جهان خودرو؛ تسلا در تصادف مرگبار با سیستم خودران مقصر شناخته شد

این هفته در جهان خودرو: محکومیت تسلا در دادگاه به‌خاطر عملکرد سیستم خودرانش هنگام تصادف مرگبار، شکستن رکورد فورد موستانگ توسط قدیمی‌ترین رقیب آمریکایی‌اش شورلت کوروت، حراج فولکس‌ پنجاه و شش ساله‌ای که انتظار می‌رود تا ۲۰۰ هزار دلار فروخته شود و انتخاب مدیر جدید رنو.

دادگاه تسلا

برای نخستین بار در آمریکا، دادگاهی در ایالت فلوریدا شرکت تسلا را به خاطر نقش داشتن در حادثه‌ای مرگبار تا حدودی مقصر شناخت و این شرکت را به پرداخت ۲۴۳ میلیون دلار غرامت محکوم کرد.

حادثه در سال ۲۰۱۹ رخ داد و در آن یک دستگاه تسلا مدل S که از سیستم رانندگی خودکار تسلا به نام «اتو پایلوت» استفاده می‌کرد، پس از برخورد با یک ماشین یک عابر پیاده را کشت و فرد دیگری را به شدت مجروح کرد.

شاکیان استدلال می‌کردند که سیستم «اتوپایلوت» تسلا باید قبل از تصادف به راننده هشدار می‌داد و ترمزها را فعال می‌کرد.

اما تسلا مدعی بود که جرج مک‌گی، راننده ماشین مقصر اصلی است. این شرکت در بیانیه‌ای که برای بی‌بی‌سی فرستاده این رای را «اشتباه» خواند و اعلام کرده که به آن اعتراض خواهد کرد. بر اساس حکم دادگاه تسلا باید تا ۲۴۳ میلیون دلار غرامت بپردازد.

اگرچه این رقم برای شرکتی که حدود ۹۵۰ میلیارد دلار ارزش دارد ناچیز به نظر می‌رسد، اما رای دادگاه از نظر حقوقی و رسانه‌ای اهمیت زیادی دارد و برای تسلا گران تمام خواهد شد.

تسلا به دلایلی از جمله رقابت شدید در چین، حذف سوبسید‌های دولتی در آمریکا و مواضع سیاسی ایلان ماسک، مدیر عامل این شرکت در شرایط سختی قرار دارد. در این شرایط فناوری خودران که قرار است در تاکسی‌های بدون راننده از آن استفاده شود، از امیدهای تسلا برای خروج از این روند نزولی است.

وکلای شاکیان پس از صدور حکم اعلام کردند که آقای ماسک درباره قابلیت‌های سیستم اتوپایلوت جامعه را گمراه‌ کرده است.

برت شرایبر، یکی از وکلای شاکیان در بیانیه‌ای گفت: «تسلا اتوپایلوت را صرفا برای بزرگراه‌های محدود طراحی کرده بود، اما عمدا مانع استفاده آن در دیگر مکان‌ها نشد. همزمان ایلان ماسک به جهان گفت که رانندگی اتوپایلوت از انسان‌ها بهتر است.»

آقای شرایبر اضافه کرد: «تسلا و ماسک مدت‌ها است که به بهای جان انسان‌ها ارزش سهام شرکت را با تبلیغات اغراق‌آمیز درباره رانندگی خودکار بالا نگه داشته‌اند. تسلا با دروغ‌هایش جاده‌ها را به میدان آزمایش فناوری ناقص خود بدل کرد.»

خانواده نایبل بناویدس لئون، زن ۲۲ ساله‌ای که در جریان این سانحه در فلوریدا کشته شد از تسلا شکایت کرده بودند. نامزد او، دیلون آنگولو که در همان حادثه دچار آسیب‌های دائمی شد هم از شاکیان پرونده بود.

بر اساس شواهد ارائه‌شده در دادگاه، گوشی‌ راننده تسلا هنگام نزدیک شدن به یک تقاطع افتاد و او کنترل ماشین را از دست داد. ماشین پس از ورود به تقاطع با یک خودروی پارک شده برخورد کرد که دو قربانی نزدیک آن ایستاده بودند.

نه راننده و نه سیستم اتوپایلوت در زمان مناسب ترمز نگرفتند.

دادگاه در مجموع ۳۲۹ میلیون دلار خسارت تعیین کرده که ۱۲۹ میلیون دلار آن خسارت جبرانی و ۲۰۰ میلیون دلار آن خسارت تنبیهی است که هدف آن جلوگیری از رفتارهای زیان‌بار آینده شرکت اعلام شده است.

