|
گفتگو با فرستاده ویژه سازمان ملل به افغانستان | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
کای آیده، فرستاده ویژه سازمان ملل متحد برای افغانستان می گوید طرحی را برای ایجاد هماهنگی در زمینه مصرف کمک های خارجی به افغانستان، در اختیار مقامات این کشور قرار می دهد. آقای آیده از این موضوع انتقاد کرده که بخش های زیادی از پول کمک شده به افغانستان، دوباره به کشورهای خارجی منتقل شده و به ظرفیت سازی در افغانستان کمتر پرداخته می شود. فرستاده ویژه سازمان ملل متحد همچنین خاطر نشان کرده که افغانستان باید برای مصرف پولهای کمک شده، روشی را اتخاذ کند که مردمان ساکن در سراسر این کشور بتوانند از این کمک ها بهره ببرند. آقای آیده در عین حال تاکید دارد که بیشتر پولهای کمک شده به افغانستان، باید از طریق دولت این کشور به مصرف برسد تا نتایج بهتری در قبال داشته باشد. اسماعیل سعادت از بخش فارسی و پشتوی بی بی سی، در یک گفتگوی ویژه با کای آیده، نخست از او پرسیده است که آیا دولت افغانستان ظرفیت و توانایی لازم برای مصرف بخش بیشتری از پولهای کمک شده را دارد؟ کای آیده: من فکر می کنم دولت افغانستان می تواند بیشتر از مبلغ فعلی را از طریق بودجه اش به مصرف برساند. اما این یک پروسه است و به این دلیل است که من می گویم ما به تلاشهای زیادی برای ساختن یک اداره دولتی قوی در افغانستان، چیزی که امروزه وجود ندارد، نیاز داریم. در قدم بعدی پول بیشتری به بودجه دولت افغانستان تزریق خواهد شد. در عین حال می بینیم که شماری از تمویل کنندگان عمده افغانستان نیز می خواهند مبالغ بیشتری را از طریق بودجه این کشور مصرف کنند. اما نکته مهمتر این است که ما باید درک کنیم که اینجا افغانستان است و ما باید از برنامه ها و اولویتهای دولت این کشور پیروی کنیم. ما به جای تکیه براستفاده از متخصصین خارجی، باید بصورت پیوسته در جهت بالابردن ظرفیتها در درون دولت افغانستان کار کنیم. از سوی دیگر ما باید اطمینان حاصل کنیم که تمامی ولایات افغانستان از پولهای کمک شده مستفید می شوند. درحالیکه حالا به دلیل نبود یک سیستم درست توزیع و منابع کافی، شماری از ولایات فقیر این کشور همچنان فقیر مانده اند درحالیکه پول زیادی صرف پیشرفت در ولایاتی می شود که قبلا منابع زیادی را به خود اختصاص داده اند. مردم افغانستان از چگونگی مصرف کمک ها راضی نیستند و می گویند مصرف این پولها در سالهای اخیر، تغییری در زندگی آنان رونما نکرده است. من با این گفته شما موافق نیستم چون بسیاری از مردم عادی نیز شاهد پیشرفت در زمینه های گوناگون بوده اند. در شش سال گذشته آنها (مردم افغانستان) شاهد رفتن دوباره کودکان به مکاتب، اعمار جاده ها و تأسیس مراکز صحی بوده اند. اما با این نکته موافقم که کارهای انجام شده کافی نبوده است. بنابراین باید کارهای اساسی به منظور تقویت ساختارهای دولتی در جهت عرضه خدمات به مردم و افزایش اعتماد آنان به دولت صورت گیرد. در قدم بعدی چنانچه می دانیم، زراعت در افغانستان آنگونه که لازم بود مورد توجه قرار نگرفته و منابع لازم در اختیار این بخش قرار نگرفته است.
فساد اداری، به عنوان یک چالش بزرگ هنوز وجود دارد و باور بر این است که موجودیت فساد، سبب می شود تا دولت افغانستان نتواند پولهای کمک شده را به درستی مصرف کند. من فکر می کنم فساد موضوعی است که در بسیاری از جوامع وجود دارد، حتی در جوامع پیشرفته. من شاهد این موضوع در بالکان نیز بودم جایی که سالها در آنجا کار کردم. آیا تضمینی در برابر این مسئله وجود دارد؟ نخیر، تضمینی دراین زمینه وجود ندارد. اما تضمینی که من از طرف خود و همکارانم داده می توانم این است که ما تلاش خواهیم کرد مکانیسم موثری را به منظور ایجاد شفافیت و مبارزه موثر با فساد اداری در افغانستان ایجاد کنیم. این موضوعی است که دولت افغانستان نیز تعهدش را نسبت به آن در کنفرانس پاریس اعلام کرد و اکنون شاهدیم که مقامات بصورت جدی در این زمینه اقدام می کنند. ما هم علاقه داریم که تلاشها در این زمینه را تقویت کنیم تا نتایج ملموسی بدست آید. آیا شما فکر می کنید دولت افغانستان قادر خواهد بود بر فساد اداری غلبه کند؟ در کنفرانس پاریس جامعه جهانی متعهد شد که پس از این پولهای شان را موثرتر از گذشته به مصرف برسانند. دولت افغانستان نیز تعهد کرد که با فساد اداری مبارزه کند و زمینه مصرف کمک ها را بصورت مسئولانه تری فراهم کند. پس من تعهد هر دوجانب، هم دولت افغانستان و هم جامعه جهانی را باید جدی بگیرم و از آنان بخواهم تا به تعهدات شان عمل کنند. اخیرا سازمان ملل متحد گفت که در افغانستان توجه لازم به وضعیت انسانی نشده و همه توجه به بازسازی معطوف بوده است. سوال اینجاست که چگونه می توان بین فعالیت های بازسازی و ارایه کمک های بشری، توازن ایجاد کرد؟ به نظر من باید هردو کار را انجام دهیم. هم به توسعه افغانستان کمک کنیم و هم با بحران انسانی موجود مقابله کنیم. توجه و رسیدگی به وضعیت انسانی یکی از نگرانی های عمده مرا تشکیل می دهد. ما تا چند هفته قبل با بحران کمبود مواد غذایی در افغانستان روبرو بودیم که اگر توجه کافی به آن صورت نگیرد، این مشکل می تواند در همین مقیاس و یا هم با ابعاد بزرگتر در ماههای آینده ادامه یابد. بعد با مراجعه به جامعه جهانی تلاش خواهیم کرد منابع غذایی مورد نیاز را تهیه کنیم. ما باید به آسیب پذیرترین اقشار جامعه دسترسی پیدا کنیم و در صورتی که چنین نشود، در کار خود موفق نخواهیم بود. |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||