شما در حال مشاهده نسخه متنی وبسایت بیبیسی هستید که از داده کمتری استفاده میکند. نسخه اصلی وبسایت را که شامل تمام تصاویر و ویدیوهاست، مشاهده کنید.
بازگشت به وبسایت یا نسخه اصلی
اطلاعات بیشتر درباره نسخه لایت که برای مصرف کمتر حجم دادههاست
تنها فرد زندهمانده سانحه هواپیمای ایرایندیا: «خوششانسترین مرد زندهام، اما در رنج هستم»
- نویسنده, ناوتِج جوهال، کیتی تامپسون و سوفی وودکاک
- شغل, بیبیسی
تنها فرد زندهمانده در سانحه سقوط هواپیمای «ایر ایندیا» که منجر به کشته شدن ۲۴۱ نفر شد، گفته است که احساس میکند «خوششانسترین مرد زنده» دنیا است، اما از نظر جسمی و روحی رنج میبرد.
ویشواشکومار رامش از لاشه هواپیمایی که از احمدآباد هند به مقصد لندن از فرودگاه بلند شده بود و سپس سقوط کرد، به شکل شگفتانگیزی جان سالم بهدر برد. دقایقی پس از برخاستن هواپیما از فرودگاه احمدآباد در غرب هند، شعلههای آتش، بوئینگ ۷۸۷ را در بر گرفت.
او گفت فرار از این حادثه یک «معجزه» بود، اما تاکید کرد که همه چیز خود را از دست داده است، زیرا برادر کوچکترش، آجی که تنها چند صندلی دورتر از او در هواپیما نشسته بود، در آن سانحه که در ماه ژوئن رخ داد، جان باخت.
مددکاران آقای رامش گفتند از زمانی که او به خانهاش در شهر لستر بریتانیا بازگشته است، با «اختلال استرس پس از سانحه» (پیتیاسدی) دست و پنجه نرم میکند و نتوانسته است با همسر و پسر چهار سالهاش صحبت کند.
ویدئوی تکاندهندهای که در آن زمان منتشر شد نشان میداد آقای رامش با جراحاتی سطحی از میان آوار ناشی از تخریب ساختمانی که هواپیما برروی آن سقوط کرده بود قدمزنان دور میشود، در حالی که دود غلیظی در پسزمینه بالا میرفت.
آقای رامش که زبان مادریاش گجراتی است، در گفتوگو با بیبیسی نیوز با احساسات فراوان گفت: «من تنها فرد زندهمانده هستم. هنوز باورم نمیشود. این یک معجزه است.»
او افزود که «برادرم را هم از دست دادم. او ستون فقرات من بود. در چند سال اخیر همیشه از من حمایت میکرد.»
او از تأثیر ویرانگری که این فاجعه بر زندگی خانوادگیاش گذاشته سخن گفت: «حالا من تنها هستم. فقط در اتاقم تنها مینشینم، با همسر و پسرم حرف نمیزنم. فقط دوست دارم در خانهام تنها باشم.»
او در آن زمان از در حالیکه در بیمارستان بستری بود از آنجه برایش اتفاق افتاده سخن گفت و توضیح داد که چگونه توانسته بود کمربند ایمنیاش را باز کند و از میان لاشه هواپیما بیرون بخزد. او همچنین هنگام درمان جراحاتش با نارندرا مودی، نخستوزیر هند، دیدار کرد.
از میان مسافران و خدمهای که کشته شدند، ۱۶۹ نفر شهروند هند و ۵۲ نفر شهروند بریتانیا بودند. ۱۹ نفر دیگر نیز روی زمین و در محل سقوط هواپیما جان باختند.
گزارش اولیهای از سانحه که در ماه ژوئیه توسط دفتر تحقیقات سوانح هوایی هند منتشر شد، نشان داد که تنها چند ثانیه پس از برخاستن هواپیما، تامین سوخت به موتورها قطع شده بود. در همین حال، تحقیقات همچنان ادامه دارد و شرکت هواپیمایی اعلام کرده است که رسیدگی به وضعیت آقای رامش و تمامی خانوادههای آسیبدیده از این حادثه تلخ «اولویت اصلی است».
این نخستین بار است که این مرد ۳۹ ساله از زمان بازگشت به بریتانیا با رسانهها صحبت میکند. چندین سازمان خبری برای مصاحبه دعوت شده بودند و یک گروه مستندساز نیز در اتاق در حال فیلمبرداری بود.
بیبیسی پیش از انجام مصاحبه، گفتوگوهای دقیقی با مشاوران او انجام داد.
وقتی از او درباره خاطراتش از روز سانحه پرسیده شد، گفت: «الان نمیتوانم در اینباره چیزی بگویم.»
