یک نمایش حیرت‌انگیز؛ چگونه مردان شکست‌ناپذیر آلونسو بایرن مونیخ را متوقف کردند؟

تلاش بایر لورکوزن برای قهرمانی در فوتبال آلمان داستان پر فراز و نشیبی است که اغلب با پایانی تلخ همراه می‌شد.

سال ۲۰۰۰ آنها می‌توانستند کار را تمام کنند اما باشگاه کوچکی در حومه مونیخ به نام اوترهاخینگ سد راه‌شان شد و برای اولین بار به طعنه «نورکوزن» (بازی کلامی با لغت هرگز به انگلیسی و لورکوزن) نامیده شدند.

دو سال بعد لورکوزن طی چند روز سه فرصت برای قهرمانی را از دست داد تا تصویری باشگاهی را ارائه دهد که همیشه در پایان کم می‌آورد.

گریزی سریع بزنیم به فصل جاری، هفته‌ها قبل از قطعی شدن قهرمانی در روز یکشنبه (۱۴ آوریل) هرگونه شک و شبهه‌ای در مورد توانایی مردان ژابی آلونسو برای قهرمانی بوندس‌لیگا برطرف شده بود.

با رهبری سرمربی اسپانیایی، آنها اقتداری بی‌وقفه در لیگ داشتند و بدون کوچکترین تزلزلی به سوی نخستین قهرمانی‌شان در بوندس‌لیگا می‌تاختند.

آنها نه تنها بدون یک باخت قهرمانی در بوندس‌لیگا را قطعی کردند، بلکه هنوز توانایی کسب سه‌گانه را با قهرمانی در لیگ اروپا و جام حذفی آلمان، دارند.

گرچه بسیاری از ابتدا هم عقیده داشتند که تیم آلونسو با حضور در سه رتبه نخست این فصل بوندس‌لیگا بخت کسب سهمیه لیگ قهرمانان را دارد، اما کمتر کسی بود که شانسی برای این تیم در تقابل با بایرن مونیخ (قهرمان ۱۱ فصل اخیر بازی‌ها) قائل باشد؛ به خصوص که بایرن در تابستان گلزن قهاری به نام هری کین را نیز به خدمت گرفته بود.

عملکرد درخشان لورکوزن با آلونسو آغاز شد، این سرمربی ۴۲ ساله تیم را فصل گذشته در حالی تحویل گرفت که در رتبه هفدهم بوندس‌لیگا بود.

وظیفه او تبدیل کردن تیمی متشکل از بازیکنانی با استعداد که نمی‌شد بهترین عملکرد را از آنها گرفت به یک گروه منسجم شکست‌ناپذیر در این فصل بود. ماموریتی که موفقیت در آن گواهی بر هوش تاکتیکی و مهارت‌های رهبری آلونسو است.

هنگامی که هافبک سابق تیم‌های لیورپول، رئال مادرید و بایرن مونیخ برای نخستین بار بار وارد باشگاه لورکوزن شد، با سه فصل هدایت ذخیره‌های رئال سوسیه‌داد، کماکان مربی کم تجربه‌ای بود.

آلونسو بارها گفته که به طور مداوم در حال یادگیری است و با وضعیت ایده‌آل نهایی، فاصله دارد. او اما به رغم بی‌تجربگی اجازه داد که لورکوزن باقیمانده فصل گذشته را با همان شیوه دفاعی قبلی بازی کند و سپس رویکرد تاکتیکی‌اش را به طور کامل تغییر داد.

در نتیجه لورکوزن حالا یکی از بهترین تیم‌های اروپا از نظر فوتبال مالکانه است و می‌تواند با کنترل بازی و حفظ طولانی مدت توپ حریفان را به دردسر بیندازد.

چنین تغییری در سبک بازی معمول نیست، بخصوص اگر با سرعت هم انجام شود، ضمن این که باید در نظر گرفت که آلونسو به عنوان یک مربی گمنام وارد این فرآیند شده بود.

البته فوتبال‌دوستان آلمانی شناخت خوبی از او به عنوان یک بازیکن داشتند، بخصوص در سه سال آخر دوران بازی از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۷ که در میانه زمین بایرن مونیخ بازی می‌کرد.

