داوود قاریزاده

	افغان ها می گویند امنیت، زندگی بهتر و بازسازی – سه وعده اساسی که به آنها داده شده بود – هنوز بصورت عملی تحقق نیافته است

از سوی دیگر، مردم افغانستان نیز انتقادهایی را در رابطه با اجرای سیاست های بازسازی و امنیتی به دولت افغانستان و کشورهای حامی آن مطرح می کنند.

هر کس که وارد افغانستان می شود، احساس دوگانه ای از این کشور پس از جنگ را تجربه می کند. بدون شک در شش سال گذشته کارهای مهمی در عرصه های آموزش و پرورش، بهداشت و مخابرات انجام شده است. اما با توجه به عمق ویرانی های سه دهه جنگ، نتایج این دستاوردها چندان خود را نشان نمی دهند و آنچه بیشتر نمایان است، یاس و ناامیدی در میان اکثریت مردم افغانستان است.

افغان ها می گویند امنیت، زندگی بهتر و بازسازی – سه وعده اساسی که به آنها داده شده بود – هنوز بصورت عملی تحقق نیافته است. به باور بسیاری ها، این مردم امید خود به توانایی های نیروهای پرقدرت بین المللی و همچنین ارتش افغانستان در مبارزه با طالبان و هراس افکنی را از دست می دهند.

به اعتقاد آنان، وضعیت امنیتی با توجه به گسترش سریع شورش ها در مناطق جنوبی و شرقی افغانستان، رو به وخامت بیشتر می رود.

فقر

	فقر اقتصادی، چالش بزرگ افغانستان است

بیشتر افغان ها هنوز تغییرات ملموسی را در وضعیت زندگی خود حس نمی کنند و این در حالی است که میلیاردها دلار کمک به این کشور جنگزده سرازیر شده است.

حتی در کابل پایتخت، خانواده های هستند که هنوز زیر خیمه و یا در ساختمان های ویران شده دوران جنگ در وضعیت بدی بسر می برند. بیشتر این خانواده ها مهاجران بازگشته از کشور های همسایه (ایران و پاکستان) هستند که به امید زندگی بهتر به کشور خود برگشته اند.

در مناطق نسبتاً دور افتاده، این وضعیت به مراتب بد تر است. امسال چند مورد از فروش کودکان توسط خانواده های درمانده گزارش شده است. این خانواده ها، در برابر یک مشت پول و به امید زنده ماندن فرزندان شان در سرمای کشنده زمستان، اقدام به فروش آنها می کنند.

مقامات فاسد

در چنین شرایطی، افغان ها این سوال را مطرح می کنند که این همه پول کمک شده با هدف بهبود وضعیت زندگی آنها، چگونه و در کجا به مصرف رسیده است؟

مردم این کشور جنگزده، میزان در حال افزایش فساد در دولت و نبود شیوه خوب، شفاف و مناسب مصرف کمک ها از سوی جامعه جهانی را در این خصوص مقصر می دانند. آنها می گویند که بخشی از این پول ها، یا به هدر رفته و یا به جیب برخی از مقامات فاسد دولتی ریخته شده است.

همه این عوامل سبب شده تا میان مردم و دولت افغانستان فاصله ایجاد شود. بسیاری از افغان ها هشدار می دهند که اگر دولت برای رسیدگی به چالش های کنونی در این کشور تغییر عمده ای در سیاست های خود بوجود نیاورد، این فاصله بیشتر خواهد شد.