«رنج میکشم»
در حالی که سانجیو پاتل، رهبر شورای محلی و رد سیگر سخنگوی او در کنار آقای رامش نشسته بودند، او گفت یادآوری وقایع آن فاجعه برایش بسیار دردناک است و در بخشهایی از این مصاحبه در خانه آقای پاتل در لستر گریه کرد.
آقای رامش از درد و رنجی که او و خانوادهاش اکنون با آن زندگی میکنند، سخن گفت:
«برای من، بعد از این حادثه... خیلی سخت است.
از نظر جسمی، روحی و برای خانوادهام هم همینطور، از نظر روحی... مادرم در چهار ماه گذشته، هر روز جلوی در مینشیند، حرف نمیزند، هیچ کاری نمیکند. من با هیچکس صحبت نمیکنم. دوست ندارم با کسی حرف بزنم.
نمیتوانم زیاد حرف بزنم. تمام شب به فکر فرو میروم، از نظر روحی رنج میکشم.
هر روز برای تمام خانواده دردناک است.»
آقای رامش همچنین درباره جراحات جسمی خود که در این سانحه متحمل شده بود سخن گفت. آقای رامش در صندلی شماره «۱۱A» نشسته بود که این سانحه رخ داد و او از شکافی ایجاد شده در بدنه هواپیما بیرون آمد.
او گفت که در پا، شانه، زانو و کمرش درد دارد و از زمان حادثه نتوانسته کار یا رانندگی کند.
او افزود: «وقتی راه میروم، درست نمیتوانم قدم بزنم، آرام آرام حرکت میکنم... همسرم کمکم میکند.»
مددکاران آقای رامش گفتند او در زمانی که در بیمارستانی در هند تحت درمان بود، به اختلال استرس پس از سانحه (پیتیاسدی) دچار شده است، اما از زمان بازگشت به خانه هیچ درمان پزشکی دریافت نکرده است.
آنها او را انسانی «گمشده و شکسته» توصیف کردند که مسیر طولانی تا بهبودی در پیش دارد و خواستار دیدار با مدیران شرکت «ایر ایندیا» شدند، زیرا معتقدند پس از سانحه، این شرکت با او رفتار مناسبی نداشته است.
آقای پاتل گفت: «آنها از نظر روحی، جسمی و مالی در بحران هستند.این حادثه خانوادهاش را نابود کرده است. هر کسی که در بالاترین سطح مسئول این ماجراست، باید به دیدار قربانیان این فاجعه بیاید، نیازهایشان را درک کند و به حرفشان گوش دهد.»
شرکت ایر ایندیا مبلغ غرامت موقت ۲۱۵۰۰ پوندی به آقای رامش پیشنهاد داده که او آن را پذیرفته است، اما مشاورانش میگویند این مبلغ برای تأمین نیازهای فوری او کافی نیست.
به گفته مدکاران و مشاوران آقای رامش، کسبوکار خانوادگی صید ماهی در شهر دیو (در هند) که آقای رامش پیش از سانحه همراه با برادرش آن را اداره میکرد، پس از سقوط هواپیما از هم پاشیده است.
آقای سیگر، سخنگوی خانواده گفت آنها سه بار از ایر ایندیا برای برگزاری جلسه دعوت کردهاند، اما درخواست آنها هر سه بار یا «نادیده گرفته شده یا رد شده است».
او افزود مصاحبههای رسانهای تلاشی است برای تکرار همان درخواست برای بار چهارم.
آقای سیگر ادامه داد: «تاسفبار است که مجبوریم امروز اینجا بنشینیم و او [ویشواشکومار رامش] را دوباره در معرض این فشار روحی قرار دهیم. افرادی که باید امروز اینجا باشند، مدیران ایر ایندیا هستند؛ کسانی که مسئول جبران این فاجعهاند. لطفا بیایید و با ما بنشینید تا بتوانیم با همکاری هم بخشی از این رنج را کاهش دهیم.»
در بیانیهای که از سوی شرکت ایر ایندیا - متعلق به گروه «تاتا» - منتشر شد، آمده است که مدیران ارشد این شرکت همچنان در حال دیدار با خانوادهها هستند تا مراتب تسلیت عمیق خود را ابراز کنند.
در این بیانیه آمده است: «به نمایندگان آقای رامش پیشنهاد برگزاری چنین دیداری داده شده و ما همچنان در حال پیگیری هستیم و بسیار امیدواریم که پاسخ مثبتی دریافت کنیم.»
این شرکت به بیبیسی گفت که این پیشنهاد پیش از انجام مصاحبههای رسانهای با آقای رامش مطرح شده بود.
