فوت‌و‌فن؛ چلسی-منچستریونایتد: لبخند فوتبال به پوچتینو در شب باورنکردنی استمفوردبریج

پل مرسون بازیکن سابق چلسی و تیم ملی انگلیس یک روز پیش از تقابل چلسی و منچستریونایتد در استمفوردبریج، آن را «یک بازی معمولی» توصیف کرد و دلیل آن را هم نتایج ضعیف چلسی و یونایتد به خصوص نمایش بسیار بد این دو تیم مقابل برنلی و برنتفورد در هفته گذشته لیگ برتر دانست.

اما این بازی که از نظر مرسون، معمولی نامیده شد، یکی از مهم‌ترین بازی‌های هفته سی‌ام لیگ برتر بود. اریک تن‌هاخ و بازیکنانش پس از توقف تاتنهام مقابل وستهم، بار دیگر به کم کردن فاصله با تاتنهام در جدول و امیدوار شدن به کسب سهمیه لیگ قهرمانان فکر می‌کردند. برای زنده نگه داشتن این هدف، یونایتد باید در دو بازی پیاپی مقابل چلسی و لیورپول امتیاز می‌گرفت.

چلسی هم در صورت پیروزی مقابل یونایتد و دیگر مسابقه عقب افتاده خود، می‌توانست تا رده هفتم صعود کند و شانس کسب سهمیه اروپایی را زنده کند. پس این یک بازی معمولی نبود.

نیمکت‌نشینی غافلگیرکننده رشفورد

هرچند چلسی در بازی قبلی خود از پس برنلی ۱۰ نفره هم برنیامد و مقابل تیمی که در نیمه اول یک بازیکنش اخراج شده بود، در پایان به تساوی ۲-۲ رسید اما مائوریتسیو پوچتینو ترکیب تیمش را نسبت به بازی با برنلی تغییر نداد.

در خط میانی و حمله بار دیگر انزو فرناندز، مویسس کایسدو، میخایلو مودریک، کول پالمر، کانر کالاگر و نیکولاس جکسون حضور داشتند و ترکیب خط دفاع هم تغییر نکرده بود.

تن‌هاخ اما تصمیم جالبی گرفته و مارکوس رشفورد را از ترکیب اصلی بیرون گذاشته بود. هری مگوایر در قلب خط دفاع جانشین ویکتور لیندلوف مصدوم شد و کنار رافائل واران بازی می‌کرد. در راست و چپ خط دفاع هم دیه‌گو دالوت و آرون فن بیساکا حضور داشتند.

کاسمیرو و کوبی ماینو دو هافبک دفاعی در آرایش ۱-۳-۲-۴ بودند و پشت سر راسموس هویلوند هم آنتونی، برونو فرناندز و الخاندرو گارناچو بازی می‌کردند.

به این ترتیب آنتونی به جای رشفورد در ترکیب اصلی بود و گارناچو بار دیگر در پست دلخواهش یعنی بال چپ قرار گرفته بود. تن‌هاخ در آستانه این بازی بار دیگر لیساندرو مارتینز مدافع خود را یک ماه دیگر به دلیل مصدومیت از دست داده بود و با این شوک بزرگ در خط دفاع، تیمش را آماده بازی با چلسی کرد.

هر دو تیم با سیستم ۱-۳-۲-۴ بازی می‌کردند. یونایتد در بازی رفت در اولدترافورد با نمایشی برتر چلسی را ۱-۲ شکست داده بود اما این بازی از هر نظر، متفاوت از تقابل قبلی دو تیم بود.

شروع کابوس‌وار قرمزها

شروعی بدتر از این برای یونایتد ممکن نبود. ابتدا یک گل ساده روی برگشت توپ در جریان حمله چلسی از سمت چپ؛ ضربه کالاگر از پشت محوطه جریمه و جالب اینکه آندره اونانا درحالی گل خورد که ضربه هافبک چلسی زاویه نداشت و با جایگیری مناسب دروازه‌بان، این شوت قابل مهار بود.

اونانا همین امروز به عنوان بازیکن برتر ماه مارس باشگاه یونایتد انتخاب شده بود و با این گلی که خورد، بار دیگر نشان داد که دروازه یونایتد در فصل جاری امن نیست.

