های واقعاً سخت غلبه کنم و توانایی‌هایم را بیشتر محک بزنم.»

پنج هفته پس از پیروزی سخت سال ۲۰۱۷، داوالتر وارد موآب ۲۴۰ شد، طولانی‌ترین مسابقه‌ای که تا به حال دویده بود و پس از ۵۷ ساعت، از خط پایان گذشت، در حالی که ناکامورا که نفر دوم بود بیش از ده ساعت بعد از او به خط پایان رسید.

هرچند که قبل و بعد از داوالتر زنان دیگری هم توانسته‌اند در مسابقات فوق استقامتی مردان را شکست دهند، اما دستاورد او در موآب ۲۴۰ موجی از تحقیقات بیشتر و توجه رسانه‌ها را برانگیخت. مهم‌تر از همه نشان داد که پیروزی زنان بر مردان کاملاً امکان‌پذیر است.

مطابق تحقیقات، هر چه مسافت یک مسابقه دو، دوچرخه سواری و یا به ویژه شنا بیشتر باشد، فاصله بین زنان و مردان کمتر شده و حتی از جایی به بعد زنان پیشتاز می‌شوند.

در ماراتن‌های حرفه‌ای، زنان به طور متوسط ۱۱/۱ درصد کندتر از مردان هستند. اما در مسافت ۸۰ کیلومتر، این میزان به ۳/۷ درصد و در ۱۶۰ کیلومتر به فقط ۰/۳ درصد کاهش می‌یابد.

به گفته جووانا سابیچ، سرپرست تحقیقات وب سایت تحلیل کفش‌های ورزشی، مسافت ۳۱۴ کیلومتری جایی است که زنان سریع‌تر از مردان می‌شوند و در مسافت‌های بالاتر، مطابق آمار به طور متوسط ۰/۶ درصد سریعتر خواهند بود.

هر چند نیاز است تحقیقات بیشتری انجام شود، اما نتایج فعلی نشان می‌دهند که حجم عضلانی کمتر زنان، مقاومت آنها در برابر خستگی را بیشتر می‌کند. بر خلاف مردان، زنان ورزشکار رشته‌های فوق استقامت عموماً نیازی به رسیدن به حداکثر ظرفیت خود ندارند و در عوض، نیازمند آمادگی ذهنی و تنفس صحیح و سرسختی هستند.

احتمالاً دلیل دیگر هم چربی‌سوزی موثرتر زنان نسبت به مردان در طول مسابقات طولانی و ثابت نگه‌ داشتن سرعت است. به گفته یوویچ: «زنان کمتر چربی می‌سوزانند و هجده درصد در حفظ سرعت یکنواخت بهتر هستند.»

همانطور که دکتر نیکلاس تیلر، متخصص ورزشی در مرکز پزشکی هاربور-یو‌سی‌ال‌ای، می‌گوید: «دوی فوق استقامت عدالت را به خوبی برقرار می‌کند».

با این حال، دکتر تیلر می‌گوید که این یک رویکرد عینی به موضوع است: «داوالتر ممکن است در سال ۲۰۱۷ مردان را شکست داده باشد، اما به این معنی نیست که بتواند این کار را در هر مسابقه تکرار کند.»

در UTMB سال ۲۰۲۳، هموطن آمریکایی او، جیم والمزلی تقریباً چهار ساعت جلوتر از او به خط پایان رسید.

هرون، پاریس، گوترل و داوالتر فقط به این دلیل که زن هستند برنده نمی‌شوند. آنها زنانی هستند که به دلیل فداکاری فوق‌العاده، سختکوشی و انعطاف‌پذیری بالا برنده می‌شوند. آنها در مقایسه با همتایان مرد خود دارای مزایایی هستند، اما معایبی هم دارند، از جمله ظرفیت کمتر نگهداری اکسیژن، ناراحتی‌های گوارشی و اثرات هورمون‌های جنسی بر عملکرد سلولی و البته خطر آسیب‌پذیری.

فشار بر بدن برای دویدن در چنین فاصله‌هایی فراتر از توانایی بیشتر انسان‌هاست. اما نتایج زنان به سرعت در حال بهبود است.

داوالتر می‌گوید: «افراد بیشتری به این فکر می‌کنند که چرا تلاش نکنیم و ببینیم چه اتفاقی می‌افتد؟ این زمان خوبی است که یک زن در دوهای فوق استقامت باشید، زیرا این رشته‌ای بسیار در حال رشد است.»

در اولین UTMB در سال ۲۰۰۳، تنها هفت زن مسابقه را به پایان رساندند، اما بیست سال بعد در شامونی، ۱۸۸ زن از خط پایان عبور کردند. رکورد زمانی آنها نیز به طور محسوسی در حال کاهش است. در سال ۲۰۰۳، کریستین موهل ۱۵۳کیلومتر را در ۲۹:۳۸:۲۴ دوید، در حالی که در سال ۲۰۲۱، داوالتر مسیر را ۱۸ کیلومتر بیشتر و هفت ساعت سریعتر دوید.

ملکه دوهای فوق استقامت اکنون ۳۸ ساله و در انتظار قهرمانی‌های بیشتری است.

او همچنان با دغدغه چندانی به ورزش نگاه نمی‌کند. آبجو می‌نوشد و پیتزا می‌خورد، عاشق شیرینی و کوسادیلا پنیری است. او معمولاً حدود ۱۶۰ کیلومتر در هفته می‌دود، اما از یک برنامه تمرینی منظم پیروی نمی‌کند.

داوالتر می‌گوید: «من صبح‌ها هر چقدر که راحت باشم می‌دوم.»

بر خلاف ورزشکاران حرفه‌ای، زندگی و شادی را فدای موفقیت نمی‌کند: «می‌خواهم چیزی بخورم و بنوشم که به نظر خوب می‌رسد. می‌خواهم با خانواده و دوستان معاشرت کنم و همزمان در مسابقات ۱۶۰ یا ۳۲۰ کیلومتری ثبت‌نام کنم و تا جایی که می‌توانم به خودم فشار بیاورم.»

با موفقیت او، چه کسی می‌تواند بگوید که این رویکرد درست نیست؟ داوالتر به شیوه‌ای بی‌سابقه بر ورزش خود مسلط است، اما حاضر نیست زندگی خود را فدای موفقیت در مسابقات کند.

«من و شوهرم سعی می‌کنیم تا جایی که می‌توانیم از زندگی خود به طور کامل لذت ببریم. امیدوارم خاطرات و لحظاتی بسازم که در زمان پیری همراه شوهرم از یادآوری آنها لذت ببریم.»