تسلا باید یک‌سوم خسارت جبرانی (۴۲.۵ میلیون دلار) و کل خسارت تنبیهی (۲۰۰ میلیون دلار) را بپردازد. هرچند این شرکت گفته که غرامت تنبیهی احتمالا کاهش خواهد یافت.

تسلا در بیانیه‌ای اعلام کرد: «حکم امروز نادرست است و تنها باعث عقب‌گرد در ایمنی صنعت خودرو می‌شود و تلاش‌های تسلا و کل این صنعت را برای توسعه و به‌کارگیری فناوری‌هایی که به حفظ جان انسان‌ها کمک می‌کنند، به خطر می‌اندازد.»

تسلا گفته شواهد دادگاه نشان می‌دهد که فقط راننده مقصر بوده، چون همزمان با رانندگی با سرعت بالا دنبال گوشی‌اش می‌گشت و در حالی که چشمش به جاده نبود پایش هم روی پدال گاز بود که باعث ‌شد سیستم اتوپایلوت غیرفعال شود.

تسلا در ادامه گفت: « هیچ خودرویی، نه در سال ۲۰۱۹ و نه حتی امروز نمی‌توانست مانع این تصادف شود. این پرونده هیچ‌وقت درباره اتوپایلوت نبود، بلکه داستانی ساختگی بود که وکلای شاکیان برای مقصر جلوه دادن خودرو سر هم کردند، در حالی که راننده از همان ابتدا مسئولیت را پذیرفته بود.»

این پرونده نخستین دعوای حقوقی درباره فناوری اتوپایلوت تسلا است که در دادگاهی فدرال به هیئت منصفه سپرده شد.

سال گذشته، تسلا با خانواده مهندسی از شرکت اپل که در سال ۲۰۱۸ هنگام استفاده از اتوپایلوت جان باخته بود، به توافق مالی رسید و پرونده را مختومه کرد.

در سال ۲۰۲۳ هم هیئت منصفه‌ای در ایالت کالیفرنیا، تسلا را در پرونده‌ای مشابه که در آن ادعا شده بود اتوپایلوت باعث مرگ یک نفر شده، بی‌تقصیر دانست.

در دادگاه اخیر، راننده خودرو، جرج مک‌گی، گفت تصورش این بوده که اتوپایلوت در صورت بروز اشتباه از سوی او وارد عمل می‌شود. او افزود که به نظرش این سامانه در انجام چنین وظیفه‌ای ناکام مانده است.

آقای مک‌گی پیش‌تر در پرونده‌ای جداگانه با شاکیان به توافق مالی رسیده بود.

تسلا مدت‌ها است که به دلیل عملکرد سامانه اتوپایلوت و فناوری رانندگی خودکارش با انتقادهایی روبه‌رو است.

«بازی شروع شد!»

شورولت اعلام کرد با یکی از مدل‌های کوروت موفق شده عنوان سریع‌ترین ماشین آمریکایی در پیست نوربرگ‌رینگ آلمان را به دست آورد. این رکورد پیش‌تر در اختیار فورد موستانگ، نزدیک‌ترین رقیب کوروت بود.

پیست نوربرگ‌رینگ با طول ۲۱ کیلومتر در سال‌های اخیر به یکی از معتبرترین معیارهای سنجش عملکرد ماشین‌های اسپرت تبدیل شده و خودروسازان با رکوردهایی که در این پیست ثبت می‌کنند توان مهندسی‌شان را نمایش می‌دهند.

رکورد سریع‌ترین ماشین تولید انبوه در این پیست در اختیار سوپرکار مرسدس بنز به نام AMG One است که در شش دقیقه و ۲۹ ثانیه و ۹۰ صدم ثانیه مسیر پیست را پیموده است.

پیش از کوروت، تنها ماشین آمریکایی حاضر در فهرست ده ماشین برتر این پیست فورد موستانگ GTD بود که زمستان سال گذشته مسیر نوربرگ‌رینگ را در شش دقیقه و ۵۷ ثانیه و ۶۸۵ هزارم ثانیه طی کرد.

شورولت برای زمان‌گیری سه مدل از کوروت را به نوربرگ‌رینگ برده بود که قوی‌ترین مدل یعنی کوروت ZR1X توانست هشت ثانیه زودتر از موستانگ و در شش دقیقه و ۴۹ ثانیه و ۲۷۵ هزارم ثانیه مسیر پیست را طی کند. شورلت می‌گوید در حال حاضر با این رکورد کوروت ZR1 X پنجمین ماشین اسپرت تولید انبوه در نوربرگ‌رینگ است.

مدل ZR1 کوروت هم با زمان شش دقیقه و ۵۰ ثانیه و ۷۶۳ هزارم ثانیه بالاتر از فورد موستانگ GTD در جدول قرار گرفت و مدل Z06 کوروت در هفت دقیقه و ۱۱ ثانیه و ۸۲۶ هزارم ثانیه مسیر پیست را طی کرد.