پیش از رسیدن به دقیقه ۲۰ آنتونی هم یک اشتباه ناشیانه انجام داد و خطای پنالتی روی کوکورلا دفاع چپ چلسی مرتکب شد‌. پنالتی را پالمر تبدیل به گل کرد و تا دقیقه ۱۹ نتیجه ۲ بر صفر شد.

یونایتد از شروع بازی تا لحطه خوردن گل دوم، بارها اشتیاق خود به بازی هجومی را نشان داد اما این اشتیاق، نه تنها با دقت تاکتیکی همراه نبود بلکه بارها بازیکنان این تیم به تناوب پس از فقط چند پاس، توپ را لو دادند و عملا روند فنی بازی تیم تن‌هاخ شکل نمی‌گرفت.

چلسی هم در این دقایق در حملات کلاسیک چندان خوب نبود اما در انتقال از دفاع به حمله و طراحی حملات سریع پس از لو رفتن توپ از سوی حریف، بسیار موثر و سریع کار می‌کرد.

ضعف حیرت انگیز در کنترل بازی

پس از این گل، تا چند دقیقه همچنان بازیکنان یونایتد پس از فقط چند پاس، توپ را لو می‌دادند و روی یکی از همین اشتباهات، مودریک در جریان ضدحمله چلسی در آستانه زدن گل بعدی برای تیمش قرار گرفت و مگوایر با حرکت خوبش مانع گلزنی بال چپ اوکراینی چلسی شد.

به تدریج اما یونایتد با بهتر شدن در حفظ توپ و کاهش خطا در پاسکاری، توانست در فاز حمله پیشرفت کند. ماینو ۱۸ ساله که هفته قبل در ترکیب انگلیس مقابل بلژیک هت‎‌تریک خود در فاز حمله را هم نشان داده بود، یک شوت خوب در چارچوب زد و چند دقیقه بعد با پیگیری آنتونی روی توپی که همه انتظار داشتند از زمین خارج شده باشد، گارناچو توانست پشت خط دفاع به توپ برسد و با پای چپ دروازه چلسی را باز کند.

نکته ویژه در نیمه اول این بود که چلسی و یونایتد هر دو درحال اثبات چندباره ضعف خود در فاز دفاع و در کنترل بازی بودند.

دقیقه ۳۹ و فقط ۵ دقیقه پس از گل گارناچو، فرناندز روی ارسال دالوت از سمت چپ گل دوم یونایتد را زد؛ گلی که همان نیمه اول بازی را به تساوی کشاند.

دو تیمی که تمام طول فصل در کنترل بازی و کنترل نتیجه حتی پس از برتری دو گله، مشکل فنی داشتند، در همین نیمه اول ضعف‌های دفاعی خود را بروز دادند؛ ضعف‌هایی که البته یک بازی پرهیجان و پرگل در نیمه اول را برای تماشاگران ساخت؛ آن هم با ۴ گل و ۱۰ ضربه در چارچوب. اما از بعد فنی، نمی‌شد نمره خوبی به عملکرد چلسی و یونایتد در این نیمه داد.

درخشش گارناچو و آنتونی

نیمه دوم برای یونایتد با تعویض واران و ورود جانی ایونز به میدان شروع شد؛ تعویضی که خبر از یک مصدوم دیگر در تیم تن‌هاخ داد.

اشتیاق هجومی هر دو تیم و اصرار به طراحی حمله با پاس‌های طولی و رسیدن به یک سوم هجومی در حداقل زمان ممکن، بازی را شبیه بسکتبال کرده بود. بالهای چپ و راست هر دو تیم مهره‌های کلیدی بازی بودند که بارها برای خط دفاع حریف مشکل ایجاد کردند.

سرانجام در دقیقه ۶۷ بال راست یونایتد یعنی آنتونی با پاس بیرون پای خود، باعث شد گارناچو، بال چپ تیم، بتواند با ضربه سر توپ را وارد دروازه چلسی کند.

حالا یونایتد بازی دو بر صفر باخته را با درخشش مهره‌های هجومی خود، به پیروزی تبدیل کرده بود.

