ترنس بودن در روسیه: «می‌خواهم اینقدر نگران جان خودمان نباشم»

در مزرعه دور‌افتاده‌ای در سیبری مرد چاقویی به دست آدا می‌دهد و به خوکی که در برابر آنهاست اشاره می‌کند و می‌گوید: «اخته‌اش کن!»

«اگر می‌خواهی جراحی شوی باید بفهمی اخته کردن یعنی چه!»

آدا ۲۳ ساله و ترنس است و پس از جدایی از خانواده‌اش فریب مرکز تبدیل‌ درمانی را خورد و در دام آنها افتاد.

او می‌گوید تابستان سال ۲۰۲۱ بود که یکی از بستگانش از او خواست تا همراهش به شهر نووسیبیرْسْک در سیبری برود جایی که قرار بود این فرد عمل جراحی قلب دشواری انجام دهد.

آدا می‌گوید در فرودگاه مردی دنبال آنها آمد و پس از مسافتی طولانی ناگهان اتومبیل ایستاد و فامیل آدا از آن بیرون پرید و راننده رو به آدا کرد و از او ساعت مچی هوشمند و تلفن همراهش را گرفت و با لحن تندی به آدا گفت:«حالا انحراف جنسی‌ات را درمان می‌کنیم».

آدا در ادامه می‌گوید که آنها او را وادار به مصرف تستوسترون، دعا خواندن و کار شدید بدنی مانند هیزم‌شکنی می‌کردند:«وقتی دو هفته بعد بسته‌ای لباس گرم به دستم رسید فهمیدم بسیار بیش از چند هفته و چند ماه آنجا خواهم بود».

وقتی در برابر خوک قرار گرفت نتوانست کاری را که از او خواسته بودند انجام دهند و دچار وحشت و اضطراب شد.

۹ ماه طول کشید تا موفق شد از این مکان فرار کند. او توانست از تلفن فردی استفاده کند و با پلیس تماس بگیرد. پلیس مأموران را به مرکز فرستاد و آنها گفتند چون او را برخلاف میل و اراده‌اش در این مکان نگه داشته‌اند او حق دارد این مکان را ترک کند.

بی‌بی‌سی با این مرکز تماس گرفت اما فردی که پاسخ داد هر گونه اطلاعی از برنامه‌های تبدیل‌درمانی در این مرکز را انکار کرد. ما همچنین با فردی از بستگان آدا که او را به مرکز برده بود تماس گرفتیم اما او پاسخی نداد.

دوران زندگی آدا در این مرکز دشوار‌ترین بخش مبارزه او در تمام زندگی‌اش بوده است. مشکلات او ابتدا با خانواده‌اش شروع شد و بعد به جامعه و محیط اطرافش رسید و روسیه به طور روزافزون قوانین سختگیرانه بیشتری برای محدود کردن جامعه ال‌جی‌بی‌تی وضع می‌کند.

به نظر گرامه راید، کارشناس مستقل سازمان ملل متحد حقوق انسانی افراد ترنس در روسیه به طور سازمان‌ یافته با استراتژی‌های سیاسی گسترده دولت در حمله به اقلیت‌های آسیب‌پذیر زیر پا گذاشته می‌شود. او می‌گوید که یک سال پس از تصویب قانون ممنوعیت عمل تطبیق جنسیت، آنها از «حق ابتدایی داشتن هویت قانونی و دسترسی به خدمات بهداشت عمومی محروم شدند».

قانون جدید در روسیه همچنین اجازه تغییر اطلاعات شخصی افراد روی مدارک شناسایی را نمی‌دهد. آدا یکی از آخرین افرادی بود که پیش از تصویب و اجرای این قانون در ژوئیه ۲۰۲۳ توانست نام خود را عوض کند.

از زمان حمله گسترده روسیه به اوکراین ولادیمیر پوتین به غرب و حقوق جامعه ال جی بی تی کیو تاخت و گفت برای حفظ ارزش‌های سنتی روسیه خواهد جنگید. سال گذشته او در مجمع فرهنگی در سن‌پترزبورگ از افراد ترنس‌ به عنوان «تبدیل‌شوندگان» نام برد .

در پایان سال ۲۰۲۳، وزارت دادگستری روسیه در قانون جدیدی اعلام کرد که «جنبش ال‌جی‌بی‌تی جهانی» سازمانی افراطی است.

اهمیتی ندارد که اصلاً چنین سازمانی وجود ندارد. هر فردی که از چنین تمایلاتی طرفداری کند مرتکب «فعالیت افراط‌گرایانه» شده است که ممکن است تا ۱۲ سال زندان به دنبال داشته باشد. حتی استفاده از پرچم رنگین‌کمانی خطر جریمه و در صورت تکرار تا چهار سال مجازات زندان در پی دارد.

در یکی از اولین برخورد‌های قانونی تحت لوای قانون جدید در ماه مارس امسال دو جوان گریان و هراسان در محضر دادگاه شهر اورنبورگ حاضر شدند. جرم آنها اداره رستوران و نوشگاهی بود که پاتوق همجنسگرایان بوده است.