شورولت اعلام کرده که هر سه مدل، نسخه‌های استاندارد بازار آمریکا هستند و به جز اضافه کردن برخی امکانات ایمنی تغییری در آن‌ها داده نشده است.

برخلاف بسیاری از خودروسازان که از رانندگان حرفه‌ای برای رکوردگیری استفاده می‌کنند، راننده هر سه مدل مهندسان شورلت بودند که در پروژه ساخت کوروت نقش داشتند.

این رکوردگیری واکنش جیم فارلی، مدیرعامل فورد را هم در پی داشت. او در شبکه‌ اجتماعی اینستاگرام به پست کارخانه شورلت پاسخ داد و با تبریک ثبت این رکورد نوشت: «مسابقه آغاز شد!». رسانه‌ها این جمله را نشانه‌ای از عزم فورد برای بازپس‌گیری رکورد تفسیر کرده‌اند.

شورولت امیدوار است این موفقیت بتواند توجه مشتریان اروپایی را به مدل کوروت جلب کند. شورلت پس از پنج سال مدل کوروت را از سال گذشته به بازار اروپا عرضه کرده است. قیمت پایه ارزان‌ترین مدل در اروپا ۹۲ هزار و ۵۰۰ یورو و قیمت پایه گران‌ترین مدل ۱۷۰ هزار یورو است.

حراج «رولزواگن»

یک دستگاه فولکس‌واگن بیتل که بیش از نیم‌قرن پیش به یک لیموزین لوکس تبدیل شده بود قرار است در یک حراجی در ایالت کالیفرنیا فروخته شود.

این فولکس‌واگن در سال ۱۹۶۹ به سفارش جان فون نویمان، واردکننده پورشه و فولکس‌واگن در آمریکا ساخته شد. هدف آقای نویمان نمایش ماشین در نمایشگاه خودروی لس‌آنجلس و تبلیغ محصولات فولکس‌واگن بود.

کارگاهی در کالیفرنیا این بیتل را به یک لیموزین تبدیل کرد. ظاهر ماشین تغییر چندانی نکرد، اما با افزایش فاصله بین دو محور، طول ماشین به پنج متر و سی سانتی‌متر افزایش یافت.

در عوض فضای داخل ماشین کاملا تغییر داده شد. روکش صندلی‌ها از پارچه نفیس انگلیسی دوخته شد و تزییناتی با چوب ماهون به اتاق اضافه شد. بین دو صندلی تاشو یک کابینت برای نگهداری نوشیدنی است و یک شیشه‌ برقی جلو و عقب ماشین را از هم جدا می‌کند. شیشه‌های ماشین هم برقی شدند و یک سیستم صوتی با پخش کاست و پنج بلندگو در ماشین نصب شد.

برای تبدیل این فولکس بیتل که آن زمان کمی بیشتر از دو هزار دلار قیمت داشت، نزدیک به ۳۵ هزار دلار هزینه شد؛ رقمی که با در نظر گرفتن تورم معادل حدود ۳۰۰ هزار دلار امروز است.

ماشین‌ در سال‌های بعد با نامی که از ترکیب رولزرویس و فولکس‌واگن ساخته شده بود به «رولز واگن» مشهور شد. در سال ۱۹۷۰ جان وین، هنرپیشه آمریکایی با رولزواگن به مراسم اسکار رفت و در همان سال تنها جایزه اسکار خود را دریافت کرد.

لیموزین بیتل از سال ۱۹۷۹ تنها دو مالک خصوصی داشته و حالا قرار است روز ۱۵ اوت توسط حراجی آر ام ساتبیز (RM Sotheby's) درایالت کالیفرنیا فروخته شود. برگزارکنندگان حراج پیش‌بینی کرده‌اند که ماشین بین ۱۵۰ تا ۲۰۰ هزار دلار فروخته شود.

مدیر جدید رنو

فرانسوا پروو، مسئول امور مشارکت‌ها، خرید و روابط عمومی گروه رنو، به‌عنوان مدیرعامل جدید این شرکت منصوب شد. او جانشین لوکا دی‌مئو می‌شود که ماه پیش از سمت خود کناره‌گیری کرد تا مدیریت گروه کرینگ، مالک برندهایی مانند گوچی و سن لوران را بر عهده بگیرد. پروو در نخستین اظهارنظرش پس از این انتصاب اعلام کرد که گسترش همکاری با دیگر خودروسازان از اولویت‌های رنو خواهد بود.

