فرانک گری، معمار افسانه‌ای، در ۹۶ سالگی درگذشت

فرانک گری، یکی از تاثیرگذارترین معماران تحسین‌برانگیز قرن گذشته که به خاطر سبک معماری پیشرو و تجربی خود شهرت جهانی داشت، در ۹۶ سالگی درگذشت.

طراحی موزه گوگنهایم در بیلبائواسپانیا با روکش تیتانیوم، در سال ۱۹۹۷ آقای گری را به شهرت رساند، هرچند او جسارتش را سال‌ها قبل از آن به دست آورده بود، زمانی که منزلش را در سانتا مونیکا، لس‌آنجلس با استفاده از مصالحی مانند نرده‌های زنجیری، تخته سه لا و فولاد موجدار، دوباره طراحی کرد.

فرانک گری در سال ۱۹۲۹ در تورنتو متولد شد. در نوجوانی برای تحصیل در رشته معماری در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی به لس‌آنجلس نقل مکان کرد و سپس در سال‌های ۱۹۵۶ و ۱۹۵۷ تحصیلات تکمیلی را در دانشکده طراحی هاروارد به پایان رساند.

پس از تاسیس شرکت خود، او از اصول سنتی معماری تقارن فاصله گرفت و با استفاده از اشکال هندسی نامتعارف و مصالح ناتمام، به سبکی روی آورد که اکنون به عنوان «ساختارشکنی» شناخته می‌شود.

آقای گری سال ۲۰۱۲ در مصاحبه‌ای با نیویورک تایمز گفت: «من علیه همه چیز شورش کردم.»

کار او در بیلبائو با استقبال زیادی روبرو شد و به طراحی سازه‌های نمادین در شهرهای مختلف جهان ادامه داد؛ پاویون جی پریتزکر در پارک هزاره شیکاگو، برج گری در آلمان و بنیاد لویی ویتون در پاریس.

با سبکی غیرقابل پیش‌بینی، هیچ دو اثر او شبیه هم نیستند. خانه رقصان پراگ، که در سال ۱۹۹۶ تکمیل شد، مانند یک ساختمان شیشه‌ای است که روی خود تا می‌شود؛ هتل مارکز او در اسپانیا، که در سال ۲۰۰۶ ساخته شد، دارای ورق‌های نازک فلز موج‌دار و چندرنگ است؛ طراحی او برای یک مدرسه بازرگانی در سیدنی شبیه یک کیسه کاغذی قهوه‌ای است.

فرانک گری در سال ۱۹۸۹، زمانی که ۶۰ ساله بود، جایزه معماری ارزشمند پریتزکر را برای یک عمر دستاورد هنری دریافت کرد و آثارش به عنوان «زیبایی‌شناسی بسیار پالایش‌شده، پیچیده و ماجراجویانه» توصیف شدند.

هیئت داوران پریتزکر در آن زمان گفتند: «طرح‌های او، اگر با موسیقی آمریکایی مقایسه شوند، می‌توانند به بهترین شکل به موسیقی جاز تشبیه شوند، سرشار از بداهه‌نوازی و روحیه‌ای سرزنده و غیرقابل پیش‌بینی.»

آقای گری در سال ۲۰۰۲ نشان افتخار کانادا و در سال ۲۰۱۶ مدال آزادی ریاست جمهوری، بالاترین افتخار غیرنظامی در ایالات متحده را دریافت کرد.