هرچند که نباید فراموش کرد ستاره‌های هم نسل آلونسو در سال‌های اخیر ثابت کرده‌اند، یک ستاره فوتبال الزاما به یک مربی برجسته تبدیل نخواهد شد. البته شمار اندکی از آنها هم به اندازه آلونسو اهل تفکر هستند.

برای مثال می‌توان به این نکته اشاره کرد که به رغم شایعات فراوان مبنی بر علاقه لیورپول و بایرن مونیخ به آلونسو، او تصمیم گرفت دست‌کم یک سال دیگر در لورکوزن بماند. به بیان دیگر آلونسو در کارش عجله نمی‌کند و بیشتر می‌خواهد که به بلوغ و پختگی برسد.

هافبک سابق آرسنال در نقش آلونسو

بدیهی است به همان اندازه که آلونسو قابل ستایش است، بازیکنانی که توانایی اجرای اندیشه‌های تاکتیکی او را داشتند و توانستند تیم را به نسخه ایده‌آلش نزدیک کنند هم اهمیت دارند؛ بازیکنانی که بدون آنها قهرمانی لیگ آلمان ممکن نبود.

از جاناتان تاه، مدافع کلیدی و جرمی فریمپونگ، بال سرعتی گرفته تا فلوریان ویرتس، بازیکن فوق‌العاده با استعداد تیم همگی نقشی مهم در عملکرد تیم داشته است و سخت بتوان یک نفر را از بقیه تیم جدا کرد. ولی بازیکنی که احتمالا بیشتر از سایرین کارشناسان را تحت تاثیر قرار داده، گرانیت ژاکا است.

از نظر بسیاری انتقال تابستان گذشته این هافبک ۳۱ ساله از آرسنال به لورکوزن، قدمی به عقب و فقط جذب یک بازیکن پا به سن گذاشته بود. اما این ملی‌پوش سوئیسی در لورکوزن دوباره متولد شد و بجای این که یکی از بازیکنان معمولی تیم باشد، بدل به رهبر گروه شد.

در واقع ژاکا به نوعی تجسم ژابی آلونسو در زمین شد: هافبکی که حمله معمولا از طریق او انجام می‌شود و ریتم و جهت بازی را مشخص می‌کند.

ژاکا قبلا به دلیل شخصیت رک و اظهارات سیاسی در اغلب موارد در تیتر اخبار قرار می‌گرفت. ولی در زمان آلونسو او رهبر تیم و کمک حال مربی شده است.

ژاکا یکی از پنج خرید اصلی تابستانی لورکوزن بود که تاثیری قابل توجه در تیم ایجاد کرد؛ چهار نفر دیگر ویکتور بانیفیس (دروازه‌بان)، الکس گریمالدو (بال دفاعی)، یوناس هافمن (بال) و ناتان تلا (بال) هستند.

لورکوزن در مجموع برای تمام این بازیکنان ۵۹ میلیون پوند پرداخت؛ مبلغی به مراتب کمتر از چیزی که بایرن مونیخ برای خریدن هری کین به تاتنهام داد. کاپیتان ۳۰ ساله تیم ملی انگلیس با شکستن رکورد نقل و انتقالات فوتبال آلمان به بایرن پیوست تا به حسرت کسب جام در رده باشگاهی پایان دهد.

اما از بدشانسی کین، او در بدترین زمان ممکن به بایرن ملحق شد. به رغم بازیکنان گران‌قیمت بایرن، توماس توخل، سرمربی تیم، هرگز نتوانست یک واحد منسجم کارآمد ایجاد کند و رابطه‌ای پایدار دست‌کم با بخشی از رختکن ایجاد کند؛ موردی که منجر به جدایی او از باشگاه در پایان این فصل شد.

با در نظر گرفتن این که کین قرار است به کارش زیر نظر سرمربی جدید ادامه دهد، بایرن امیدوارست که فصل آینده تاج و تختش را پس بگیرد.

گرچه به هیچ عنوان نمی‌توان منکر درخشش خیره‌کننده لورکوزن در این فصل بود، اما جلوگیری از رسیدن بایرن به جام قهرمانی در فصل آینده چالشی بسیار بزرگ است. با این حال فارغ از عملکرد فصل آینده لورکوزن، این تیم و سرمربی‌اش، ژابی آلونسو، همین حالا هم نامشان را در کتاب تاریخ فوتبال آلمان ثبت کرده‌اند.