آقای پروو در سال‌های گذشته نقش کلیدی در پروژه‌های مشترک رنو ایفا کرده است. تشکیل شرکتی مشترک با جیلی، خودروساز چینی و شرکت نفت آرامکو عربستان برای تولید نسل جدید موتورهای درون‌سوز، همکاری با یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های حمل‌ونقل دریایی فرانسه و گروه ولوو برای ساخت ون‌های برقی و امضای قراردادهایی برای تولید خودرو در اروپا، کره‌جنوبی و برزیل از جمله پروژه‌هایی است که زیر نظر فرانسوا پروو اجرا شده است.

بیشترین همکاری‌های رنو در سال‌های اخیر با نیسان، جیلی و میتسوبیشی بوده است. با این حال آقای پروو می‌گوید رنو آماده است با خودروسازان دیگر هم همکاری کند. او تجربه طولانی همکاری با نیسان را عامل مهمی در شکل‌گیری «فرهنگ مشارکت» در رنو می‌داند و معتقد است نوآوری و توان رقابت رنو، این شرکت را به شریکی جذاب تبدیل کرده است.

رنو در بخش فناوری هم شرکای مهمی دارد. این شرکت با کوالکام برای تامین تراشه‌های رایانه‌ای خودرو، با گوگل برای توسعه‌ سیستم‌عامل خودرو و با شرکت فرانسوی والئو برای ساخت موتورهای الکتریکی همکاری می‌کند.

ژان-دومینیک سنار، رئیس هیئت‌مدیره‌ رنو، در گفت‌وگو با تحلیلگران بازار سهام اعلام کرده که انتظار دارد تیم مدیریتی جدید همکاری‌های بیشتری را در دستور کار قرار دهد. او همچنین گفته که موضوع «اندازه‌ شرکت» هم بررسی خواهد شد.

رنو در حال حاضر از نظر میزان تولید شانزدهمین خودروساز جهان است. این در حالی‌ است که در اواخر دهه‌ گذشته، ائتلاف رنو-نیسان در کنار تویوتا و فولکس‌واگن یکی از سه قدرت اصلی بازار جهانی بود.

اندازه کوچک رنو در مقایسه با رقبا تردیدهایی را درباره‌ی توانایی این شرکت در تامین سرمایه برای توسعه‌ فناوری‌هایی مانند ماشین‌های الکتریکی و خودران به وجود آورده است. رنو در سال ۲۰۱۹ تلاش کرد با گروه فیات-کرایسلر ادغام شود، اما مخالفت نیسان مانع از انجام این معامله شد. در نهایت فیات-کرایسلر با گروه پژو-سیتروئن ادغام شد و شرکت استلانتیس را تشکیل داد.

از آن زمان تاکنون رنو وارد گفت‌وگویی جدی برای ادغام با شرکت دیگری نشده است. آقای سنار می‌گوید: «اندازه‌ شرکت در گذشته مشکل خاصی نبود و حتی به تصمیم‌گیری‌های سریع‌تر کمک می‌کرد، اما حالا با نگاهی به آینده‌ی صنعت خودرو و شرایط پیچیده‌ی جهانی، باید با دقت بررسی کنیم که بزرگی یا کوچکی شرکت چه اهمیتی دارد، چون دیگر جایی برای اشتباه نیست.»

فرانسوا پروو در حالی هدایت گروه رنو را بر عهده می‌گیرد که نشانه‌هایی از افت عملکرد در این شرکت دیده می‌شود. رنو اعلام کرده به‌دلیل کاهش فروش، سود سالانه‌اش کمتر از مقدار پیش‌بینی‌شده خواهد بود.

این شرکت در بازار آمریکا حضور ندارد و در نتیجه به طور مستقیم از تعرفه‌های گمرکی این کشور آسیب ندیده است. با این حال رقیبانی که از این تعرفه‌ها آسیب دیده‌اند برای جبران زیان خود حضورشان را در بازار اروپا تقویت کرده‌اند و این کار رقابت را برای رنو دشوارتر کرده است. در همین حال، رنو با موجی از خودروسازان چینی هم روبه‌رو است که با خودروهای برقی و هیبریدی ارزان‌قیمت به بازار اروپا هجوم آورده‌اند.

رنو بیش از ۷۰ درصد محصولاتش را در اروپا می‌فروشد و وابستگی شدیدی به این بازار دارد. یکی از اهداف این شرکت برای یافتن شرکای جدید هم ورود به بازارهای تازه است. رنو اعلام کرده تا سال ۲۰۲۷ سه میلیارد یورو برای تولید هشت مدل جدید در بازارهای خارج از اروپا سرمایه‌گذاری خواهد کرد.

رنو همچنین قصد دارد وارد کسب‌وکارهایی مانند خدمات مالی و زیرساخت‌های شارژ خودروهای برقی شود که ریسک کمتری از خودروسازی دارند و باعث می‌شوند وابستگی‌ این شرکت به فروش خودرو کمتر شود.