آدا پس از گریختن از آن مرکز در سیبری به آپارتمان کوچکی در مسکو که در اختیار او قرار داده شد نقل مکان کرد که برای افراد ترنس کمابیش امن بود اما تصویب قوانین جدید آخرین ضربه را بر او وارد آورد. او از خانه جدیدش در اروپا می‌گوید: «دیگر نمی‌توانستم در کشور بمانم... ناچار بودم روسیه را ترک کنم».

برای فرانسیس که در سال ۲۰۱۸ روسیه را ترک کرد قوانین جدید به معنای این است که دیگر هرگز به وطنش باز نخواهد گشت. حتی پیش از تصویب این قوانین مسئولان شهر زادگاهش یکاترینبورگ اقدامات قانونی برای تهدید او را شروع کرده بودند.

او می‌گوید: «تا جایی که به خاطر دارم همه فکر می‌کردند من دختر نیستم». تا اینکه در سال ۲۰۱۷ او با جک ازدواج کرد و سه فرزند به دنیا آورد و دو کودک دیگر را هم به فرزندی قبول کردند.

«به همسرم گفتم شاید اشتباه کرده باشم اما فکر می‌کنم من ترنس باشم».

آنها توافق کردند که فرانسیس نزد پزشک برود. «آنها گفتند تو ۱۰۰٪ ترنس هستی» و من احساس آسودگی کردم. انگار همه چیز ناگهان سر جای خودش قرار گرفت... دریافتم که من که هستم».

او روند تبدیل را شروع کرد اما چیزی نگذشت که دولت در این زمینه مداخله کرد. دو کودکی که به فرزندی پذیرفته بودند به مراکز نگهداری از کودکان سپرده شدند و فرانسیس می‌گوید می‌خواستند پس از آن فرزندان خود مرا هم از من بگیرند و به این مراکز بسپارند.

این خانواده از آن زمان روسیه را ترک کردند و در اسپانیا ساکن شدند.

آلی فرد دیگری است که پس از حمله گسترده روسیه به اوکراین روسیه را ترک کرد. این تصمیم برای او تصمیمی سیاسی بود اما بی‌تردید فشار‌های روسیه بر جامعه ال جی بی تی کیو نقش تعیین‌کننده در ترک کشور داشت.

زمانی که آلی ۱۴ ساله بود یک نفر از او پرسید:«تو دختری یا پسر؟».

«این پرسش احساس شادی در من برانگیخت، خیلی خوشحال شدم که او نتوانسته است از روی ظاهرم به جنسیت من پی ببرد».

سال‌ها بعد او به دوستی گفت: «من فکر نمی‌کنم دختر باشم اما در عین حال فکر نمی‌کنم پسر هم باشم».

«او به من نگاهی انداخت و گفت خوب بگذار ببینم چه هستی و بعد به خوردن سوپ ادامه دادیم و این یکی از شادی‌بخش‌ترین اتفاق‌های زندگی من بود».

آلی اکنون در جورجیا زندگی می‌کند و سال گذشته تصمیم گرفت عمل ماستکتومی (پستان‌برداری) انجام دهد. افراد نزدیک خانواده او هنوز از این کار خبر ندارند.

«اگر من به والدینم می‌گفتم که «من لزبین هستم» خیلی آسان‌تر از این بود که بگویم من پستان‌هایم را جراحی کردم و می‌خواهم از این به بعد در مورد من از ضمیر خنثی استفاده کنید».

هرچند تشخیص پزشکی در مورد آلی پیش از تصویب قانون ممنوعیت تغییر جنسیت روسیه بود و او نام خنثی و فاقد جنسیت برای خود برگزیده است اما هنوز نمی‌تواند گذرنامه و مدارک شناسایی معتبر دیگر بگیرد.

فرانسیس هم مشکل مشابهی دارد. مدارک شناسایی او از جمله نام سابق او در هنگام ارائه مدارک شناسایی یا پر کردن فرم‌های مختلف دردسر‌ساز می‌شود اما او می‌گوید زندگی در اسپانیا خوب است و شغلی در کارخانه لباس و پارچه پیدا کرده که آن را دوست دارد.

مانند آلی، فرانسیس هم قبول دارد که فضای ناروا‌داری و عدم تحمل که قوانین ضد همجنسگرایان ایجاد می‌کند باعث می‌شود ارتباط با خانواده‌ها دشوارتر شود.

فرانسیس می‌گوید:«مادرم دیگر با من حرف نمی‌زند. او فکر می‌کند من باعث شرمساری خانواده هستم و خجالت می‌کشد که با همسایه‌ها رو‌به‌رو شود. طوری رفتار می‌کند که انگار من دیوانه یا دزد هستم یا آدم کشته‌ام».

و زندگی به عنوان روس در خارج از کشور با ادامه جنگ اوکراین پیچیدگی‌های دیگری بر زندگی ما وارد می‌کند. آلی می‌گوید: «در روسیه مسئولان و گروه‌های سنتی‌تر جامعه ما را نمی‌پسندند چون از جامعه ال جی بی تی کیو هستیم و خارجی‌ها ما را دوست ندارند چون روس هستیم».

آدا می‌گوید همه افراد جامعه ترنس می‌خواهند که «افراد بتوانند هر طور می‌خواهند لباس بپوشند و هراس نداشته باشند که دیگران به آنها آسیب برسانند... من فقط می‌خواهم اینقدر نگران جان خودمان نباشیم».