تعرفه‌های ترامپ تحقق برنامه‌ای بلند مدت و بزرگ‌ترین قمار سیاسی اوست

در طول چند دهه حضور در عرصه عمومی، رویکرد سیاسی دونالد ترامپ به طور قابل توجهی تغییر کرده است.

اما چیزی که او همواره از دهه ۱۹۸۰ به آن پایبند بوده اعتقاد اوست که تعرفه‌ها ابزاری موثر برای تقویت اقتصاد ایالات متحده است.

اکنون، او در مقام ریاست جمهوری، درصدد اثبات این نظر خود است.

ترامپ در سخنرانی خود در محوطه موسوم به باغ رز در کاخ سفید، در حالیکه با دوستان، سیاستمداران محافظه‌کار و وزیران دولتش احاطه شده بود، تعرفه‌های جدید و گسترده‌ای را بر طیف وسیعی از کشورها – چه متحد، چه رقیب و چه دشمن – اعلام کرد.

رئیس‌جمهور آمریکا در یک سخنرانی‌ که به طور مساوی حاوی ستایش از این برنامه و تمجید از خود بود و مرتبا تشویق حاضران را به همراه داشت، حمایت دیرینه‌اش از وضع تعرفه و همچنین انتقاد همیشگی از قراردادهای تجارت آزاد مانند نفتا و سازمان تجارت جهانی را یادآور شد.

رئیس‌جمهور آمریکا اذعان کرد که در روزهای آینده با تهاجم «جهانی‌گرایان» و «صاحبان منافع خاص» مواجه خواهد شد، اما از آمریکاییان خواست به غریزه سیاسی او اعتماد کنند.

او گفت: «هرگز فراموش نکنید، همه پیش‌بینی‌های مخالفان ما در مورد روندهای تجاری در ۳۰ سال گذشته کاملا اشتباه بوده است».

اکنون ترامپ در دوره دوم ریاست‌جمهوری که در آن مشاوران همفکر او را احاطه کرده و همفکرانش نیروی مسلط در حزب جمهوری‌خواه هستند و این حزب در هر دو مجلس کنگره اکثریت دارد، در موقعیتی است که می‌تواند دیدگاه خود را در مورد یک سیاست تجاری جدید با محوریت آمریکا به واقعیت تبدیل کند.

او گفت که با این سیاست‌ها، بیش از یک قرن پیش ایالات متحده به کشوری ثروتمند تبدیل شده بود و دوباره چنین خواهد شد.

او گفت: «سال‌ها، شهروندان سخت‌کوش آمریکایی مجبور بودند در حاشیه بنشینند، زیرا سایر کشورهای دیگر ثروتمند و قدرتمند می‌‌شدند که عمدتا با هزینه ما بود. با اقدام امروز، ما بالاخره می‌توانیم آمریکا را دوباره بزرگ و مقتدر کنیم - بزرگتر از همیشه.»

اما این اقدام هنوز با ریسک بزرگی برای این رئیس‌جمهور همراه است.

اقتصاددانان از همه نگرش‌ها هشدار می‌دهند که عواقب این تعرفه‌های سنگین - ۵۴ درصد برای چین، ۲۰ درصد برای اتحادیه اروپا و کره جنوبی، با پایه ۱۰ درصد برای همه کشورها - به مصرف‌کنندگان آمریکایی منتقل می‌شود، قیمت‌ها را افزایش می‌دهد و خطر رکود جهانی را در پی دارد.

کن روگوف، اقتصاددان ارشد سابق صندوق بین‌المللی پول، پیش‌بینی کرده است که شانس افتادن ایالات متحده، یعنی بزرگترین اقتصاد جهان، به دام رکود به ۵۰ درصد افزایش یافته است.

آقای روگف به سرویس جهانی بی‌بی‌سی گفت: «او موفق شده است یک بمب هسته‌ای را روی نظام تجارت جهانی بیندازد.»

این اقدام ترامپ خطر تشدید جنگ تجاری با سایر کشورها و احساس بیگانگی در متحدانی را به همراه دارد که آمریکا سعی در تقویت روابط با آنها داشته است. به عنوان مثال، ایالات متحده همیشه ژاپن و کره جنوبی را به عنوان سنگری در برابر جاه‌طلبی‌های توسعه طلبانه چین می‌بیند. اما این سه کشور اخیرا اعلام کردند که برای پاسخ به سیاست‌های تجاری آمریکا با یکدیگر همکاری خواهند کرد.

با این حال، اگر ترامپ موفق شود، اساسا نظم اقتصادی جهانی را که آمریکا در ابتدا به برخاستن آن از خاکستر جنگ جهانی دوم کمک کرده بود، تغییر می‌دهد.

او قول داده که این اقدامات صنایع تولیدی آمریکایی را بازسازی، منابع جدید درآمدی ایجاد و آمریکا را به خود متکی‌تر ‌کند و از آن نوع شوک‌های زنجیره جهانی مواد و کالاها که در جریان همه‌گیری کووید-۱۹ در ایالات متحده هرج و مرج ایجاد کرد جلوگیری به عمل آورد.

این یک دستورکار بلند بالاست و بسیاری معتقدند که بسیار غیرواقعی است.

اما برای این رئیس‌جمهوری که به نظر می‌رسد برای برجای گذاشتن میراث خود تلاش می‌کند، این بزرگ‌ترین و مهم‌ترین جایزه‌ای خواهد بود که می‌توان به دست آورد. او سعی می‌کند این کار را از طریق پایان دادن به جنگ‌ها، تغییر نام مکان‌های جغرافیایی، به دست آوردن قلمروهای جدید یا از بین بردن برنامه‌های فدرال و نیروی کار آن به انجام برساند.

به گفته او، روز اعمال تعرفه‌‌ها «روز آزادی» آمریکا خواهد بود.

با این حال، آنچه آشکار به نظر می‌رسد این است که سیاست‌های اعلام شده در روز چهارشنبه، در صورت پیگیری، کمابیش یک تغییر تاریخی را رقم خواهد زد. سوال این است که آیا این میراث دستاوردی مثبت خواهد بود یا بدنامی دایمی.

سخنرانی ترامپ لحنی پیروزمندانه داشت - سخنانی که منکر هزینه‌های بالقوه سنگینی بود که اقدامات او برای اقتصاد آمریکا و جایگاه سیاسی خود ممکن است در پی داشته باشد.

اما او گفت که این هزینه‌ها، ارزش پرداختن را دارند، هرچند به نظر می‌رسید در پایان سخنانش، در اوج اظهارات خوشبینانه سایه کوچکی از شک و تردید هم وجود دارد.

او گفت: «این روزی خواهد بود که - امیدوارم - شما در سال‌های آینده به آن نگاه کنید و بگویید: می‌دانید، او درست می‌گفت.»