تعویض‌های موثر تن‌هاخ

تن‌هاخ که یک دقیقه پیش از این گل، رشفورد را به جای هویلوند وارد زمین کرده و در تعویض اجباری دیگر، ویلی کامبوالا را به جای ایونز به میدان فرستاده بود، میسون مونت و اسکات مک‌تومینای را هم برداری تقویت خط میانی و حفظ نتیجه، جایگزین کاسمیرو و گارناچو کرد.

همه چیز برای یونایتد تحت کنترل به نظر می‌رسید‌. پوچتینو حتی به دنبال ۴ تعویض هجومی که انجام داد هم نمی‌توانست جریان بازی را به سود چلسی تغییر دهد‌. رحیم استرلینگ، کارنی چوکووئموکا، الفی گلیکریشت و تروا چالوبا تغییری در روند بازی ایجاد نکرده بودند.

یک دقیقه باورنکردنی

اما آنچه کمتر کسی تصورش می‌کرد، از دقیقه ۸۹ شکل گرفت. ابتدا تعویض گالاگر با نونی مادوئکو بال هجومی ۲۲ ساله و سپس اعلام ۸ دقیقه وقت اضافه برای نیمه دوم، باعث اعتراض چند بازیکن یونایتد هم شد.

هرچند چلسی در جریان بازی در خلق موقعیت موفق نبود، اما مدافعان یونایتد آن قدر در دادن کرنر و خطا ناشیانه عمل کردند که فشار چلسی با ضربات ایستگاهی، روی دروازه یونایتد زیاد شد.

یک دقیقه مانده به پایان وقت اضافه، مادوکه در یک نبرد تن به تن از دالوت عبور کرد و مدافع پرتغالی در تعقیب مادوکه، روی زمین بارانی لیز خورد و پنالتی دوم برای چلسی اعلام شد.

درست زمانی که همه چیز برای یونایتد تحت کنترل به نظر می‌رسید و پوچتینو کنار زمین ناامیدانه بازی را نگاه می‌کرد، لیز خوردن دالوت باعث شد پالمر گل سوم چلسی را هم از روی نقطه پنالتی بزند.

از اینجا به بعد، قرار بود فوتبال روی جنون آمیزش را نشان دهد؛ دالوت در شروع دوباره بازی، برای جبران اشتباهش به قلب نیروهای دفاعی چلسی زد، توپ را لو داد و چلسی در ضدحمله به دوازدهمین کرنر خود رسید‌؛ کرنر که با پاس کوتاه به پالمر شکل گرفت و شوت پالمر پس از برخورد با مک‌تومینای تبدیل به گل چهارم چلسی شد؛ لحظه ای که فوتبال همه چیز را از یونایتد گرفت و به چلسی داد.

تکرار تاریخ پس از ۶ سال

یونایتد که تا دقیقه ۹۷ فاصله خود با تاتنهام را کم کرده و در موقعیت خوبی قرار گرفته بود، با سوت پایان بازی، فاصله‌اش با تاتنهام ۹ امتیاز شد و عملا از رتبه پنجم جدول فاصله زیادی گرفت.

اما از این جالب تر، تکرار تاریخ در رقابت تن‌هاخ و پوچتینو بود؛ در آوریل ۲۰۱۸ یعنی ۶ سال پیش در همین روزها، آژاکس با سرمربیگری تن‌هاخ در نیمه نهایی لیگ قهرمانان میزبان تاتنهام، تیم پوچتینو، بود. آژاکس ۲ بر صفر جلو افتاد و بازی رفت را هم یک بر صفر برده بود.

تاتنهام اما ۲‌ گل زد و لوکاس مهاجم برزیلی در دقیقه ۹۶‌ گل سوم را هم زد، تا تن‌هاخ ناباورانه در آستانه رسیدن به فینال اروپا، شکست بخورد و پوچتینو با اشک شوقی که هواداران فوتبال به خوبی به یادش دارند، جشن پیروزی بگیرد.

به این ترتیب پوچتینو برای دومین بار تیم تن‌هاخ را در لحظات پایانی بازی شکست داد؛ شکستی که این بار شاید به قیمت صعود نکردن تن‌هاخ به لیگ قهرمانان و حتی شاید جدایی این مربی هلندی از منچستریونایتد در پایان فصل تمام شود.