ابوالقاسم جاوید در ملبورن

بی توجه از آن گذشتیم. اما وقتی وارد روستای خودمان شدیم ، بازهم دیدم که اهالی روستا دور رادیو جمع اند و مشغول شنیدن رادیو هستند. ابتدا فکر کردم طبق معمول هر روز که اهالی برای گوش دادن خبر و موسیقی گردهم می آیند امروز نیز چنین است. بعد فهمیدم خبرهایی هست که من از آن سردر نمی آورم. سعی کردم پرس و جو کنم ولی برادرم دستم را گرفته و مرا به سمت خانه کشید.

شب که پدرم (که ارباب روستا بود) بخانه آمد، نگرانی و خستگی را می شد در چهره اش دید. با وسواس و دلهره پرسیدم امروز چرا اهالی قریه پایین نیز دور رادیو جمع بودند؟ پدرم کمی مکث کرد و گفت: پادشاه گردی شده .

شب تا دیروقت به این فکر بودم که این پادشاه گردی چقدر عجیب است که حتی پدرم را نگران کرده است. تنها تصوری که در ذهنم با آن کلنجار می رفتم این بود؛ فردا یا شاید پس فردا عکس بزرگ داوودخان با آن سرکل اش از روی مکتب محو خواهد شد و هنوز نمیتوانستم تصور کنم که جای آن را چگونه چهره ای خواهد گرفت ؟ و آیا این بار بازهم پادشاه ما یک آدم کل خواهد بود؟

فردا وقتی همراه برادرم مکتب می رفتیم، مادرم با نگرانی به برادر بزرگم توصیه های بیخ گوشی کرد که من نشنیدم. به هرصورت به مکتب رفتیم. وقتی وارد مکتب شدیم صف های طویل شاگردان برای اجرای مراسم صبحگاهی سرود ملی بسته شده بود. من و برادرم نیز بزودی وارد صف شدیم تا طبق معمول روبروی عکس بزرگ داوود خان، سرود ملی که برایمان مفهوم نبود، بخوانیم و وارد صنف هایمان شویم.

سرود ملی اجرا شد و یکبار متوجه شدم که عکس بزرگ داوود دیگر بر روی دیوار مکتب قرار ندارد و معلمین نیز هرچند تلاش می کنند تا مثل هرروز به نظر برسند ولی می شد نگرانی عمیق را در چهره آنان دید.

یکی دو هفته گذشت . نه مکتب بود و نه درس. فقط می رفتیم مکتب و به خانه می آمدیم. پس از چند هفته ، یک روز هنگام اجرای سرود ملی، سرمعلم مکتب با یک دور پارچه رنگی بدست روی پشت بام مکتب رفت و چنین اعلان کرد: شاگردان و متعلمین مکتب .... ازاین پس باید سرود ملی ما روبروی عکس رفیق نورمحمد تره کی اجرا شود و پارچه را باز کرد و بر روی دیوار مکتب آویزان کرد.

بعد از گذر چند ماه جوش و خروشی در مکتب پدید آمد . حالا می شد دید که هر شاگرد سعی می کند تا وارد تشکیلات به اصطلاح حزبی شود و به این کار مباهات و فخر می کرد. کسانیکه پیشاهنگ بودند یک نشان چهار گوش سرخ رنگ احاطه شده به خوشه گندم و در میان آن کلمه "خلق" را در پیش سینه سنجاق می زدند. من هم گاهی بدم نمی آمد که یکی ازین نشان سرخ رنگ خلق را برایم بخرم و پیش سینه ام سنجاق بزنم تا از شر مارک خوردن باصطلاح "اخوان الشیاطین" در امان بمانم.

از یک سو شاگرد تنبلی مثل من برایش بسیار دلچسب بود بجای اینکه تمام روز را با یادگرفتن سرود ملی تازه و شنیدن تعاریف شعارهای چون "کور ، کالی ، دودی ( خانه ، لباس ، نان )" بگذرانم تمام سال را با تظاهرات و دادن شعار و حمل پلاکارد به این قریه و آن قریه بگذرانم ولی از سوی دیگر، من بچه یک ارباب بودم و این یعنی گاو پیشانی سپید!

بالاخره سال تعلیمی به آخر نرسیده بود که در یک صبحگاه پاییزی پدرم با گلوی گرفته و چشمان مکدر و مملو از اشک، هنگام مکتب رفتن، صورت من و برادرم را بوسید و با ما خدا حافظی کرد و گفت: بچه هایم! درس هایتان را خوب بخوانید و به گپ مادرتان گوش کنید. من به سفر می روم.

در آن لحظه من نمی دانستم پدرم چرا بدون مقدمه راهی سفر میشود، وحتی نگفت کجا می رود؟ اما طی آن چند ماه که از بگیر بگیر به اصطلاح "اخوان الشیاطین" و ارباب ها خبر می رسید، این بار ظاهراً قرعه فال بنام پدرم درآمده بود که خوشبختانه مامایم وی را از ماجرا آگاه کرد و پدرم ناگزیر برای یک سالی که منطقه ما توسط مجاهدین سقوط کرد از خانه و کاشانه اش فراری بود.